รอยร้าวในอดีต

แฟ้มคดีสีดำบนโต๊ะทำงานกระจกเงาวับในค่ำคืนนี้ไม่ได้หนักอึ้งเท่ากับความทรงจำที่กัดกินหัวใจของธีธัชเลยแม้แต่น้อย "คุณเลือกเองนะริน... ว่าเราจะจบกันแบบไหน" น้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใยในวันนั้นสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของทนายความหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในชั้นศาล แต่กลับพ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับเกมแห่งชีวิตคู่ที่เขาเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ขึ้นมาเอง ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ฤดูร้อนที่อบอ้าวไม่ได้ทำให้ห้องชุดหรูใจกลางเมืองรู้สึกอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ธีธัชในวัยสามสิบต้นๆ ที่เพิ่งก้าวขึ้นเป็นหุ้นส่วนอาวุโสของสำนักงานกฎหมายชื่อดัง หมกมุ่นอยู่กับกองเอกสารและคดีความระดับประเทศจนหลงลืมไปว่า พื้นที่ว่างข้างกายบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์มีผู้หญิงคนหนึ่งนอนน้ำตาซึมอยู่ทุกค่ำคืน รินรดาในเวลานั้นไม่ได้เป็นผู้หญิงที่เย็นชาและไร้หัวใจอย่างในปัจจุบัน เธอยังคงเป็นภรรยาตัวเล็กๆ ที่พยายามทำหน้าที่แม่ศรีเรือนอย่างดีที่สุด แม้ว่าสามีจะไม่เคยชายตาแลแม้แต่มื้อค่ำที่เธอตั้งใจทำด้วยความใส่ใจ "ธีธัชคะ... วันนี้คุณพอจะมีเวลาทานข้าวพร้อมกันสักมื้อไหมคะ รินทำซุปที่คุณชอบ..." เสียงหวานเอ่ยถามอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ขณะยื่นแก้วกาแฟอุ่นๆ ให้ชายหนุ่มที่กำลังเคร่งเครียดหน้าจอคอมพิวเตอร์ ธีธัชปัดมือออกโดยไม่ตั้งใจ กาแฟร้อนจัดหกเลอะเอกสารสำคัญบนโต๊ะ เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมาทั้งวัน "ริน! คุณไม่เห็นหรือไงว่าผมกำลังยุ่งเรื่องคดีใหญ่! อย่าทำตัวน่ารำคาญและไร้สาระได้ไหม งานของผมมันเดิมพันอนาคตของเรานะ!" รินรดาสสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความเจ็บปวด เธอไม่ได้เอמהะคำแก้ตัวใดๆ นอกจากก้มลงเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายด้วยมือเปล่า จนปลายนิ้วเรียวถูกบาดเป็นแผลเลือดย้อมสีใสให้กลายเป็นสีแดงฉาน แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความอ้างว้างในหัวใจ ความเงียบงันคือคำตอบที่ธีธัชเลือกใช้จัดการทุกปัญหาในบ้าน เขาเชื่อมาตลอดว่าการหาเงินได้มากมายและการปกป้องชื่อเสียงวงศ์ตระกูลคือหน้าที่สูงสุดของสามี ส่วนความรู้สึกทางใจเป็นเรื่องไร้สาระของคนอ่อนแอ จนกระทั่งวันที่ความอดทนของรินรดาเดินทางมาถึงขีดสุด หญิงสาวไม่ได้ร้องไหฟูมฟาย ไม่ได้อาละวาดทุบตี เธอกลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน ถือซองเอกสารสีน้ำตาลยื่นให้เขาในคืนฝนตกหนัก "ใบหย่าค่ะ... ธีธัช" ริมฝีปากบางเฉียบของเธอเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นสะอื้น "คุณต้องการอิสรภาพเพื่อไปวิ่งไล่ตามความสำเร็จของตระกูลคุณใช่ไหมคะ? รินคืนให้ค่ะ... ทุกอย่างที่คุณต้องการ" ธีธัชเลิกคิ้วสูงอย่างเย่อหยิ่งในตอนนั้น เขามองเอกสารหย่าด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างไร้เหตุผล เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงภาระที่ถ่วงแข้งถ่วงขาความก้าวหน้าของเขา เขาจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย โดยไม่เคยเอะใจเลยว่า แววตาของรินรดAในวินาทีที่เดินหันหลังออกจากประตูห้องไปนั้น มันคือการตายจากกันอย่างแท้จริง เขาทิ้งเธอไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้ความเย็นชาของตนเองกล(าย)เป็นคมมีดกรีดแทะหัวใจอดีตภรรยาจนแหลกสลาย แต่ใครจะคาดคิดเล่าว่า... เมื่อเวลาผ่านไป ล้อเกวียนแห่งกรรมกลับหมุนวนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม ปัจจุบัน ธีธัชกุมขมับแน่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้น ภาพของรินรดาในปัจจุบัน—ผู้หญิงที่ยืนหยัดอย่างสง่างามเคียงข้างพศิน คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบกิจการของเขา—ซ้อนทับกับภาพภรรยาผู้แสนอ่อนแอในอดีตอย่างสิ้นเชิง เธอกลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง ทวงความยุติธรรม และทำลายชีวิตที่เขาสร้างมาด้วยมือของตัวเองทีละน้อย ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิดอันดำมืด ธีธัชเงยหน้าขึ้นด้วยความหงุดหงิด "เข้ามา" ประตูกลเปิดออกอย่างช้าๆ เลขานุการส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลแบบเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยนมาตรงหน้าเขา "ท่านครับ... มีพัสดุส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของคุณโดยไม่ผ่านแผนกคัดกรองครับ จ่าหน้าซองถึงคุณโดยเฉพาะ..." ธีธัชขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาดสังหรณ์ใจไม่ดี เขารับซองเอกสารนั้นมา ฉีกมันออกด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ ภาพถ่ายใบแรกที่ร่วงลงมาบนโต๊ะกระจกทำให้ลมหายใจของทนายความผู้ไร้หัวใจสะดุดกะทันหัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มันไม่ใช่เอกสารคดีฟ้องร้อง หรือภาพความสนิทสนมระหว่างรินรดากับพศินอย่างที่เขาวิเคราะห์ไว้... แต่เป็นสำเนาสูติบัตรและภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สองขวบเศษ ที่มีโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้มถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับข้อความลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำสนิทแนบไว้ท้ายภาพว่า *"เด็กคนนี้... คือดอกผลจากความเย็นชาที่คุณเคยทิ้งขว้างไว้ในอดีตค่ะ ธีธัช... และตอนนี้ เขากำลังจะเรียกผู้ชายคนอื่นว่า "พ่อ" แทนที่คุณ"* — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับเกมแห่งการแก้แค้นและแผลเป็นในใจครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กระจกเงาสะท้อนใจ