กฎหมายกับความทรงจำ

เอกสารสำนวนคดีกองโตบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสีเข้มไม่ได้ช่วยให้สมองของทนายความมือหนึ่งอย่างธีธัชปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ทุกตัวอักษรทางกฎหมายที่ผ่านสายตา กลับซ้อนทับด้วยภาพใบหน้าเรียบเฉยและดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งประกายความรู้สึกใดๆ ของรินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าตนเองสลัดทิ้งให้อยู่เบื้องหลังได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่เลขาหน้าห้องจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเกร็งๆ "คุณธีธัชคะ ทางฝ่ายโจทย์ยื่นคำร้องขอเปลี่ยนตัวพยานครับ... และ... เอ่อ นี่คือเอกสารเพิ่มเติมที่ทนายฝ่ายตรงข้ามเพิ่งส่งมาส่งตรงถึงมือคุณค่ะ" ธีธัชรับแฟ้มสีน้ำตาลอ่อนมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าทันทีที่ดวงตาคมกริบกวาดมองลายเซ็นและชื่อของผู้รับมอบอำนาจในฐานะที่ปรึกษากฎหมายอิสระ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง *รินรดา* ชื่อนั้นปรากฏหราอยู่บนเอกสารทางราชการ ในฐานะตัวแทนฝ่ายกฎหมายของพศิน นักธุรกิจคู่แข่งคนสำคัญของเขา ผู้ชายที่จ้องจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาในทุกๆ ทาง และตอนนี้... พศินกำลังใช้รินรดาเป็นอาวุธมีคมมาแทงเข้าที่หัวใจของเขาอย่างเลือดเย็น ธีธัชขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความโกรธ คือความรู้สึกปวดหน่วงแปลกประหลาดที่แล่นริ้วไปตามเส้นประสาท เขายังจำภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจในวันที่เขาเซ็นใบหย่าได้ดี แต่วันนี้... ผู้หญิงคนเดียวกันกลับยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่งกายด้วยชุดสูทเข้ารูปสีเข้ม ท่าทีสง่างาม เย็นชา และพร้อมที่จะทำลายล้างเขาไม่แพ้ผู้ชายคนไหน "เธอคิดจะเล่นเกมอะไรกันแน่..." ธีธัชพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมจ้องมองชื่ออดีตภรรยาซ้ำไปซ้ำมา ราวกับพยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังหน้ากากความไร้เยื่อใยนั้น บ่ายวันนั้น ห้องพิจารณาคดีขนาดเล็กของศาลแพ่งคลาคล่ำไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด ธีธัชก้าวเข้ามาในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ ท่าทางเย่อหยิ่งและมั่นใจในชัยชนะตามแบบฉบับทนายความผู้ไม่เคยแพ้ใคร ทว่าทันทีที่เขาเหลือบไปเห็นร่างเพรียวบางที่นั่งอยู่ฝั่งทนายฝ่ายตรงข้าม ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที รินรดาไม่ได้มองมาที่เขา เธอเพียงแต่เปิดแฟ้มเอกสารในมืออย่างใจเย็น เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ใบหน้ารูปไข่นั้นนิ่งสงบราศีกระจายราวกับรูปปั้นหินอ่อน ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นทรงพลังเสียจนแม้แต่ผู้พิพากษายังต้องเหลือบมอง ธีธัชพยายามดึงสติกลับมา เขาย้ำเตือนตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยจรรยาบรรณวิชาชีพ ทนายความที่ดีต้องแยกแยะเรื่องส่วนตัวออกจากงาน เรื่องบนเตียงหรือเรื่องในอดีตไม่มีผลต่อตัวบทกฎหมาย แต่ความตั้งใจที่จะรักษาความเป็นมืออาชีพนั้นกลับสั่นคลอนอย่างหนัก เมื่อรินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ไม่มีความรัก ไม่มีร่องรอยของความเกลียดชัง หรือแม้แต่ความโกรธแค้น... ในดวงตากลมโตคู่นั้นมีเพียงความว่างเปล่า มันคือสายตาที่พวกเขามองคนแปลกหน้า หรือแย่ยิ่งกว่านั้น... มองผ่านราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ "ท่านผู้พิพากษาครับ ทางจำเลยเห็นว่า..." เสียงทุ้มต่ำของธีธัชเริ่มต้นการต่อสู้ทางกฎหมาย เขาอ้างอิงมาตรา กฎหมาย และฎีกาต่างๆ ด้วยความเชี่ยวชาญและฉับไว เพื่อหักล้างข้อกล่าวหาของฝ่ายตรงข้าม ทุกคำพูดเต็มไปด้วยตรรกะที่เฉียบคมและทรงพลังสมกับฉายาทนายความไร้หัวใจ แต่ในขณะที่ปากกำลังพูดสมองของเขากลับก้องสะท้อนด้วยคำถามมากมาย เธอกลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ผู้หญิงที่เคยอ่อนหวานและมีน้ำตาให้เขาเห็นเสมอ บัดนี้กลับกลายเป็นนักกฎหมายสาวมือฉกาจที่ใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายมาไล่ต้อนเขาอย่างเลือดเย็น เมื่อถึงคิวของฝั่งจำเลยลุกขึ้นแถลง รินรดาก็ก้าวขึ้นมาที่โพเดียมอย่างมั่นใจ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดก้องกังวานไปทั่วห้องพิจารณาคดี "จากข้ออ้างของทนายฝ่ายโจทก์ ที่พยายามหยิบยกประเด็นเรื่องสัญญาไม่เป็นธรรมมากล่าวอ้างนั้น