คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพิจารณาคดีหมายเลข 402 ไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุของบรรยากาศตึงเครียดลงได้เลยแม้แต่น้อย แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะบนโต๊ะทนายความฝั่งโจทก์ถูกเปิดสลับไปมา เสียงกระดาษพลิกเสียดสีกันเบาๆ คล้ายเสียงลมหายใจที่ถูกกดเก็บไว้ภายใต้ความเงียบงัน ธีธัช ในชุดสูทสีชาโคลตัดเย็บอย่างประณีตรับกับเรือนร่างสูงสง่า นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีนิ่งขรึม ใบหน้าคมคายไร้ระลอกคลื่นความรู้สึก ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองเอกสารคดีฟ้องร้องทรัพย์สินมูลค่าหลายร้อยล้านด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ในฐานะทนายความมือหนึ่งผู้ไม่เคยลิ้มรสชาติคำว่า 'พ่ายแพ้' เขาเชื่อมั่นว่าทุกย่างก้าวในห้องนี้ถูกคำนวณไว้หมดแล้ว... ยกเว้นก็แต่บางสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องพิจารณาถูกผลักออกช้าๆ ไม่ใช่เสียงฝีเท้าหนักแน่นเร่งรีบของคู่กรณีตามสำนวนคดีทั่วไป แต่เป็นจังหวะก้าวเดินที่นิ่งสนิท ทว่าทรงพลังจนดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องให้หันไปมองเป็นตาเดียว ธีธัชชะงักมือที่กำลังถือปากกาหมึกซึมราคาแพง เขาลอบถอนหายใจเบาๆ ด้วยความรำคาญใจที่ต้องเสียเวลากับคดีไร้สาระของพวกเศรษฐีตกอับ แต่เมื่อสายตาคมปลาบเหลือbไปปะทะกับร่างระหงที่ก้าวเข้ามา ความนิ่งงันดุจหินผาก็ราวกับถูกค้อนเหล็กทุบจนร้าวราน นั่น... คือร่างของสตรีที่เขาเคยรู้จักทะลุปรุโปร่ง รินรดา อดีตภรรยาผู้เคยเป็นเงาจางๆ ในบ้านหลังใหญ่ ผู้หญิงที่มักจะสวมชุดเรียบเชย ก้มหน้ายอมจำนนต่อคำพูดเชือดเฉือน และรองรับอารมณ์ความกดดันของเขามาตลอดสามปีของการแต่งงานไร้รัก แต่วันนี้... ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอยู่อีกแล้ว ร่างบางในชุดสูทผ้าทวีตสั่งตัดเข้ารูปสีงาช้างขับผิวให้ดูโดดเด่น เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงและต่างหูไข่มุกเม็ดงามที่สะท้อนแสงไฟในห้องพิจารณาคดี ดวงตากลมโตที่เคยฉาบแววโศกเศร้าและอ้อนวอน บัดนี้ถูกเคลือบไว้ด้วยความเย็นชาเฉียบคม ดุจประกายของเพชรน้ำงามที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ท่าทีของเธอสง่างาม ทรนง และเปี่ยมด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจนผู้ชายอย่างธีธัชต้องเผลอกำปากกาในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดี แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กรงขัง "ทนายฝั่งจำเลย... พร้อมสำหรับการไต่สวนไหมคะ?" น้ำเสียงหวานใสกังวานใสที่เอ่ยขึ้น เรียบ นิ่ง และทรงพลัง จนหัวใจของทนายความหนุ่มผู้ไร้หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความทรงจำเก่าๆ ที่เขาพยายามฝังกลบไว้ตลอดหลายเดือนนับตั้งแต่หย่าร้างผุดพรายขึ้นมาทิ่มแทง นี่ไม่ใช่รินรดาคนเดิม... ผู้หญิงตรงหน้าเขาในตอนนี้คือนักธุรกิจหญิงผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังความสำเร็จของพศิน คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของเขาเอง ธีธัชขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมกริบหรี่ลงพินิจพิเคราะห์อดีตภรรยาหัวจรดเท้า หัวใจที่เคยสงบนิ่งกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่อาจนิยาม มันไม่ใช่ความพิศวาส แต่มันคือความรู้สึกคุกคาม... ความรู้สึกที่บอกเขาว่า เกมในครั้งนี้ เขาอาจจะเป็นฝ่ายสูญเสียทุกอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่เขาค้ำจุนมาค่อนชีวิต "ผมพร้อมเสมอครับ... สำหรับคู่กรณีที่เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้" ธีธัชเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ พยายามควบคุมสติสัมปชัญญะทั้งหมดไม่ให้หลุดอาการพิรุธต่อหน้าผู้พิพากษาและสื่อมวลชนที่เริ่มทยอยเข้ามาในห้องพิจารณา การต่อสู้ทางกฎหมายที่เดิมพันด้วยชื่อเสียง ทรัพย์สิน และปมในอดีตกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ รินรดานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งจำเลยอย่างมั่นใจ เธอกวาดสายตามาสบตากับเขาเพียงเสี้ยววินาที—แววตาคู่นั้นไม่มีเยื่อใยหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นชากว่าสายตาที่เขาเคยใช้มองเธอนับร้อยเท่า บรรยากาศในห้องพิจารณาคดีอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เอกสารนับร้อยหน้าที่ธีธัชเตรียมมาเพื่อบดขยี้คู่กรณี กลับกลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า เมื่ออาวุธที่แท้จริงของรินรดาไม่ใช่ตัวบทกฎหมาย แต่เป็นแผนการอันแยบยลที่เธอบรรจงร้อยเรียงขึ้นมาเพื่อพิพากษาเขาด้วยน้ำมือของเธอเอง ทว่า... ในวินาทีที่ผู้พิพากษาเคาะค้อนประกาศเริ่มกระบวนการไต่สวน ประตูห้องพิจารณาคดีด้านข้างก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเล็กในชุดเอี๊ยมเด็กน่ารักที่เดินเตาะแตะเข้ามาเกาะชายเสื้อสูทของรินรดา พร้อมกับเงยหน้าส่งเสียงใสแจ๋วเรียก "คุณแม่ครับ..." ดวงตากลมโตคู่นั้น... และสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากใครบางคนอย่างแม่นยำ ทำให้ธีธัชถึงกับหน้าถอดสี ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันทีเมื่อก้มลงสบตากับเด็กน้อยแปลกหน้าที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ... และประโยคถัดมาของรินรดาที่เอ่ยกับผู้พิพากษา ก็ทำเอาเลือดในกายของทนายความผู้ไร้หัวใจเย็นเฉียบลงจนถึงกระดูกสันหลัง "ท่านผู้พิพากษาค่ะ... ดิฉันขอใช้สิทธิ์ยื่นฟ้องแย้ง ในฐานะที่อดีตสามีของดิฉัน... คือพ่อแท้ๆ ของเด็กคนนี้ค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับเกมแห่งการแก้แค้นและบาดแผลในใจครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กระจกเงาสะท้อนใจ