คำเตือนจากอดีต

เสียงกราวของแก้วคริสตัลที่กระทบกันบนโต๊ะอาหารหรูหรากลางใจเมือง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างเพื่อนเก่าสองคนดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "นายกำลังเล่นกับไฟ ธีธัช... และไฟกองนั้นมันก็เผาผลาญทุกอย่างรอบตัวนายจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าอยู่แล้ว" กรณ์ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะด้วยความแรงที่มากพอจะทำให้ของเหลวสีทับทิมกระฉิดขึ้นมาเล็กน้อย สายตาคมกริบของเพื่อนสนิทที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนกฎหมายกำลังจ้องมองทนายความหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลด้วยความผิดหวังระคนเวทนา ธีธัชไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากเอกสารคดีสำคัญในแท็บเล็ต นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจออย่างใจเย็น ราวกับสิ่งที่เพื่อนพูดเป็นเพียงเสียงกระซิบของสายลมที่ไร้ตัวตน "นายกำลังพูดเรื่องอะไร กรณ์" น้ำเสียงของธีธัชราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความถือดีเช่นเคย "เรื่องรินรดาไง!" กรณ์หลุดหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม "นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายกำลังทำอะไรอยู่? การฟ้องร้องบริษัทของพศิน การบีบคั้นคู่ค้าทุกรายที่เคยร่วมงานกับเธอ หรือแม้แต่การขุดคุ้ยอดีตครอบครัวของเธอขึ้นมาประจานในศาล... นายทำทั้งหมดนี้เพื่ออะไร? เพื่อความถูกต้องตามกฎหมายที่นายอ้างนักหนา หรือเพื่อสนองนี้ดความรู้สึกผิดในใจที่นายเคยทิ้งเธอไปกันแน่?" คำพูดนั้นทำให้ปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอของธีธัชชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสายตาเย็นชาตวัดขึ้นมองเพื่อนสนิททันที กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนชัดเจน "เธอทรยศฉันก่อน" ธีธัชเค้นเสียงลอดไรฟัน "รินรดาเลือกที่จะหันหลังให้ฉัน ไปซุกหัวอยู่กับผู้ชายอย่างพศิน คนที่จ้องจะฮุบกิจการของตระกูลฉัน... ฉันแค่กำลังทำหน้าที่ของทนายความผู้ปกป้องความยุติธรรม" "ความยุติธรรมบ้าบออะไรกัน!" กรณ์ตบโต๊ะเบาๆ ด้วยความเหลืออด "นายต่างหากที่กำลังใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือระบายความแค้นส่วนตัว! นายกำลังทำลายผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยรักนายจนหมดหัวใจ... เธอกำลังจะพังพินาศ ธีธัช และถ้าวันหนึ่งเธอย่อยยับลงไปจริงๆ นายคิดว่าหัวใจที่ด้านชาของนายมันจะมีความสุขขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ?" ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารนั้นชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ธีธัชเม้มริมฝีปากแน่น ความทรงจำในอดีตแวบเข้ามาในหัว—ภาพรินรดาในวันที่เธอยื่นใบหย่าให้เขา แววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายความรักความอบอุ่นแบบที่เคยมี รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาในคืนวันที่เขาเลือกงานและครอบครัวมากกว่าเธอ หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่นิสัยดื้อรั้นและอีโก้ที่ค้ำคออยู่ก็ทำให้เขายังคงเชิดหน้าขึ้น ปฏิเสธความจริงที่กรำซัดเข้ามาในอก "เธอกล้าพอที่จะเปิดศึกกับฉันเอง กรณ์" ธีธัชย้ำเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความไหววูบในแววตา "เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่อ่อนแอและร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจอีกต่อไปแล้ว... เธอเปลี่ยนไป เธอดุดัน เย็นชา และพร้อมจะเหยียบย่ำชื่อเสียงของฉันได้ทุกเมื่อ ถ้านายรู้จักเธอดียินดีด้วย แต่นายไม่รู้หรอกว่าเบื้องหลังรอยยิ้มพวกนั้น เธอซ่อนแผนการอะไรไว้บ้าง" "เพราะเธอไม่มีทางเลือกต่างหาก!" กรณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังและจริงใจจนธีธัชต้องชะงัก "นายคิดว่าผู้หญิงตัวคนเดียวที่เพิ่งสูญเสียลูกในท้องไปเมื่อสองปีก่อน จะลุกขึ้นมาสู้กับทนายมือหนึ่งอย่างนายได้ยังไง ถ้าเธอไม่ถูกต้อนจนมุมจริงๆ นายเคยแม้แต่จะถามเธอไหม... ว่าในวันที่เธอเซ็นใบหย่า เธอกำลังเจ็บปวดขนาดไหน?" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ คำพูดของกรณ์ราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งในใจของธีธัชจนพังทลาย *ลูกในท้อง...