เงื่อนงำอุบัติเหตุ

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกปลายนิ้วเรียวยาวพลิกเปิดออก ช่างดังบาดลึกเสียดแทงเข้าไปถึงโสตประสาทของคนฟังราวกับเสียงกรีดร้องของใบมีดโกน รดาหน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของเซเลบริตี้สาวผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงแฟชั่น ร่างทั้งร่างของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามซ่อนพิรุธไว้ใต้รอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ดวงตาคู่คมกริบของลลินจ้องมองปฏิกิริยานั้นด้วยความสะใจที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบดุจผิวน้ำในบึงลึก "ภาพถ่ายใบนี้กับเอกสารผลตรวจดีเอ็นเอฉบับนี้... ชัดเจนเสียจนฉันเกือบจะนึกสงสัยว่า คุณรดาแอบไปจ้างโรงพิมพ์ที่ไหนมาทำปลอม ถึงได้เนียนกริบและสร้างเรื่องโกหกได้แนบเนียนขนาดนี้" ลลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบและเต็มไปด้วยนัยยะทิ่มแทง "ลลิน! เธอ... เธอกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่" รดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามเค้นเสียงให้แข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "ภาพเด็กนั่นกับเอกสารบ้านั่น มันเป็นแค่หลักฐานปลอมที่เธอทำขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายฉัน! คิดเหรอว่าคนอย่างคีย์จะหลงเชื่อแผนตื้นๆ ของเธอ!" "อ้อเหรอคะ?" ลลินหัวعิ้มในลำคอ รอยยิ้มของเธองดงามแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก ทำไมคุณถึงต้องตัวสั่นขนาดนั้นล่ะคะ รดา... หรือว่าความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมสีแดงผืนหรูของคุณ มันกำลังจะเน่าเฟะจนโชว์กลิ่นออกมาให้ใครต่อใครได้กลิ่นกันแน่" บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของแบรนด์แฟชั่นชื่อดังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ทว่าในขณะที่สงครามประสาทระหว่างสองหญิงสาวกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของคีย์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และทรงอำนาจจนทุกลมหายใจในห้องต้องสะดุด ดวงตาสนเท่ห์คมกริบของคีย์กวาดตามองคนทั้งสอง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เอกสารบนโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียเฉยฉายแววครุ่นคิดเล็กน้อยยามที่เขาเหลือบไปเห็นภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตนเองราวกับถอดแบบออกมา "พวกคุณกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน รดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบก้าวเข้าไปขวางหน้าโต๊ะทำงานเพื่อบังเอกสารเหล่านั้นไว้ทันที "คีย์คะ! อย่าไปฟังผู้หญิงคนนี้เลยค่ะ เธอ... เธอพยายามจะกุเรื่องและใส่ร้ายรดา เพื่อทำลายชื่อเสียงของเรา สองคน!" แต่คีย์ไม่ได้สนใจคำแก้ตัวของรดา สายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยกระดาษแผ่นที่หลุดรอดจากมือของรดาปลิวตกลงแทบเท้าของเขา เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยท่าทีสุขุม นิ้วเรียวไล่สายตาอ่านข้อความบนเอกสารแผ่นนั้นทีละบรรทัด ทีละตัวอักษร ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ดวงตาคมกริบของคีย์ค่อยๆ เบนกลับมามองหน้าลลิน ชั่วขณะหนึ่ง... แววตาคู่นั้นไหววูบคล้ายกับมีความทรงจำบางอย่างที่ขาดหายไปพยายามจะผุดขึ้นมาทำร้ายสมองของเขา เขารู้สึกปวดแปล๊บที่ขมับราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงลงมา "นี่มัน... อะไรกัน" คีย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความทรงจำสีดำมืดที่ถูกปิดตายไว้เริ่มสั่นคลอน ลลินมองปฏิกิริยานั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเด็กชายในภาพถ่าย แต่มันคือปมปริศนาชิ้นสำคัญที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่เมื่อสามปีก่อน อุบัติเหตุที่ทำให้คีย์สูญเสียความทรงจำบางส่วนไป และทำให้เธอต้องกลายเป็นคนบาปในสายตาของเขา "อยากรู้ไหมคะว่ามันคืออะไร" ลลินก้าวเข้าไปใกล้คีย์ทีละน้อย สายตาของเธอจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น "ถามคนข้างๆ คุณสิคะ... ถามผู้หญิงที่คุณไว้วางใจนักหนา ว่าทำไมผลตรวจร่างกายของคุณในคืนก่อนเกิดอุบัติเหตุ ถึงมีปริมาณสารเคมีชนิดพิเศษเจือปนอยู่... สารเคมีที่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญยืนยันแล้วว่า มันคือตัวยาที่จงใจทำให้สมองส่วนที่บันทึกความทรงจำเกี่ยวกับฉัน... ค่อยๆ เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย!" สิ้นคำพูดนั้น รดาก็กรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างประณีตบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว "โกหก! นังสตางค์! แกมันคนโกหก คีย์คะ อย่าไปเชื่อมัน!" คีย์หันขวับไปมองรดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาในดวงตานั้นถูกแทนที่ด้วยความน่ากลัวดุจพายุที่กำลังก่อตัว เขารู้จักผู้หญิงคนนี้ดี รดาเป็นคนทะเยอทะยานและทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า... เธอจะกล้าทำถึงขนาดวางยาเพื่อลบความทรงจำของเขา! "รดา..." เสียงของคีย์ต่ำทุ้มลอดไรฟัน มันเต็มไปด้วยโทสะอันเย็นเยียบที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "เธอรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้... พูดความจริงออกมา เดี๋ยวนี้!" รดาก้าวถอยหลังจนสะดุดมุมโต๊ะ สีหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อตัวเอง ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของลลินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด ลลินเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว รอยยิ้มเยือกเย็นก็ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เมื่อเห็นข้อความจากปลายสายที่ส่งตรงมาจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง "สายด่วนจากห้องแล็บผลตรวจชิ้นเนื้อและเลือดสำรองของคุณคีย์เมื่อสามปีก่อนเพิ่งส่งมาถึงค่ะ..." ลลินเงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานี "และดูเหมือนว่า... หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรตัวจริง จะไม่ได้มีแค่เรื่องความจำเสื่อมเท่านั้นนะคะ... แต่เป็นเรื่องที่ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนขับรถคันนั้นพุ่งชนเราในคืนก่อนวันพิธีแต่งงาน!" หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์อุบัติเหตุอันมืดมิดในอดีตเริ่มซ้อนทับกับความจริงที่กำลังเปิดเผยทีละน้อย ร่างสูงชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา... เขาตกเป็นหุ่นเชิดในเกมแก้แค้นที่น่ากลัวที่สุด โดยที่มือของเขาเองก็เปื้อนเลือดไม่แพ้กัน! รดากรีดร้องด้วยความสติแตก พุ่งตัวจะคว้าเอกสารบนโต๊ะเพื่อทำลายมันทิ้ง แต่ทว่า... ปลายทางของความลับที่ถูกเก็บงำมานานนับปี บัดนี้ได้ถูกเปิดออกจนหมดเปลือก และไม่มีใครหน้าไหนสามารถหยุดยั้งมันได้อีกต่อไปแล้วค่ะ! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความดราม่าระอุนี้ด้วยกันนะคะ!