คำสารภาพที่ไม่มีใครฟัง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น ทว่าเสียงนั้นยังไม่น่าตกใจเท่ากับแววตาของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ธีธัชไม่เคยคิดเลยว่า ในวันที่เขาต้องใช้ชั้นเชิงทางกฎหมายเพื่อเอาชนะคู่กรณี คนที่นั่งในฝั่งโจทก์ร่วมจะกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเปราะบางเสียยิ่งกว่าแก้วเจียระไน รินรดาในวันนี้ ไม่ใช่ภรรยาบ้านๆ ที่คอยถือแฟ้มคดีและรอน้ำชาอุ่นๆ จากเขาในยามดึกอีกต่อไป เธอสวมสูทสีเทาดำเข้ารูป ผมดัดลอนถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตากลมโตคู่เดิมที่เคยฉายแววตัดพ้อ บัดนี้กลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้วนะริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจในศาลเอ่ยขึ้นอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ ธีธัชกวาดสายตามองเอกสารการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายทางธุรกิจที่รินรดายื่นฟ้องบริษัทของเขา มันเป็นคดีหมิ่นประมาททางการค้าที่พ่วงด้วยหลักฐานทางบัญชี ซึ่งเขารู้ดีว่ามีเพียงอดีตภรรยาคนนี้เท่านั้นที่เข้าถึงรหัสลับเหล่านั้นได้ รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา นิ้วเรียวเรียงรายด้วยเล็บเจลสีนู้ดเคาะเบาๆ บนแฟ้มเอกสารของเธอเอง "เกมเหรอคะคุณธีธัช? ดิฉันเกรงว่าคุณจะเข้าใจความหมายของคำว่า 'เกม' ผิดไปถนัดเลยนะคะ สิ่งที่คุณเรียกว่าเกม... สำหรับดิฉันมันคือกระบวนการทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกปล้นไปต่างหากล่ะคะ" "คุณกำลังใช้ช่องโหว่ของมาตรา 420 และ พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์ บิดเบือนข้อเท็จจริงเพื่อเล่นงานบริษัทผม!" ธีธัชโน้มตัวไปข้างหน้า มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "คุณก็รู้ว่าพศินอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ เขาใช้คุณเป็นเครื่องมือ! ทำไมคุณถึงยอมลดตัวลงไปเป็นหมากในเกมสกปรกของคนแบบนั้น!" รินรดาสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจข้างในจะกระตุกวูบยามได้ยินชื่อของชายอีกคนที่เข้ามาพัวพัน แต่น้ำเสียงของเธอกลับราบเรียบและเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "หมากเหรอคะ? อย่างน้อยการเป็นหมากในกระดานของคนอื่น ก็ยังมีค่ามากกว่าการเป็น 'ภรรยา' ที่ถูกสามีมองเป็นเพียงตรายางทางกฎหมาย เพื่อผลประโยชน์และความก้าวหน้าในอาชีพการงาน... จริงไหมคะท่านทนายความผู้เที่ยงธรรม" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางอกของธีธัชอย่างแม่นยำ เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ปมในอดีตที่เขาเคยละเลยเธอ เคยปล่อยให้ความคาดหวังของครอบครัวตระกูลดังมาบดบังความสำคัญของภรรยา กลับมาหลอกหลอนเขาในยามที่สายเกินแก้ "เรื่องในอดีต... ผมยอมรับว่าผมผิด ผมขอโทษ" เสียงของธีธัชแผ่วลงเล็กน้อย มีร่องรอยความเจ็บปวดไหวระริกอยู่ในนั้น "แต่เรื่องงาน เรื่องคดีนี้ มันคนละเรื่องกัน ริน... ถอนฟ้องซะเถอะ ผมไม่อยากให้เราต้องมาห้ำหั่นกันในศาล" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "ขอโทษเหรอคะ? คำขอโทษของคุณมันมีราคาเท่าไหร่หรือคะคุณธีธัช? มันซื้อเวลาชีวิตห้าปีที่ดิฉันหมดไปกับการรอคอยความใส่ใจจากคุณได้ไหม? หรือมันชดเชยความรู้สึกในวันที่ดิฉันสูญเสีย... ลูก ไปได้?" บรรยากาศในห้องประชุมวีไอพีเงียบกริบลงทันที ธีธัชชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวด เรื่องการสูญเสียลูกในครรภ์เมื่อสามปีก่อน เป็นแผลเป็นที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตแต่งงานของพวกเขา วันนั้นเขามัวแต่ยุ่งกับคดีความสำคัญจนไม่ได้อยู่ดูใจเธอที่โรงพยาบาล และมันกลายเป็นจุดแตกหักที่ทำให้เธอหายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย "ริน... เรื่องนั้น ผม..." "หยุดพูดเถอะค่ะ" รินรดายกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าเย็นชา เธอเก็บเอกสารทุกแผ่นใส่กระเป๋าอย่างใจเย็น "ในฐานะที่คุณเป็นทนายความ คุณน่าจะรู้ดีที่สุดว่า 'ข้อเท็จจริงทางกฎหมาย' ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าใครเสียใจแค่ไหน แต่มันขึ้นอยู่กับ 'หลักฐาน' ที่เราถืออยู่" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทให้เรียบร้อย แล้วก้มลงมองอดีสามีที่ยังคงนั่งนิ่งค้างอยู่บนเก้าอี้ "ทนายธีธัชคะ... ถ้าคุณอยากคุยเรื่องอดีตนัก ดิฉันแนะนำให้ไปคุยกับศาลนะคะ เพราะสำนวนฟ้องฉบับนี้ ได้รับการประทับรับฟ้องเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อเช้า... ลากورนะคะ" รินรดาก้าวเดินหันหลังให้อย่างมั่นคง ทิ้งให้ธีธัชนั่งจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ เขามองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ความดื้อรั้นและความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของเขาพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ว่า เขากำลังจะสูญเสียเธอไปตลอดกาลจริงๆ ทว่า ในจังหวะที่รินรดากำลังจะผลักประตูห้องประชุมเพื่อเดินออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธีธัชก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ธีธัชไม่ได้สนใจจะหยิบขึ้นมาดูในตอนแรก จนกระทั่งข้อความรูปภาพจากเบอร์แปลกถูกส่งเข้ามาพร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเขาร้อนผ่าวจนชาไปทั้งร่าง ภาพถ่ายหน้าจอจากกล้องวงจรปิดในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เผยให้เห็นรินรดากำลังยืนอยู่กับเด็กชายตัวเล็กวัยประมาณสองขวบคนหนึ่ง เด็กน้อยที่มีรอยยิ้มและดวงตากลมโตถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน... และข้อความด้านล่างนั้นเขียนไว้ว่า *"ทนายธีธัช... ยังจำเด็กชายคนนี้ได้ไหมครับ? ลูกชายที่คุณคิดว่าไม่มีตัวตน... ตอนนี้เขาเรียกผู้ชายอีกคนว่า 'ป๋า' ไปซะแล้วนะครับ"* — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับเกมแห่งการแก้แค้นและบาดแผลในใจครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กระจกเงาสะท้อนใจ