เมื่อความจริงเริ่มปรากฏ

เสียงกระดาษปึกใหญ่ที่ถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะไม้เนื้อดีในห้องพิจารณาคดี ดังสนั่นจนกลบเสียงลมหายใจของทุกคนในห้อง “หลักฐานชิ้นนี้... ยืนยันชัดเจนแล้วใช่ไหมครับท่านทนายธีธัช ว่าเอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินแปลงดังกล่าว ถูกเซ็นโอนย้ายกรรมสิทธิ์ก่อนที่คำสั่งศาลจะอนุมัติถึงสามวัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของทนายฝ่ายโจทก์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น ธีธัชยืนนิ่งสนิท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของทนายความมือหนึ่งไม่ไหวติง แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นบ่งบอกถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือที่ถูกส่งต่อขึ้นมาบนบัลลังก์ เอกสารที่เขาเคยคิดว่ามันถูกทำลายอย่างไร้ร่องรอย เอกสารที่พิสูจน์ว่าในอดีต... เขาเคยทำผิดจรรยาบรรณวิชาชีพอย่างร้ายแรงเพื่อปกป้องตระกูลใหญ่ และเพื่อเหยียบย่ำอนาคตของใครบางคนให้จมดิน ธีธัชเหลือบสายตาขึ้นมองไปยังที่นั่งผู้ฟังด้านหลัง ผ่านม่านสายตาที่พร่ามัวชั่วขณะ รินรดา นั่งนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม แต่แววตาคู่สวยคู่นั้นกลับระWinไปด้วยประกายแห่งความสะใจที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เธอไม่ได้ทำอะไรเลย... เธอก็แค่ปล่อยให้ความโลภและความผิดพลาดในอดีตของเขา ย้อนกลับมาขย้ำคอหอยเขาด้วยมือของเธอเอง รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบางเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนที่เคยทอดทิ้งเธอ ภาพในอดีตย้อนกลับมาในหัวของธีธัชราวกับภาพสโลว์โมชั่น วันที่เขาเคยตอกหน้าเธออย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาไล่เธอออกจากบ้านโดยไม่ฟังคำอธิบาย วันที่เธอยืนร้องไห้ท่ามกลางสายฝนโดยมีเพียงกระดาษใบเล็กๆ และความว่างเปล่า เขาเคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือความถูกต้องทั้งหมด เขาเคยคิดว่ากฎหมายคือเครื่องมือของผู้ชนะ จนกระทั่งวันนี้... วันที่เครื่องมือชิ้นนั้นกำลังหันกลับมาเชือดเฉือนคอของเขาเอง "จำเลยมีอะไรจะแก้ต่างไหมครับ" ผู้พิพากษาบนบัลลังก์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่กดทับร่างของทนายหนุ่มให้แทบทรุดลงตรงนั้น ธีธัชกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ มือหนาที่กำแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อกระดูกขาวโพลน เขารู้ดีว่าเวลานี้คำแก้ตัวใดๆ ก็ไร้ความหมาย หลักฐานมัดตัวแน่นหนาเกินกว่าจะดิ้นหลุด ชื่อเสียงที่สั่งสมมานับทศวรรษ เกียรติยศและความภาคภูมิใจที่ตระกูลของเขายึดถือ กำลังจะพังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยน้ำมือของอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำ สายตาของธีธัชประสานเข้ากับรินรดาอีกครั้ง ในวินาทีนั้น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของคนทั้งคู่ มีเพียงบทสนทนาทางสายตาที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด การแก้แค้นไม่ได้เกิดขึ้นด้วยการตะโกนด่าทอหรือการใช้กำลัง แต่มันคือการปล่อยให้คนชั่วค่อยๆ จมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองอย่างช้าๆ และมั่นคง เมื่อการพิจารณาคดีช่วงเช้าสิ้นสุดลง ธีธัชเดินออกมาจากห้องพิจารณาคดีด้วยฝ่าเท้าที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน บรรยากาศรอบตัวเงียบงัดจนน่าอึดอัด เขายืนพิงผนังเย็นเฉียบของทางเดินนอกห้องพิจารณาคดี หลับตาลงเพื่อตั้งสติ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้ากัดกินความรู้สึก แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกลับหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะคะคุณธีธัช" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังขึ้น ธีธัชลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพของรินรดาที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่น่ากลัว ทำให้เขาต้องหายใจเข้าลึกๆ "เธอพอใจหรือยัง ริน..." ธีธัชเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงที่เคยทรงพลังและเย่อหยิ่งบัดนี้สั่นเครือเล็กน้อย "สิ่งที่เธอทำ... มันทำลายชีวิตฉันจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว" "ชีวิตคุณเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "แล้วชีวิตฉันล่ะคะ ตอนที่คุณเหยียบย่ำฉันจนไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ คุณเคยถามตัวเองไหมว่าฉันรู้สึกยังไง? สิ่งที่คุณเจอวันนี้ มันเป็นแค่เศษเสี้ยวเดียวของความเจ็บปวดที่คุณเคยฝากไว้ให้ฉันเท่านั้นแหละค่ะ" เธอก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูก ปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ที่เขาพยายามลืมเลือน รินรดายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งมาตรงหน้าเขา ช้าๆ และมั่นคง "แต่อย่าเพิ่งรีบหมดแรงไปเสียก่อนนะคะ เพราะของขวัญชิ้นเอก... เพิ่งจะเดินทางมาถึงมือฉันเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ" ธีธัชขมวดคิ้วมองซองเอกสารในมือเธอด้วยความระแวง สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังลั่นในหัว ใจของเขากระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีแต่ความสะใจ... แต่มันซ่อนความลับบางอย่างที่อาจทำลายล้างลมหายใจของเขาได้ทั้งเป็น รินรดายื่นมือเรียวเปิดซองเอกสารนั้นออกช้าๆ เผยให้เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่อยู่ด้านใน พร้อมกับภาพถ่ายใบเล็กที่ร่วงหล่นลงมาแตะปลายรองเท้าของเขา ธีธัชก้มลงมองภาพถ่ายใบล่างนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ภาพเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้น... ซึ่งถอดแบบพิมพ์มาจากใบหน้าของเขาเองอย่างไร้ที่ติ และบนมุมกระดาษแผ่นนั้น มีชื่อผลตรวจดีเอ็นเอระบุความสัมพันธ์ไว้อย่างชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กระจกเงาสะท้อนใจ