คำขอโทษที่ล่าช้า

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของสำนักงานกฎหมายชื่อดัง ช่างเป็นความกดดันที่บีบคั้นหัวใจคนฟังให้แทบหยุดหายใจ "คุณไม่มีสิทธิ์มานั่งตรงนี้ ธีธัช" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ราวกับเธอกำลังพูดคุยกับคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินสวนกันบนท้องถนน ไม่ใช่สามีเก่าที่เคยใช้ชีวิตร่วมเรียงเคียงหมอนมาหลายปี ธีธัชขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มราคาแพงดูราวกับกำลังแบกรับน้ำหนักของความผิดบาปนับตันไว้บนบ่า ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองคู่ความในศาลด้วยความเฉยชา บัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า เขาไม่ได้มองเอกสารคดีตรงหน้า แต่มองผู้หญิงตรงข้ามด้วยสายตาที่เจือความเวทนาและสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง "ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์... ริน" ธีธัชเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "แต่ผมอยากให้คุณฟังผมสักนิด สิ่งที่ผมทำลงไปในอดีต... ผมยอมรับว่าผมตาบอดและโง่เง่าที่สุด" รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คราบน้ำตาจากอดีตที่เธอเคยร้องขอความเห็นใจจากเขา มันได้เหือดแห้งหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความแข็งแกร่งของผู้หญิงที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเศษซากความพังทลาย "เพิ่งรู้เหรอคะ?" เธอย้อนถามเสียงสูง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "วันที่ฉันกราบกรานขอร้องให้คุณเชื่อใจ วันที่คุณเลือกจะเซ็นใบหย่าโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน วันที่คุณเหยียบยักษ์ศักดิ์ศรีของฉันลงกับพื้น... คุณไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาคะ ธีธัช?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นกลางใจของทนายความหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใด เขาพยายามเอื้อมมือหนาไปหมายจะกุมมือเรียวบางที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่รินรดากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจที่จะให้ผิวเนื้อต้องสัมผัสกัน ความพยายามของธีธัชในวันนี้ไม่ได้มีแค่คำพูดโต๊ะเจรจา บนโต๊ะทำงานของเธอมีทั้งเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินส่วนตัวครึ่งหนึ่งที่เขาตั้งใจยกให้ เอกสารกองทุน และพืชพรรณธุรกิจที่เขาแอบโอนชื่อเธอกลับมาเป็นเจ้าของโดยไม่หวังผลประโยชน์ใดๆ นี่คือการชดเชย... การไถ่บาปในแบบที่เขาคิดว่ามันจะเยียวยาแผลใจเธอได้ "ผมจัดการเรื่องพวกนี้ให้คุณหมดแล้ว ทุกอย่างที่ผมเคยพรากไปจากคุณ... ผมจะคืนให้ และมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ" ธีธัชพยายามอธิบายด้วยความหวังอันน้อยนิด "ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ดูแลคุณได้ไหม ริน" "คุณคิดว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้ซื้อได้ด้วยเงินหรือคะ?" รินรดายืนขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันจากตัวเธอมหาศาลจนธีธัชต้องลุกขึ้นยืนตามโดยอัตโนมัติ "เงินของคุณ... ทรัพย์สินพวกนั้น... มันคือสิ่งสกปรกที่แลกมาด้วยหยาดน้ำตาของฉันในวันที่ฉันไร้ที่พึ่ง เก็บมันเอาไว้เถอะค่ะ เอาไปซื้อความสุขจอมปลอมของคุณซะ เพราะสิ่งที่ฉันสูญเสียไป... ต่อให้คุณเอาเงินทั้งชีวิตมาแลก ก็ไม่มีวันซื้อคืนกลับมาได้!" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ธีธัชรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ผู้ชายที่ใครๆ ต่างเกรงกลัวในชั้นศาล กลับทำได้เพียงยืนนิ่งรับคำพิพากษาจากอดีตภรรยาโดยไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวด้วยความเวทนาและโหยหา "ผมแค่อยากเห็นคุณมีความสุข... หรือถ้ามันต้องแลกด้วยการที่ผมต้องชดใช้ด้วยชีวิต ผมก็ยอม" ธีธัชกระซิบเสียงสั่น แววตาคู่นั้นแดงก่ำอย่างคน2คนที่กำลังจะแตกสลาย "อยากให้ฉันมีความสุขเหรอคะ?" รินรดายิ้มเยาะ เธอขยับเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย กลิ่นที่เคยทำให้เธอบอุ่นใจแต่บัดนี้กลับน่าสะอิดสะเอียน "งั้นสิ่งแรกที่คุณควรทำเพื่อให้ฉันมีความสุข... คือการหายไปจากชีวิตของฉันซะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!" ประโยคเชือดเฉือนนั้นตอกย้ำความจริงที่ว่า เขานี่แหละคือคนที่ผลักไสเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตหลุดมือไปเอง ธีธัชหลับตาลงรับความเจ็บปวดนั้น ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจควักบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี รินรดามองตามการกระทำนั้นด้วยความระแวดระวัง "ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม และผมไม่บังคับให้คุณอภัยให้..." ธีธัชวางซองเอกสารนั้นลงบนโต๊ะเบาๆ สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ "แต่ก่อนที่คุณจะไล่ผมไปให้พ้นหน้า... ริน ช่วยเปิดดูสิ่งที่อยู่ในซองนี้สสักนิดเถอะครับ... มันคือความจริงที่ผมเพิ่งค้นพบ และคุณ... สมควรจะได้รับรู้มันเสียที" พูดจบ ธีธัชก็หันหลังเดินช้าๆ ไปที่ประตูห้อง โดยไม่รอให้เธอปฏิเสธ ทิ้งให้รินรดายืนอยู่ลำพังกับซองเอกสารปริศนาที่วางอยู่เบื้องหน้า หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาพิจารณา ความลังเลฉายชัดอยู่บนใบหน้าสวยคม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็ง ก่อนจะตัดสินใจดึงริบบิ้นสีแดงที่ผูกปิดผนึกออก แล้วเทเอกสารแผ่นสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา... ทว่า... ทันทีที่สายตาคู่สวยกวาดมองข้อความและภาพถ่ายบนกระดาษแผ่นนั้น ร่างกายทั้งร่างของรินรดาก็แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผวา มือที่ถือกระดาษร่วงหล่นลงกระทบพื้น เสียงเอกสารกระจายเกลื่อนกลาด... เมื่อความลับที่เธอพยายามปกปิดและซ่อนเร้นมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับถูกเปิดเผยออกมาในมือของอดีตสามีผู้ไร้หัวใจคนนั้นอย่างไร้ทางหลีกหนี! --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ — กระจกเงาสะท้อนใจ*