แฟ้มคดีที่ไม่อยากเปิด

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้รสชาติในโพรงปากของธีธัชดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันขมปร่าและบาดลึก ราวกับความจริงอันน่ารังเกียจที่เขากำลังพยายามกลืนมันลงคอไปพร้อมๆ กับเอกสารนับร้อยหน้าที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใสบานใหญ่ ห้องทำงานของ ‘ธีธัช’ ทนายความมือหนึ่งแห่งสำนักงานกฎหมายชั้นนำ ถูกออกแบบมาเพื่อกดดันคู่สนทนา ทุกตารางเมตรสะท้อนความเฉียบคม ไร้ที่ติ และไร้ซึ่งหัวใจ เช่นเดียวกับเจ้าของพื้นที่ ในวัยสามสิบห้าปี เขาคือเครื่องจักรกลทางกฎหมายที่ผู้พิพากษายังต้องเกรงใจและลูกความต่างยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อให้ได้ชัยชนะ ทว่า... ชัยชนะในห้องพิจารณาคดี ไม่เคยเยียวยาความว่างเปล่าในอกของเขาได้เลย “คดีนี้เรียบร้อยดีใช่ไหมครับ… อ้อ ขออภัย ดิฉันหมายถึง… ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เราวางไว้ใช่ไหมคะคุณธีธัช” เลขาสาวชะงักคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่ตวัดมอง นัยน์ตาคู่นั้นเย็นชาเสียจนเธอต้องรีบกลืนน้ำลายลงคอแล้วก้มหน้างุด “อย่าให้มีคำว่า ‘พลาด’ ในพจนานุกรมของผม คุณก็รู้” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ระลอกคลื่นเอ่ยขึ้น “ค่ะ ดิฉันจะจัดการตรวจสอบเอกสารรอบสุดท้ายให้เรียบร้อยคือนิติกรรมการหย่าร้างและการสละสิทธิ์ทุกอย่างของฝ่ายภรรยา… เป็นเคสที่ง่ายดายมากค่ะสำหรับสำนักงานเรา เพราะทางฝ่ายหญิงไม่มีแม้แต่ทนายความส่วนตัวมาร่วมโต๊ะเจรจาด้วยซ้ำ เหมือนเธอ… ยอมจำนนแต่โดยดี” ธีธัชพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก สำหรับเขา ผู้หญิงที่เดินเข้าสู่กระบวนการหย่าร้างโดยปราศจากการต่อสู้ คือพวกอ่อนแอและโง่เขลา ความรักและชีวิตคู่ก็เป็นเพียงสัญญาทางธุรกิจชิ้นหนึ่ง เมื่อมันหมดอายุขัย การฉีกทิ้งและแยกย้ายคือทางออกที่สะอาดที่สุด เขามองไม่เห็นเหตุผลเลยว่าทำไมคดีนี้ถึงต้องกินเวลาไตร่ตรองนานกว่าหนาวนี้จะผ่านพ้น ซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มขนาดใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้า มือเรียวยาวภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นอย่างเป็นระเบียบเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา เขาเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบที่เปิดซองจดหมายโลหะเงินแวววาว ทว่าจังหวะนั้นเอง สัญชาตญาณบางอย่างที่เคยช่วยให้เขาชนะคดีใหญ่ๆ มานับไม่ถ้วนกลับร่ำร้องเตือนภัย หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ ฝ่ามือหนาชะงักค้างกลางอากาศ แปลก... ทำไมเขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะเปิดกล่องแพนดอร่า มากกว่าจะเป็นแค่เอกสารการหย่าร้างธรรมดาๆ ธีธัชสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อขับไล่ความรู้สึกประหลาดที่น่าหงุดหงิดนั้นออกไป นิ้วแกร่งเกี่ยวลิ้นซองแล้วกระชากออกอย่างเด็ดขาด แรงเสียดสีของกระดาษดังแกรกกราดก้องกังวานในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว เอกสารแผ่นแรกถูกดึงออกมา... ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความบรรทัดแรกอย่างไม่ใส่ใจนักในตอนแรก แต่แล้ว... ร่างสูงใหญ่ที่เคยนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้อย่างผ่อนคลาย กลับค่อยๆ นั่งตัวตรงขึ้นอย่างไร้ตัวตนควบคุม ลมหายใจของทนายความหนุ่มผู้ไร้พ่ายสะดุดกึกในลำคอ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเข้าที่หลอดลมอย่างจัง ตัวหนังสือพิมพ์ดีดสีดำสนิทบนกระดาษหัวตราสำนักงานกฎหมายอีกแห่ง ปรากฏชื่อและนามสกุลที่เขาไม่มีวันลืม แม้จะพยายามฝังกลบมันลงในหลุมศพแห่งความทรงจำลึกสักแค่ไหนก็ตาม *‘รินรดา’* แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของธีธัชเย็นเฉียบจนแทบแข็งตัว บรรทัดถัดมา... ข้อเรียกร้องในการฟ้องร้อง และค่าเสียหายที่ฝ่ายหญิงเรียกร้องจากเขา ไม่ใช่เงินทองทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลอย่างที่เศรษฐีทั่วไปพึงกระทำ แต่เป็นข้อกล่าวหาทางอาญาและแพ่งที่ขุดรากถอนโคนทุกความสำเร็จ สติปัญญา และชื่อเสียงที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต! และที่มุมขวาล่างของเอกสารหน้าสุดท้าย ลายเซ็นอันคุ้นเคย... ลายมือตวัดหวัดที่เคยบรรจงเขียนการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขาด้วยรอยยิ้มอุ่นละมุน ตอนนี้มันกลับกลายเป็นอาวุธร้ายที่คมกริบ ปลายปากกาหมึกซึมสีดำกดน้ำหนักลงบนกระดาษอย่างมั่นคงและเด็ดเดี่ยว ราวกับประกาศิตแห่งการจองจำ *เธอไม่ได้ยอมจำนน... เธอกำลังตลบหลังเขา* ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของธีธัชแทบหยุดเต้น และทำให้ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง คือเอกสารแผ่นสุดท้ายที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมราคาแพง ภาพถ่ายใบเสร็จการตรวจสุขภาพ และ... ภาพอัลตราซาวด์สีเทาจางๆ ของทารกตัวน้อยในครรภ์ พร้อมด้วยสำเนาสูติบัตรที่ระบุวันที่อย่างชัดเจนว่าเป็นช่วงเวลา... ก่อนที่เธอจะก้าวเดินออกไปจากชีวิตเขาไม่นานนัก เด็กผู้หญิง... และใบหน้าในภาพถ่ายจำลองโครงหน้า 3 มิติ ที่ถอดแบบมาจากนัยน์ตาคมกริบและสันจมูกโด่งเป็นสันของเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานหรูหราอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข ธีธัชรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า เสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู มือแกร่งที่ถือเอกสารสั่นเทาเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เลขาจะเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด “คุณธีธัชคะ… มีแขกไม่ได้รับเชิญมาขอพบค่ะ เธออ้างว่าเป็น… ตัวแทนผู้รับมอบอำนาจจากคุณรินรดา และเธอกำลังเดินเข้ามาโดยไม่รออนุญาตแล้วค่ะ!” ยังไม่ทันที่ธีธัชจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกกว้างด้วยเรียวแรงอันมั่นคง ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา แววตานิ่งสนิทคู่นั้นเยียบเย็นและทรงพลังยิ่งกว่าสายตาของเขาเองเป็นร้อยเท่า มุมปากหยิกลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่กรีดลึกลงในความรู้สึกผิดบาปที่เขาไม่เคยยอมรับ รินรดาไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาเธอจ้องมองเขาตรงๆ ด้วยความเคียดแค้น ชิงชัง และเหนือกว่าอย่างสมบูรณ์แบบ “ตกใจมากไหมคะคุณอดีตสามี… กับแฟ้มคดีแรกที่คุณคิดว่าจะชนะมันได้อย่างง่ายดาย” — (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับแผลในใจครั้งนี้ด้วยกันนะคะ — **กระจกเงาสะท้อนใจ**