พบกันในฐานะคนแปลกหน้า

กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นไอความเย่อหยิ่งลอยอบอวลอยู่หน้าห้องพักในยามวิกาล ลลินกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าใส่หน้าอย่างจัง รดาไม่ได้มามือเปล่า และรอยยิ้มที่ยกมุมปากขึ้นนั้นก็กรีดลึกลงไปในความรู้สึกของเธอราวกับตั้งใจจะประกาศชัยชนะ "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ แขกไม่ได้รับเชิญคนนี้คงไม่ได้มารบกวนเวลาพักผ่อนอันมีค่าของคุณลลินหรอกนะคะ" น้ำเสียงหวานเลี่ยนที่เจือแววเยาะเย้ยดังขึ้น รดาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้เด็กชายตัวน้อยที่ซ่อนอยู่ด้านหลังก้าวออกมาเผชิญหน้ากับแสงไฟสลัวจากทางเดิน ดวงตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบพิมพ์มาจากคีย์อย่างไร้ที่ติ จ้องมองลลินด้วยความสงสัย ไร้เดียงสา แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดการทำงานของหัวใจลลินไปชั่วขณะ เด็กชายคนนั้นอายุราวๆ สี่ขวบ ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่มีสันกรามและรูปปากที่ชัดเจนราวกับภาพย่อส่วนของอดีตสามีผู้เย็นชาของเธอ ไม่มีข้อกังขาใดๆ ทั้งสิ้น ร่องรอยสายเลือดที่คีย์พยายามปฏิเสธและหลงลืม กำลังยืนอยู่ตรงหน้าลลินในยามที่เธอคิดว่าหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งอดีตมาได้แล้ว "คุณต้องการอะไร รดา" ลลินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นไหวขณะเกาะขอบประตูห้องชุดหรูหรา "เปล่าเลยค่ะ ฉันแค่ผ่านมา... และบังเอิญคิดว่า ลูกชายของคีย์ควรจะได้มาทำความรู้จักกับ 'อดีตภรรยา' ที่น่าสงสารของพ่อเขาก็เท่านั้นเอง" รดาก้มลงลูบศีรษะเด็กชายเบาๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความสะใจที่ซ่อนไว้ไม่มิด "แกชื่อ 'น้องคาร์טר' ค่ะ... น่ารักใช่ไหมล่ะคะ? หน้าตาถอดแบบคุณพ่อมาไม่มีผิดเพี้ยนเลย ว่าไหมคะคุณลลิน" คำว่า 'ลูกชายของคีย์' กระแทกเข้ากลางใจของลลินจนชาหนึบ ในขณะที่เธอกำลังต่อสู้ดิ้นรนเพื่อสร้างชื่อเสียงในฐานะดีไซเนอร์และหลุดพ้นจากเงาของอดีต คีย์กลับมีอีกครอบครัวหนึ่ง... หรืออย่างน้อยที่สุด รดาก็พยายามทำให้เธอเชื่อเช่นนั้น ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่ามันด้านชาไปแล้วกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ร้อนรุ่มและแผดเผาจนแทบหายใจไม่ออก แต่ลลินไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้วค่ะ "ถ้าทักทายเสร็จแล้ว ก็เชิญกลับไปค่ะ ห้องของฉันไม่ต้อนรับแขกที่ไร้มารยาท และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เด็กที่เป็นเครื่องมือในการเกมตื้นๆ ของคุณ" ลลินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมดุจใบมีด ก่อนจะปิดประตูกระแทกใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ไยดี เสียงปิดประตูดังสนั่นสะท้อนไปทั่วทางเดิน แต่มันไม่ได้ช่วยปิดกั้นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในใจของลลินเลยแม้แต่น้อย เธอยืนพิงบานประตู หลับตาลงช้าๆ เพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ความแค้น ความช้ำใจ และคำถามมากมายถาโถมเข้ามาในหัว คีย์... ผู้ชายที่สูญเสียความทรงจำช่วงเวลาระหว่างที่เราแต่งงานกันไปจนหมดสิ้น เขาจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่กลับมีเด็กคนนี้... หรือว่าความทรงจำที่หายไปของเขา จะมีความลับอะไรที่น่ารังเกียจซ่อนอยู่กันแน่? --- แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงสะท้อนลงมาบนพื้นหินอ่อนขัดเงาภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง งานเลี้ยงเฉลิมฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์แฟชั่นแห่งปีคราคร่ำไปด้วยเซเลบริตี้ นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล และดีไซเนอร์ชื่อดัง ลลินปรากฏกายในชุดราตรีเข้ารูปสีดำสนิท ดีไซน์เฉียบคมที่ช่วยขับเน้นทรวดทรงและออร่าความเย่อหยิ่งทรงพลัง ทุกสายตาที่หันมามองล้วนเต็มไปด้วยความยำเกรงและชื่นชม เธอเดินถือแก้วแชมเปญทรงเรียวยาว พลางกวาดสายตามองหาเป้าหมายในค่ำคืนนี้ และเธอก็พบเขา... คีย์ยืนอยู่มุมหนึ่งของห้องสนทนากับนักลงทุนรายใหญ่ ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตรับกับเรือนร่างสมส่วน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งรอยยิ้มเช่นเคย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองผู้คนรอบตัวด้วยความระแวดระวังและห่างเหิน ราวกับเขายืนอยู่เหนือทุกสิ่งในโลกใบนี้ ผู้ชายคนที่จำเธอไม่ได้... ผู้ชายที่เคยสัญญาลมๆ แล้งๆ ก่อนที่โลกของเธอจะพังทลายลง ลลินสูดหายใจเข้าลึก1เฮือก รวบรวมความมั่นใจทั้งหมดเดินตรงเข้าไปหาเขา จังหวะก้าวเท้ามั่นคงและสง่างามราวกับนางพญาที่กำลังเดินเข้าสู่สนามประลอง "ยินดีด้วยนะคะสำหรับความสำเร็จของโปรเจกต์นี้ คุณคีย์" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย้ายวนดังขึ้นเบื้องหน้า คีย์ชะงักเล็กน้อย เขาก้มลงมองหญิงสาวที่ยืนขวางรัศมีสายตาของตนอยู่ ดวงตาคมปลาบกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความพินิจพิจารณา ร่องรอยความคุ้นเคยบางอย่างวาดผ่านนัยน์ตาคู่คมชั่วพริบตาเดียว ก่อนจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความว่างเปล่าและห่างเหิน "ขอบคุณครับ... แต่เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าครับคุณ..." คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับกำลังพูดคุยกับคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินชนกันบนท้องถนน คำว่า 'เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า' บาดลึกเข้ามาในหัวใจของลลินจนเธอเกือบจะเผลอยิ้มเยาะออกมาให้2ความน่าสมเพชนี้ สามปีที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกัน สามปีที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานกับความเย็นชาและการถูกมองข้าม รอยแผลเป็นบนข้อมือและรอยร้าวในจิตใจ... สำหรับเขาแล้ว มันเป็นเพียงแค่ความว่างเปล่าที่ถูกลบเลือนไปอย่างไร้เยื่อใยอย่างนั้นหรือคะ? "นั่นสินะคะ... คนเรามักจะหลงลืมเรื่องราวที่ไม่สำคัญได้ง่ายดายเสมอนี่คะ" ลลินแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความเย็นเยียบจนคนมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ดิฉัน ลลิน ค่ะ... หวังว่าเราคงจะได้ร่วมงานกัน... ในฐานะ 'คนแปลกหน้า' ที่เหมาะสมกันนะคะ" คีย์หรี่ตามองเธออย่างพินิจพิศาคยิ่งขึ้น ราวกับสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่คุกคามและดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างตอบโต้ ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยที่คุ้นหูกติดจะน่ารำคาญก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "คุณพ่อขา! คุณพ่ออยู่ตรงนี้นี่เอง น้องคาร์เตอร์อยากทานขนมเค้กชิ้นนั้นค่ะ!" เด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักอายุราวๆ สี่ขวบ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาควชายสูทของคีย์ไว้ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย ท่าทางออดอ้อนนั้นไร้เดียงสาเสียจนทุกคนรอบข้างต้องอมยิ้ม แต่ไม่ใช่กับลลิน... และไม่ใช่กับคีย์ คีย์ก้มลงมองเด็กชายด้วยความแปลกใจระคนเอ็นดูเล็กน้อย เขาย่อตัวลงในระดับเดียวกันกับเด็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะทุยนั้นเบื้องหน้าลลิน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเด็กชายและของตัวเขาเอง กำลังสร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้เป็นพ่ออย่างคาดไม่ถึง รดาเดินตามเข้ามาสมทบด้วยรอยยิ้มหวานหยด เธอมองหน้าลลินสลับกับคีย์ด้วยแววตาท้าทาย ก่อนจะเอ่ยแนะนำเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงใสซื่อที่จงใจให้ได้ยินกันทั่วบริเวณ "อ๋อ... พอดีน้องคาร์เตอร์ลูกชายของคุณคีย์กับฉัน เขาอยากเจอคุณพ่อเขาน่ะค่ะ พอดีคุณคีย์คงจำไม่ได้ว่าเรามีพยานรักที่น่ารักขนาดนี้ร่วมกัน..." คีย์ชะงักกึก ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที เขาดึงสายตากลับมามองหน้าเด็กชายสลับกับใบหน้าของลลินที่มีรอยยิ้มเย็นชาประดับอยู่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก ในขณะที่ลลินจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัวและรอยยิ้มที่กรีดลึกยิ่งกว่าเดิม ความลับที่คีย์พยายามลบเลือน กำลังจะย้อนกลับมาทำลายล้างเขาด้วยมือของเธอเองค่ะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!