รอยร้าวในอดีต

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่หนาแน่นจนเกือบ2เป็นรูปเป็นร่างในห้องประชุมใหญ่ของ *Lalin Couture* ปลายนิ้วเรียวยาวของลลินจรดลงบนแท็บเล็ต ดีไซน์ชุดแต่งงานคอลเลกชันใหม่ถูกกวาดผ่านด้วยสายตาที่เฉียบคมราวกับใบมีด เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้จะรู้ดีว่าสายตาทรงพลังคู่นั้นกำลังจดจ้องมาที่เธอไม่วางตา คีย์ ในฐานะนักลงทุนรายใหญ่ผู้ถือหุ้นสัดส่วนสำคัญในโปรเจกต์นี้ กำลังทำตัวราวกับเงาตามตัวที่น่ารำคาญ และทุกย่างก้าวของเขากำลังปลุกเร้าเศษซากปรักหักพังในความทรงจำที่เธอฝังกลบมันไว้อย่างมิดชิด "โครงสร้างชุดนี้... มันอ่อนแอเกินไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด คีย์เลื่อนเอกสารข้อเสนอการออกแบบชิ้นหลักของลลินกลับไปตรงหน้าเธอ "คุณลลินกำลังพยายามซ่อนความเปราะบางของดีไซน์ไว้ใต้เลเยอร์ผ้าลูกไม้หนาเตอะแบบนั้นเหรอคะ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง *คุณลลิน* ต่างหากล่ะ" ลลินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป เธอวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *กริ๊ก* "ถ้าคุณคีย์มีความรู้เรื่องแฟชั่นน้อยนิดเท่ากับมารยาทในห้องประชุมนี้ ฉันแนะนำว่าควรนั่งเงียบๆ แล้วปล่อยให้มืออาชีพเขาทำงานเถอะค่ะ" ลลินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "เลเยอร์ผ้าพวกนั้นไม่ได้มีไว้ซ่อนความเปราะบาง แต่มันคือ *เกราะป้องกัน* ต่างหาก... เหมือนกับที่ผู้หญิงบางคนต้องสร้างเกราะขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากพวกผู้ชายเห็นแก่ตัวในอดีตไงคะ" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สันจاوโด่งคมชัดขึ้นเมื่อเขาขบกรามแน่น ความคุ้นเคยบางอย่างแล่นแปลบเข้ามาในอกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ประโยคเมื่อครู่นี้... น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังและบาดแผลลึกซึ้งนี้ ทำไมมันถึงคุ้นหูเขานัก? ทำไมภาพเงาของผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนเขาในคืนฝนตกถึงซ้อนทับกับภาพของดีไซน์เนอร์สาวผู้เย่อหยิ่งตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา? "คุณดูจะอินกับเรื่องในอดีตเสียเหลือเกินนะคะ คุณลลิน" คีย์โน้มตัวไปข้างหน้า รัศมีคุกคามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "ทั้งๆ ที่เราเพิ่งร่วมงานกันได้ไม่นาน... แต่คุณกลับทำตัวเหมือนรู้จักผมมาทั้งชีวิต รู้แม้กระทั่งว่าผมเกลียดอะไร หรือบางที... เราเคยรู้จักกันมาก่อน?" หัวใจของลลินกระตุกวูบ เธอรีบซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำที่ขาดหายไปของเขาคืออาวุธที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ หากเขารื้อฟื้นมันขึ้นมาได้ เกมที่เธอวางแผนไว้ทั้งหมดอาจพังทลาย "อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยค่ะคุณคีย์ คนระดับคุณไม่มีค่าพอให้ฉันเก็บเอามาใส่ใจในความทรงจำหรอกค่ะ ฉันแค่... เกลียดท่าทีอวดดีของผู้ชายรวยๆ ที่คิดว่าตัวเองซื้อได้ทุกอย่างก็เท่านั้น" ลลินเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ก่อนที่คีย์จะได้โต้ตอบอะไร เสียงเคาะประตูก็ทำลายความตึงเครียดลง รดา ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มพริมใจที่เคลือบยาพิษ ในมือของเธอถือแฟ้มเอกสารบางอย่าง แววตาส่อประกายเจ้าเล่ห์ขณะมองสลับระหว่างคีย์และลลิน "อุ๊ย ขอโทษค่ะ ดิฉันรบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าเอ่ย?" รดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริต ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงตรงหน้าคีย์ "พอดีดิฉันไปได้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเบื้องหลังของคอลเลกชันนี้มาค่ะคุณคีย์... และคิดว่าคุณน่าจะอยากรู้ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับ *ครอบครัว* และ *อดีต* ของคุณลลินที่เธอจงใจปกปิดเอาไว้" ลลินหน้าถอดสีเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกจากร่างของเธอ รดากำลังเล่นเกมสกปรกอะไรอีก? คีย์ปรายตามองรดาก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่ลลิน ชายหนุ่มหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองกระดาษแผ่นแรกที่อยู่ข้างใน... ทันใดนั้น ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อภาพถ่ายและเอกสารบางอย่างปรากฏแก่สายตา มันคือภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยอนุบาลคนหนึ่ง... เด็กที่มีโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้ม ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยน! และด้านล่างภาพนั้น คือสำเนาใบสูติบัตรที่ระบุชื่อมารดาอย่างชัดเจน... *ลลิน* คีย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เขากวาดสายตามองหน้าลลินที่ตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด "นี่มัน... หมายความว่ายังไง?" เสียงของเขาแหบพร่า ร่องรอยความทรงจำที่เคยหายไปเริ่มปะติดปะต่อเข้าหากันอย่างรุนแรงจนศีรษะแทบระเบิด "เด็กคนนั้น... คือลูกของใคร?" รดายิ้มเยาะอย่างสะใจ ปิดฉากความลับที่ลลินพยายามปกป้องด้วยการโยนระเบิดเวลาลงกลางวง ลลินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวเกินกว่าจะถอยหลัง เธอจ้องมองอดีตสามีผู้ไร้ความทรงจำด้วยรอยยิ้มหยันที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ "ใช่ค่ะ... เขาคือลูกของคุณ" ลลินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่สะสมมานานหลายปี "เด็กที่คุณเคยสั่งให้ฉันไปเอาออกเมื่อห้าปีก่อนไงล่ะคะ... คุณคีย์!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