ทนายผู้เสียศูนย์

เสียงกระดาษปึกหนาที่ถูกโยลงกระทบพื้นโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงระยับ ไม่ได้ดังสนั่นหวั่นไหว แต่มันกลับก้องกังวานบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของธีธัช ชนิดที่ต่อให้เขาพยายามยกมุมปากขึ้นเพื่อปั้นสีหน้าเรียบเฉยเยือกเย็นเช่นเคย สักเพียงใด ความสั่นระริกที่ปลายกล้ามเนื้อกรามก็ทรยศความนิ่งงันนั้นจนหมดสิ้น "จดหมายเตือนจากคณะกรรมการมารยาททนายความ... และข้อกล่าวหาเรื่องการขัดแย้งทางผลประโยชน์" น้ำเสียงของหุ้นส่วนอาวุโสแห่งสำนักงานกฎหมายชื่อดังเอ่ยขึ้นด้วยความผิดหวังระคนเหนื่อยหน่าย ดวงตาฝ้าฟางผ่านร้อนผ่านหนาวมามากคู่นั้นมองอดีตลูกศิษย์และมือหนึ่งของสำนักงานด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "ธีธัช... คุณทำพลาดเรื่องใหญ่ พื้นฐานของวิชาชีพเราคือความน่าเชื่อถือ แต่ตอนนี้ ชื่อเสียงของคุณกำลังถูกตั้งคำถามจากสังคม ว่าที่คุณชนะคดีมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันเบื้องหลังด้วยวิธีสกปรก หรือมีการใช้ประโยชน์จากข้อมูลภายในของอดีตภรรยาคุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่" ประโยคสุดท้ายกรีดแทงหัวใจของทนายความหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้ร่วงหล่นลงสู่เหวลึก ข้อมูลภายใน... ใครกันที่เป็นคนส่งหลักฐานการเงินย้อนหลังในช่วงที่เขากับรินรดายังใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน ไปให้กับสภาทนายความ? เอกสารลับที่ระบุเส้นทางการเงินและการทำธุรกรรมที่คาบเกี่ยวผลประโยชน์ระหว่างคดีที่เขารับผิดชอบกับบริษัทคู่แข่งอย่างพศิน ไม่มีทางที่คนนอกจะรู้เรื่องนี้ได้ดีเท่าตัวรินรดารินรดาผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอ เปราะบาง และมีชีวิตอยู่ได้ด้วยความเมตตาจากเขาเท่านั้น! ธีธัชขบกรามแน่นจนนูนเด่น ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดปากกาเซ็นคำพิพากษาและร่างสัญญาอันรัดกุม บัดนี้กลับเย็นเฉียบ ปลายเล็บจิกเข้าหากลางฝ่ามือจนแทบห้ามเลือดไว้ไม่อยู่ เขากำลังถูกต้อนให้จนมุม ไม่ใช่จากกฎหมาย แต่จากเงาของอดีตที่เขาเคยเหยียบย่ำลงอย่างไม่ใยดี "ผมสามารถชี้แจงได้ครับ... เอ๊ย... ผมสามารถชี้แจงได้ค่ะ" ธีธัชเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกไป แต่เขากลืนคำนั้นลงคออย่างยากลำบากเมื่อนึกถึงกฎเกณฑ์ของความน่าเชื่อถือที่กำลังพังทลาย "เอกสารเหล่านั้นเป็นการกล่าวหาฝ่ายเดียว ผมไม่เคยใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ส่วนตัวมาหาผลประโยชน์ในทางคดี..." "แต่หลักฐานที่เขาส่งมามันระบุชื่อคุณ และบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ภรรยาเก่าของคุณถือหุ้นใหญ่ในนามบริษัทนอมินี!" หุ้นส่วนอาวุโสตัดบทเสียงแข็ง พร้อมกับผลักแฟ้มเอกสารอีกชุดให้เลื่อนไปตรงหน้าเขา "ตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของสำนักงาน แต่มันคือใบอนุญาตทนายความของคุณ ธีธัช... ถ้าสภาทนายความรับเรื่องนี้ไปไต่สวนอย่างเป็นทางการ ชื่อของคุณจะถูกขึ้นบัญชีดำ และคดีที่คุณถืออยู่ทั้งหมดจะถูกรื้อ" ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กดทับ ธีธัชทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ร่างกายที่เคยสง่างามและเต็มไปด้วยความมั่นใจบัดนี้กลับคล้ายถูกสูบเรียวแรงจนหมดสิ้น เขาลูบใบหน้าตัวเองช้าๆ ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นที่หัวตา ไม่ใช่เพราะความกลัวที่จะสูญเสียหน้าที่การงาน แต่เป็นเพราะเขารู้ซึ้งแล้วว่า นี่คือเกมที่รินรดาตั้งใจวางไว้เพื่อเด็ดปีกเขาอย่างแท้จริง ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้กลับมาเพื่อร้องขอความเห็นใจ เธอไม่ได้กลับมาเพื่อทวงคืนหยาดน้ำตาในอดีต แต่เธอกลับมาเพื่อพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารักและภาคภูมิใจ... ทีละน้อย จนกระทั่งเขาไม่เหลือใคร แม้กระทั่งศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดขึ้นมาทำลายความเงียบ ธีธัชหยิบมันขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์จากโรงเรียนอนุบาลของลูกชายตัวน้อย—คีตกานต์ "สวัสดีครับ... เอ่อ... ดิฉัน... ผมเองครับ" เสียงปลายสายร้อนรนจนจับสังเกตได้ "คุณธีธัชใช่ไหมคะ? รีบมารับน้องคีตกานต์ที่โรงเรียนด่วนเลยนะคะ พอดีมีผู้ปกครองท่านอื่นมารับน้องอ้างว่าเป็นคุณอา... แต่คุณครูตรวจสอบแล้วไม่ใช่ และตอนนี้เด็กน้อยกำลังร้องไห้หาคุณแม่... เอ่อ หาคุณพ่อใหญ่เลยค่ะ!" หัวใจของธีธัชกระตุกวูบ โลกทั้งใบคล้ายหมุนเคว้งคว้างอย่างไร้ทิศทาง ไม่ใช่เพราะลูกชายกำลังตกอยู่ในอันตรายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะประโยคที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเขาราวกับคำสาปแช่งจากอดีต *“คุณคิดว่าคุณรู้จักเธอดีพอแล้วหรือคะ... ทนายธีธัช? ระวังลูกชายตัวน้อยของคุณจะหายไปจากชีวิต เหมือนที่คุณเคยทิ้งเธอไว้อย่างโดดเดี่ยวในอดีตนะคะ”* พศิน... หรือว่าจะเป็นฝีมือของพศินที่ใช้เด็กเป็นเครื่องมือต่อรอง!? ธีธัชผุดลุกขึ้นคว้ากุญแจรถบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา เขาพุ่งตัวออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วดุจพายุ โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานคนอื่นๆ ที่มองมาด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ความรู้สึกผิดบาปและความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถด้วยความเร็วสูง ฝ่าการจราจรที่ติดขัดในช่วงเย็นของเมืองกรุง ธีธัชเหยียบคันเร่งมิดชิด เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง แม้แอร์ในรถจะเย็นเยียบแต่เขากลับรู้สึกร้อนรุ่มราวดังถูกไฟแผดเผา สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่งว่าเขาจะไปช่วยลูกชายทันเวลาหรือไม่ และรินรดา... กำลังรอต้อนรับเขาอยู่ที่ปลายทางด้วยรอยยิ้มแบบไหนกันแน่ ใช้เวลาเพียงไม่นาน รถคันหรูก็จอดเทียบท่าหน้าโรงเรียนอนุบาลชื่อดังอย่างทุกลักทุเล ธีธัชเปิดประตูวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในเขตรั้วโรงเรียน ท่ามกลางสายตาของผู้ปกครองและคุณครูที่ยืนออกันอยู่หน้าห้องธุรการ "ลูกผมอยู่ไหน! คีตกานต์อยู่ไหนครับ!" เขาตะโกนถามเสียงดังลั่นด้วยความตระหนก คุณครูประจำชั้นสะดุ้งโหย่ง รีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับจูงมือเด็กชายตัวน้อยในชุดนักเรียนอนุบาลเรียบร้อย ใบหน้าแก้มป่องเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาเล็กน้อย แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับนิ่งสงบอย่างประหลาด... ดวงตาคู่ที่ถอดแบบมาจากรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน "คุณพ่อขา..." เด็กชายเอ่ยเสียงใส แต่ประโยคถัดมากลับทำให้สติของทนายความหนุ่มผู้ไร้หัวใจขาดผึ่งลงทันที "คุณแม่ไม่ได้มารับหนูหรอกค่ะ... แต่มีคุณน้าผู้หญิงใจดีอีกคน ฝากข้อความนี้มาให้คุณพ่อด้วยค่ะ" เด็กชายยื่นซองจดหมายสีขาวสะอาดให้ผู้เป็นพ่อ ธีธัชรับมาด้วยมือที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขากระชากซองออกแล้วคลี่กระดาษแผ่นนั้นแต่อ่านด้วยสายตาที่พร่ามัว ตัวหนังสือลายมือบรรจงคุ้นตาปรากฏเด่นหราอยู่ตรงหน้า—ลายมือของผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีพิษภัย *“ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นของการสูญเสียนะคะ ทนายธีธัช... ตอนนี้คุณเหลือเวลาอีกแค่ 24 ชั่วโมง ก่อนที่สิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรทั้งหมด จะตกเป็นของฉันตามกฎหมายอย่างสมบูรณ์แบบ”* และเมื่อธีธัชเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกรั้วโรงเรียน ท่ามกลางแสงไฟนีออนยามพลบค่ำที่เริ่มสาดส่อง รถยนต์สีดำคันคุ้นตาจอดนิ่งสนิทอยู่ริมฟุตบาท กระจกข้างคนขับถูกเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาของผู้หญิงคนที่เขาเคยทิ้งให้จมอยู่กับความเจ็บปวด... รินรดากำลังนั่งไขว่ห้างมองดูความพินาศของเขาอย่างใจเย็น จากเบาะหลังรถยังมีร่างของเด็กผู้ชายอีกคนนั่งอยู่—เด็กชายวัยไล่เลี่ยกับคีตกานต์ ที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาจนน่าตกใจ! *** (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและการแก้แค้นครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังคงติดตามและส่งกำลังใจให้ "กระจกเงาสะท้อนใจ" ในตอนต่อไปค่ะ)