แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ ไม่ได้ทำให้เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดซึมขึ้นตามขมับของธีธัชระเหยหายไปได้เลย ตรงกันข้าม ความหนาแน่นของความกดอากาศรอบตัวกลับบีบรัดจนเขารู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ซึ่งออกซิเจน เอกสารในแฟ้มสีดำสนิทแผ่นนั้น ไม่ได้เป็นเพียงแค่กระดาษรายงานทางการเงิน แต่มันคือหลักฐานชิ้นโบแดงที่สั่นคลอนรากฐานความมั่นคงทั้งหมดในชีวิตทนายความมือหนึ่งผู้ไม่เคยพลาดพลั้งอย่างเขา "พศิน..." ชื่อนั้นถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาเล็กน้อย ธีธัชเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขากำลังวิ่งไล่จับเงาของตัวเองในเขาวงกตที่ถูกออกแบบและควบคุมโดยคู่ปรับตลอดกาลอย่างพศิน ผู้ชายที่ฉีกยิ้มให้เขาอย่างสุภาพในทุกงานสังคม แต่กลับซ่อนกริชพิษไว้รอจังหวะเสียบเข้าที่กลางหลังอย่างเลือดเย็น ภาพถ่ายหลายใบในแฟ้มเปิดเผยเส้นทางการเงินที่ถูกฟอกผ่านบริษัทนอมินี ซึ่งเชื่อมโยงโดยตรงระหว่างพศินกับอดีตหุ้นส่วนทางกฎหมายของเขาเอง มันคือแผนการล้มละลายที่วางหมากไว้ล่วงหน้ามาเป็นปี เพื่อฮุบกิจการสำนักงานทนายความของตระกูลธีธัช และสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือ... รินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอที่ถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่า กลับกลายเป็นหมากตัวสำคัญที่เดินเกมเคียงบ่าเคียงไหล่กับพศินอย่างแนบเนียน ไม่ใช่สิ... เธออาจจะไม่ใช่แค่หมาก แต่เธอกำลังเป็นคนถือกระดานนี้ร่วมกับพศินต่างหาก! ความคิดนั้นทำให้หัวใจของธีธัชกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจว่าเขาคือผู้ทำลายชีวิตเธอบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความระแวงและรสชาติขมปร่าของคำว่า "ถูกหักหลัง" สองมือหนากำเข้าหากันแน่นจนเลנהจิกเข้ากับฝ่ามือ กระดาษรายงานในมือยับยู่ยี่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เสียงก๊อกๆ ดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาฯ ส่วนตัว สีหน้าของเธอตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "ท่านครับ... คุณพศินมารอพบข้างล่างครับ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับข้อตกลงซื้อขายหุ้นรอบใหม่ที่จะคุยกับคุณโดยเฉพาะ" ธีธัชเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนเลขาฯ ต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ให้มันขึ้นมา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ "เชิญมันขึ้นมาพบฉันที่นี่ เดี๋ยวนี้!" ไม่ถึงห้านาที เสียงฝีเท้าก้าวอย่างมั่นคงและเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พศินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทตัดเย็บชั้นดี รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของนักธุรกิจผู้กุมชัยชนะปรากฏอยู่บนใบหน้านั้นอย่างไม่คิดจะปิดบัง เขากวาดสายตามองสภาพห้องที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก่อนจะหยุดสายตาลงที่แฟ้มเอกสารในมือของธีธัช "ดูท่าทางคุณจะอ่านเอกสารชุดพิเศษของผมจบแล้วสินะครับ, ธีธัช" พศินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยำเกรง แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวเจ้าของห้องจะคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ ธีธัชลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและออร่าความน่ากลัวของทนายหนุ่มไม่ได้ทำให้พศินสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานไปประจันหน้ากับผู้มาเยือน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว "แกเล่นสกปรกพศิน เอาชื่อเสียงบริษัทของฉันมาเป็นเดิมพันในเกมธุรกิจต่ำๆ ของแกเนี่ยนะ" ธีธัชเค้นเสียงลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งยกแฟ้มเอกสารขึ้นปาใส่หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างแรง แต่พศินเพียงแค่ใช้มือปัดมันออกเบาๆ ด้วยท่าทีเยือกเย็น "ต่ำหรือครับ? แต่ผมว่ามันยุติธรรมดีออกนะ ในเมื่อของบางอย่างที่คุณเคยได้มาอย่างไร้ค่า คุณก็ควรจะเสียมันไปอย่างไร้ความหมายเช่นกัน" พศินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของธีธัช "อีกอย่าง... คุณคิดจริงๆ หรือว่าทั้งหมดนี่เป็นความคิดของผมคนเดียว?" คิ้วหนาของธีธัชขมวดเข้าหากันแน่น "แกหมายความว่ายังไง..." พศินยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้โลกทั้งใบของธีธัชหยุดหมุนไปชั่วขณะ "รินรดา... เธอไม่ได้เป็นแค่ผู้หญิงที่คุณเคยหย่าขาดแล้วเขี่ยทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใยหรอกนะ ธีธัช คุณประเมินความแค้นของผู้หญิงที่สูญเสียทุกอย่างต่ำเกินไป เธอนี่แหละที่เป็นคนวางผังบัญชีและการเงินทั้งหมดในการซื้อหุ้นคืนทีละน้อย เพื่อรอวันที่บริษัทของคุณล่มสลายจากภายใน" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กอันมหึมาที่ทุบลงกลางศีรษะของธีธัชจนมึนงง ภาพรินรดาในอดีต หญิงสาวผู้เงียบขรึม เอาแต่ก้มหน้าอดทนต่อคำดูถูกเหยียดหยามของเขาซ้อนทับขึ้นมากับภาพของนักธุรกิจหญิงผู้เย็นชาในปัจจุบัน ผู้หญิงที่เขากำลังตามหาและพยายามจะเข้าหาเพื่อไถ่1บาป... แท้จริงแล้วเธอกำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม และถือมีดส่องประกายวาววับรอจังหวะแทงซ้ำเขาให้จมดิน "ไม่... เป็นไปไม่ได้ รินไม่มีทางทำแบบนั้น เธอไม่มีหัวทางธุรกิจพอที่จะวางแผนซับซ้อนขนาดนี้หรอก!" ธีธัชเผลอหลุดเสียงตะคอกออกมาอย่างลืมตัว ความตระหนกฉายชัดบนใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะควบคุมอารมณ์ได้เสมอ "งั้นหรือครับ?" พศินยิ้มเยาะ ยื่นสมาร์ทโฟนหน้าจอเปิดภาพวิดีโอวงจรปิดจากร้านกาแฟชื่อดังแห่งหนึ่งมาตรงหน้าเขา "ลองดูนี่สิครับ ภาพเมื่อวานซืนนี้เอง... คนที่นั่งเซ็นสัญญาโอนถ่ายหุ้นล็อตใหญ่ร่วมกับผม ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คืออดีตภรรยาแสนดีของคุณเอง" ธีธัชก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ มือที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ภาพบนหน้าจอปรากฏร่างบางในชุดสูทสีเทาเข้ม รินรดากำลังยื่นปากกาเซ็นเอกสารด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม แต่แววตาคู่นั้น... แววตาที่เด็ดเดี่ยวและเฉียบคมจนน่ากลัว เป็นแววตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน วินาทีนั้น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากอกซ้าย มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความเจ็บปวดที่เกิดจากการตระหนักรู้ว่า... เขาเป็นคนผลักไสผู้หญิงคนนี้ให้กลายเป็นปีศาจที่พร้อมจะทำลายล้างเขาให้พินาศด้วยมือของเธอเอง พศินเก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้ากระเป๋า แล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของทนายความหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเสียงกระซิบจากยมบาล "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ธีธัช... สิ่งที่คุณเสียไปในวันนี้ ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่รินรดากับลูกต้องเผชิญในอดีต" สิ้นคำพูดนั้น พศินก็หันหลังเดินกลับออกไปจากห้องทำงานอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ธีธัชยืนแข็งทื่ออยู่ลำพังท่ามกลางซากปรักหักพังทางความรู้สึกที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ทว่า... ประโยคสุดท้ายของพศินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า *...สิ่งที่รินรดากับลูกต้องเผชิญในอดีต...* ลูก? รินรดามีลูกอย่างนั้นหรือ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?! หัวใจของธีธัชกระหน่ำเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เมื่อเขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาเลขาส่วนตัวด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือที่สุดในชีวิต "เช็คข้อมูลการเดินทางทั้งหมดของรินรดาในช่วงห้าปีที่ผ่านมา... และหาประวัติโรงพยาบาลของเธอโดยด่วนที่สุด!" เขาวางสายลงด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งที่ถูกสอดไว้ใต้ประตูห้องโดยที่เขาไม่ทันสังเกตตั้งแต่แรก มันถูกจ่าหน้าซองด้วยลายมือคุ้นตา... ลายมือของรินรดา ธีธัชก้าวเข้าไปหยิบซองนั้นขึ้นมาอย่างช้าๆ ราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดที่พร้อมจะปลิดชีพเขาได้ทุกเมื่อ นิ้วเรียวแกะเปิดผนึกกระดาษออกอย่างระมัดระวัง และหยิบกระดาษแผ่นเดียวที่อยู่ข้างในออกมา เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือบรรจงบนนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นสุดขีด ลมหายใจสะดุดกึก ร่างทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ข้อความในกระดาษเขียนไว้เพียงสั้นๆ ว่า: *"ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกที่คุณสร้างขึ้นเองนะคะ... คุณพ่อตัวอย่าง"* และด้านล่างสุดของกระดาษแผ่นนั้น มีรูปถ่ายใบเล็กๆ แนบมาด้วย เป็นภาพถ่ายของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบ ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นริมฝีปากหยักนั้น มันถอดแบบมาจากใบหน้าของเขาเองอย่างไร้ที่ติ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!