งานที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงในห้องประชุมเพดานสูงลิ่ว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดตรงหน้าผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กระดาษปอนด์สีขาวหนาพิเศษแผ่นนั้นถูกเลื่อนผ่านพื้นโต๊ะกระจกใสด้วยปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนทองคำขาวเรียบง่าย แรงเสียดทานเบาหวิวระหว่างวัตถุกับกระจก กลับฟังดูคล้ายเสียงกิโยตินที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ลำคอทีละนิด ลลินปรายตามองเอกสารสัญญาว่าจ้างตำแหน่ง "หัวหน้าทีมดีไซเนอร์ที่ปรึกษาพิเศษ" บนโต๊ะ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—คีย์ ประธานบริหารหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรแฟชั่นระดับประเทศ ดวงตาคู่นั้นยังคงคมกราบ ดุดัน และเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองเช่นเดิม ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว แม้ว่าความทรงจำบางส่วนของเขาจะขาดหายไปอย่างไร้ร่องรอยก็ตามที "เงื่อนไขในสัญญาระบุชัดเจนว่าคุณต้องเข้ามาบริหารโปรเจกต์ 'Reborn' ด้วยตัวเองทุกขั้นตอน และไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธข้อเสนอใดๆ ทั้งสิ้น... ลลิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยarเย้ยนิดๆ เปล่งออกมาอย่างจงใจ คีย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทางผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตาคมกริบกลับจ้องมองเธอราวกับสัตว์ล่าเนื้อที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เขามั่นใจเหลือเกินว่าดีไซเนอร์อิสระโนเนมอย่างเธอ ไม่มีทางปฏิเสธเม็ดเงินมหาศาลและโอกาสที่จะได้เหยียบย่างเข้ามาสู่ใจกลางวงการแฟชั่นอีกครั้งได้หรอก ลลินไม่ได้รีบร้อนเอื้อมมือไปหยิบสัญญาฉบับนั้น เธอกลับยกเรียวขาขึ้นไขว่ห้างอย่างใจเย็น ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนพนักแขนเก้าอี้ ท่าทีที่นิ่งสงบผิดคาดทำให้ประกายความฉงนฉายวาบขึ้นในดวงตาของคีย์ชั่วขณะหนึ่ง "คุณคีย์คะ..." น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของลลินไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือคะว่า ฉัน—คนที่คุณจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเป็นใคร จะยอมกลับมาทำงานภายใต้เงื่อนไขเผด็จการของคุณ?" คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความหงุดหงิดระ-คายเคืองใจพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนี้อยู่ใกล้ เขามักจะรู้สึกถึงอาการปวดแปลบที่ขมับขวาอย่างรุนแรง ราวกับมีภาพความทรงจำบางอย่างพยายามจะทะลักออกมาจากรอยแยกของสมองที่เสียหายจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน แต่ไม่ว่าจะพยายามเค้นเท่าไหร่ มันก็มีเพียงความว่างเปล่าสีขาวโพลน "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย ลลิน" คีย์โน้มตัวไปข้างหน้า มือประสานกันบนโต๊ะเพื่อกดดัน "คุณก็แค่นักออกแบบที่กำลังถังแตกและต้องการชื่อเสียงกลับคืนมา โปรเจกต์นี้คือทางรอดเดียวของคุณ... หรือคุณกลัวว่าความสามารถที่มีมันจะไม่มากพอที่จะสู้กับรดา ถึงได้กล้าปฏิเสธเงินก้อนโตนี้?" การเอาชื่อของรดา คู่แข่งตัวฉกาจที่จ้องจะเหยียบย่ำเธอมาตลอด มาเป็นเครื่องมือต่อรอง ช่างเป็นวิธีสกปรกที่สมกับเป็นคีย์ในเวอร์ชันที่ไร้ซึ่งความทรงจำจริงๆ สินะคะ เขากลายเป็นปีศาจที่เลือดเย็นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก แต่เขาคงคาดไม่ถึง... ว่าการที่เธอยอมก้าวเข้ามาเหยียบตึกนี้ ก็เพื่อจะเริ่มเกมเชือดเฉือนที่เธอเป็นคนกำหนดกติกาแต่เพียงผู้เดียวต่างหากล่ะคะ ลลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและทรงพลัง จนคีย์ต้องชะงัก เธอยื่นมือเรียวไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่วางอยู่ข้างๆ สัญญา ถอดปลอกออกอย่างเชื่องช้า แล้วจรดปลายปากกาลงบนกระดาษโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "เงินก้อนโตและอำนาจในการตัดสินใจทั้งหมด... เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจจริงๆ ค่ะ" ลลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่คมกล้าทอประกายความอาฆาตมาดร้ายที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ในเมื่อคุณอุตส่าห์ก้มหัวเชิญฉันมาร่วมงานด้วยตัวเองถึงขนาดนี้ ฉันจะปฏิเสธน้ำใจของ 'อดีตคนแปลกหน้า' ได้อย่างไรล่ะคะ?" คำว่า *อดีตคนแปลกหน้า* กระแทกเข้ากลางใจของคีย์อย่างจัง หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งโดยไร้เหตุผล ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ราวกับว่าเขากำลังปล่อยให้เสือสาวที่พร้อมจะขย้ำคอหอยตัวเองเข้ามาอยู่ในกรงเดียวกันด้วยความเต็มใจ ในขณะที่ลลินกำลังจรดลายเซ็นลงไป รดาซึ่งยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกฝ้าด้านนอกห้องทำงาน พร้อมกับถือแฟ้มเอกสารสำคัญสำหรับรอบประชุมถัดไป ก็กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้า เนื้อ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นบนใบหน้าฉาบเครื่องสำอางราคาแพง *โง่เขลาจริงๆ ลลิน... คิดเหรอว่าเข้ามาแล้วจะรอดออกไปได้* รดากัดฟันกรอดด้วยความริษยา ทันทีที่ลลินเซ็นชื่อเสร็จ เธอก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษให้คีย์ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เข้าที่ พร้อมที่จะประกาศสงครามประสาทอย่างเต็มรูปแบบ ทว่า... ในวินาทีที่ลลินกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน ประตูลิฟต์ตัวใหญ่ที่เชื่อมตรงมาจากชั้นจอดรถวีไอพีก็เปิดออกพอดี พร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยราวๆ ห้าขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารัก ที่วิ่งเตาะแตะถือตุ๊กตาหมีหลุดเข้ามาในโซนบริหารอย่างไม่มีใครห้ามทัน "คุณแม่ครับ! น้องวินหิวน้ำ..." เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังลั่นห้องประชุมที่เงียบสงบ ลลินหน้าถอดสีชั่วขณะ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบสาวเท้าเข้าไปคว้าตัวลูกชายไว้ แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว... สายตาคมกริบของคีย์ที่หันมามองตามเสียงเด็ก ขยับค้างเติ่งไปทันที นัยน์ตาคู่โตรed สั่นระริกเมื่อก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายที่มีดวงตาเรียวรีและโครงสร้างจมูกถอดแบบพิมพ์เดียวกับ *ตัวเขาเอง* ราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็ก! รดารasถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ขณะที่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกำลังพุ่งชนประสาทสัมผัสของคีย์จนแทบระเบิด... เด็กคนนี้... คือใครกันแน่?