ดิฉันขอเรียนชี้ว่า..." รินรดายกเอกสารหลักฐานชิ้นสำคัญขึ้นมาโต้แย้งทีละประเด็นอย่างมีชั้นเชิง ทุกถ้อยคำที่เธอกล่าวอ้างไม่เพียงแต่ฟังดูน่าเชื่อถือ แต่ยังเจาะจงทำลายจุดอ่อนในสำนวนที่เขาเขียนขึ้นมาเองกับมือได้อย่างแม่นยำ ราวกับเธอนั่งอยู่ในหัวของเขา... ราวกับเธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรและจะเดินเกมอย่างไรต่อไป ธีธัชกำหมัดแน่นใต้โต๊ะทำงาน เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บแปลบ ไม่ใช่เพราะเขากำลังจะแพ้คดี แต่เป็นเพราะเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เขาสัมผัสไม่ถึงอีกต่อไปแล้ว รินรดาในตอนนี้ไม่อ่อนแอให้เขาเหยียบย่ำอีกแล้ว เธอเข้มแข็ง ทรงพลัง และน่ากลัว... น่ากลัวจนหัวใจที่ด้านชาของเขาเริ่มสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง การพิจารณาคดีดำเนินไปอย่างดุเดือดจนกระทั่งผู้พิพากษาสั่งพักการไต่สวนชั่วคราว ธีธัชเดินเลี่ยงออกมายังระเบียงทางเดินด้านนอกที่เงียบสงบ ลมเย็นๆ จากภายนอกพัดปะทะใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความปวดร้าวที่กำลังเล่นงาน "คุณยังใช้มุกเดิมๆ ในการทำคดีเสมอเลยนะคะ ทนายธีธัช" เสียงหวานเยียบเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง ธีธัชสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมอง รินรดายืนกอดอกพิงผนังปูนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ริน..." เขาเผลอหลุดปากเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว "คุณทำแบบนี้ทำไม... คุณเกลียดผมมากจนต้องเอาอนาคตตัวเองมาผูกติดกับเกมแก้แค้นของพศินเลยหรือไง" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข ทว่ากลับบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนฟัง "แก้แค้นเหรอคะ? คุณคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหรือเปล่า ทนายธีธัช" เธอก้าวเข้ามาใกล้เขาช้าๆ ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่มั่นคง "ฉันไม่ได้ทำเพื่อแก้แค้นใครทั้งนั้น... ฉันแค่กำลังทำหน้าที่ของฉัน และในขณะเดียวกัน ฉันก็แค่อยากพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ผู้หญิงที่คุณเคยคิดว่าไม่มีค่าอะไร... วันนี้เธอยืนอยู่เหนือคุณได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาความเมตตาจากคุณเลยแม้แต่นิดเดียว" คำพูดนั้นเฉียบคมยิ่งกว่ามีดโกน มันกรีดลงบนกลางใจของธีธัชจนเลือดซิบ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมา มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ "ริน... หยุดสักที คุณไม่รู้หรอกว่าพศินมัน..." "ปล่อยค่ะ!" รินรดาตวัดสายตาดุดันขึ้นมองหน้าเขา สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี แรงปะทะนั้นทำให้ธีธัชต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ความเย็นชาในแววตาของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตักด้วยน้ำแข็งใส "อย่ามาทำเป็นห่วงเป็นใยฉันในตอนนี้เลยค่ะ มันน่าสมเพช... และถ้าคุณยังไม่เลิกวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันสัญญาว่าคดีนี้... คุณจะไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรีความเป็นทนายความด้วยซ้ำ" พูดจบ รินรดาก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้ธีธัชยืนนิ่งงันอยู่ลำพังท่ามกลางความหนาวเหน็บของสายลมที่พัดผ่าน แต่ในจังหวะที่รินรดากำลังจะเดินเลี้ยวลับมุมตึกไปยังลิฟท์โดยสาร กระเป๋าเอกสารหนังแท้ของเธอก็เกิดร่วงหล่นลงกับพื้น เอกสารและสิ่งของภายในกระเป๋ากระจัดกระจายไปทั่วทางเดิน ธีธัชรีบก้าวเข้าไปเพื่อจะช่วยก้มเก็บให้ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับซองเอกสารสีขาวปริศนาที่หลุดออกมาจากแฟ้ม และเมื่อเขาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา ดวงตากลมโตของเขาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษเอกสารทางการแพทย์ฉบับนั้น... *ผลการตรวจ DNA* ระหว่าง... หัวใจของธีธัชหยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อตัวเลขและชื่อย่อในเอกสารแผ่นนั้นกำลังบอกความลับบางอย่าง... ความลับที่รินรดาจงใจปิดบังเขามาตลอด และมันกำลังจะสั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขาไปตลอดกาล! — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับเกมแห่งการแก้แค้นและบาดแผลในใจครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กระจกเงาสะท้อนใจ