* คำคำนี้ยังคงเป็นแผลสดที่ลึกที่สุดในความสัมพันธ์ของพวกเขา วันที่รินรดาแท้งลูก เป็นวันที่ธีธัชไม่เคยใส่ใจและไม่เคยรับรู้รายละเอียดที่แท้จริง เพราะเขามัวแต่ยุ่งอยู่กับคดีใหญ่ในศาล เขาจำได้เพียงภาพกองเลือดบนพื้นห้องนอน และคำพูดตัดพ้อของเธอในโรงพยาบาล—คำพูดที่เขาเลือกจะปัดตกไปเพราะคิดว่ามันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของคนอ่อนแอ "พอได้แล้วกรณ์" ธีธัชเปล่งเสียงแหบพร่า สายตาเบือนหนีไปมองวิวยามค่ำคืนนอกกระจกใส "นายไม่ได้อยู่ในจุดที่ฉันยืน นายไม่เข้าใจหรอกว่าฉันต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง" "ใช่... ฉันไม่เข้าใจนายหรอก" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบสูทขึ้นพาดบ่า แววตาที่มองเพื่อนรักเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย "แต่ฉันเตือนนายด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อน... ก่อนที่ความแค้นที่นายสร้างขึ้นมา จะกลายเป็นหลุมศพฝังตัวนายเอง และในวันนั้น ต่อให้ชดใช้ด้วยอะไร นายก็ไม่มีวันได้เธอกลับคืนมาอีกแล้ว" พูดจบ กรณ์ก็เดินหันหลังออกจากโต๊ะอาหารไปทันที ทิ้งให้ธีธัชจมอยู่กับความเงียบงันและเงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจกหน้าต่าง ทนายความหนุ่มหลับตาลงช้าๆ พยายามข่มความปั่นป่วนในช่องท้อง เสียงเตือนของกรณ์ยังคงก้องกังวานอยู่ในหัว พร้อมกับภาพของรินรดาในชุดสูทสีเข้ม ท่าทางมั่นใจ และแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองยามที่เธอมองเขาในห้องพิจารณาคดี... เธอกำลังเดินเกมบางอย่าง เกมที่แม้แต่เขาผู้เป็นเซียนกฎหมายก็ยังคาดไม่ถึง พศินให้ท้ายเธอ สนับสนุนเธอ และนั่นคือสิ่งที่กวนใจเขามากที่สุด—ไม่ใช่เพราะกลัวแพ้คดี แต่เพราะเขาทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอไปยืนเคียงข้างผู้ชายคนอื่น ธีธัชหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรหาเลข Wาประจำตัวด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด "สืบเรื่องความเคลื่อนไหวของรินรดาช่วงสัปดาห์นี้ให้ละเอียดที่สุด... โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของเธอกับพศิน ฉันต้องการรู้ทุกอย่าง" สั่งการเสร็จเขาก็ตัดสายทิ้ง วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แรงกดดันรอบตัวไม่ได้ลดน้อยลงเลย กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่างกำลังบอกเขาว่า... เกมนี้เขากำลังจะเดินหมากพลาด ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เพนท์เฮาส์หรูหราของรินรดา แสงไฟสลัวสีส้มสะท้อนกับเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงาน รินรดายืนกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานคร รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเธอกำลังเปิดภาพถ่ายชุดหนึ่ง เป็นภาพของธีธัชที่กำลังนั่งดื่มกับกรณ์เมื่อครู่ มุมกล้องถูกถ่ายมาจากร้านฝั่งตรงข้ามอย่างแนบเนียน ชัดเจนและเก็บรายละเอียดทุกสีหน้าความเครียดของอดีตสามีได้เป็นอย่างดี เสียงเคาะประตูเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่ประตูจะเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของพศินที่เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟอุ่นในมือ "ดูเหมือนเพื่อนรักของเขาจะเตือนสติได้ดีทีเดียว" พศินยื่นแก้วกาแฟให้รินรดา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าคมคาย "ธีธัชเริ่มไขว้เขวแล้ว ริน... แผนขั้นต่อไปของเรากำลังจะได้ผลอย่างงดงาม" รินรด้ารับแก้วกาแฟมาถือไว้ แต่นัยน์ตาคู่สวยไม่ได้มีความรู้สึกยินดีปรีดาปรากฏอยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าและแววตาดุดันที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดีจากความเจ็บปวดในอดีต "เขายังไม่เจ็บปวดพอหรอกค่ะ พศิน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลัง "คนที่เคยเหยียบย่ามหัวใจคนอื่นอย่างไร้ความปรานี... ต้องลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปต่อหน้าต่อตาเสียก่อน ถึงจะเรียกว่าสาสม" พศินมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและหลงใหล เธอไม่ใช่เหยื่อที่รอความช่วยเหลืออีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือ "นักล่า" ที่น่ากลัวที่สุด ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังดื่มด่ำกับชัยชนะขั้นแรก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากเบอร์แปลกปลอมก็ดังขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอ เธอก้มลงมองหน้าจอด้วยความสงสัย นิ้วเรียวแตะเปิดข้อความนั้นอย่างระมัดระวัง ภาพถ่ายไฟล์หนึ่งถูกส่งเข้ามา เป็นภาพโฉนดที่ดินเก่าแก่แปลงหนึ่งในต่างจังหวัด—ที่ดินที่เป็นความลับสุดยอดของตระกูลธีธัช และมีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาเบื้องล่างภาพนั้น... *[ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่อง "ลูกที่ยังมีชีวิตอยู่" หลุดไปถึงมือธีธัช... พรุ่งนี้เที่ยงตรง มาพบฉันที่เดิม]* หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในเสี้ยววินาทีนั้น! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "กระจกเงาสะท้อนใจ" เสมอมานะคะ