ความลึกลับของความทรงจำ

กลิ่นอายความเย็นเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ ไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มภายในอกของลลินลดลงเลยแม้แต่น้อย ประโยคประกาศิตที่เธอเพิ่งกรีดลงกลางใจเขาเมื่อครู่ ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ระหว่างกลางความเงียบงันราวกับคมมีดที่อาบยาพิษ "ใช่ค่ะ... เขาคือลูกของคุณ" คีย์ชะงักไป ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าของหญิงสาวที่เคยอยู่ใต้บัญชาของเขาอย่างพิจารณา ความตกตะกอนในแววตาคู่นั้นช่างว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยร้าว จนลลินอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพช ความทรงจำที่สูญหายของเขา ช่างเป็นเกราะป้องกันที่แสนสะดวกสบายเหลือเกินนะคะ... อยากจำก็จำ อยากลืมก็ลืมตามความเหมาะสมของผลประโยชน์อย่างนั้นหรือคะ? "ลูก..." คีย์ทวนคำ เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคู่คมจับจ้องมาที่เธอราวกับพยายามค้นหาเศษเสี้ยวความจริงจากอดีตที่เขาถูกลบเลือน "ฉัน... เคยสั่งให้เธอไปเอาเด็กออกอย่างนั้นเหรอ? ลลิน... ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ" "เพราะคุณเลือกที่จะลืมมันยังไงล่ะคะ!" ลลินตวาดกลับ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยพลังแห่งความคับแค้นที่สะสมมานานถึงห้าปี เธอสาวเท้าเข้าไปประชิดชายหนุ่ม ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีอย่างไร้ความหวาดกลัว "ความทรงจำของคุณไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะคีย์... มันแค่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักส่วนลึกที่คุณจงใจล็อกกุญแจเอาไว้ เพราะความเห็นแก่ตัวของคุณเองต่างหาก!" มือเรียวบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพวันนั้น... วันที่เธอยืนอยู่หน้าคลินิกเถื่อนด้วยความโดดเดี่ยว น้ำตาอาบสองแก้ม ขณะที่เขานั่งเซ็นเช็คด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้หัวใจ ราวกับชีวิตของเด็กคนหนึ่งเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ค่า คีย์ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวนวดคลึงขมับของตัวเองราวกับคนกำลังเผชิญกับอาการปวดหัวไมเกรนอย่างรุนแรง ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบเข้ามาในหัว สมองของเขาสั่งให้ปวดร้าวราวกับจะระเบิด ทว่ามันกลับเป็นเพียงภาพสีเทาหม่นที่ไม่มีรายละเอียดชัดเจน เขามองสบตากลัยกลอกด้วยความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ทว่าลลินกลับอ่านความลังเลนั้นออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง *เขากำลังแสดงละครอยู่หรือเปล่า?* คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวของดีไซเนอร์สาวผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน คีย์ในอดีตคือปีศาจผู้ไร้หัวใจ แล้วเหตุใดคีย์ในปัจจุบันถึงทำทีเป็นคนหลงทางในเขาวงกตแห่งความทรงจำ? หรือนี่คือกลยุทธ์ใหม่ในการหลบ หนีความรับผิดชอบ... การใช้ความจำเสื่อมเป็นข้ออ้างเพื่อปัดกวาดบาปกรรมที่ตัวเองเคยทำไว้ให้สะอาดหมดจด? "คุณคิดว่ามุกความจำเสื่อมจะทำให้ฉันใจอ่อนอย่างนั้นเหรอคะ, คุณคีย์?" ลลินแย้มยิ้มหยัน มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นเส้นตรงด้วยความเยือกเย็น เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงหวานทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ถ้าคุณคิดจะเล่นเกมนี้ เพื่อหลบเลี่ยงการชดใช้บาปที่คุณเคยก่อไว้ล่ะก็... ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าคุณคิดผิดถนัด!" "ลลิน..." คีย์ครางชื่อเธอออกมาด้วยความอึดอัด เขายื่นมือหมายจะคว้าข้อมือของเธอเอาไว้เพื่ออธิบาย ทว่าลลินกลับสะบัดหนีอย่างไม่ใยดีราวกับรังเกียจสัมผัสของเขา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอถอยหลังกรูด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "จำได้หรือไม่ได้... มันไม่ได้สำคัญกับฉันอีกต่อไปแล้วค่ะ สิ่งเดียวที่สำคัญในตอนนี้คือศักดิ์ศรีของฉัน และอนาคตของลูก... เด็กที่คุณเกือบจะพรากลมหายใจไปเมื่อห้าปีก่อน!" ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันตึงเครียด รดา คู่แข่งทางธุรกิจและคนที่คอยจ้องจะเหยียบย่ำลลินให้จมดิน ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ ดวงตาคู่คมกวาดมองคนทั้งสองด้วยความสงสัยปนสมเพช "อุ๊ย... ดิฉันรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณคีย์กับคุณลลินหรือเปล่าคะเนี่ย?" รดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดัดจริต เธอเดินนовเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กวาดสายตามองเอกสารการออกแบบที่กระจัดกระจาย "พอดีฉันเอาโปรเจกต์ใหม่มาเสนอค่ะ... เอ๊ะ หรือว่าพวกคุณกำลังคุยเรื่อง 'ความลับ' อะไรกันอยู่ ที่ไม่อยากให้คนนอกอย่างฉันรู้?" ลลินหันไปมองรดา แววตาของเธอนิ่งสนิท รดาคงจะแอบฟังอยู่ข้างนอกสินะคะ ถึงได้จังหวะเวลาเข้ามาขัดตาทัพได้เหมาะเจาะราวกับวางแผนไว้ รดากับคีย์ในตอนนี้... ใครกันแน่ที่เป็นภัยอันตรายมากกว่ากันในเกมธุรกิจและเกมหัวใจนี้? "เชิญตามสบายค่ะคุณรดา" ลลินเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง ไม่ยอมให้ศัตรูเห็นหยาดน้ำตาหรือความอ่อนแอเป็นอันขาด "ฉันกับคุณคีย์คุยกัน 'ธุระส่วนตัว' จบพอดีค่ะ" ลลินหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องเพนต์เฮาส์แห่งนั้นเพื่อหนีให้พ้นจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดและสายตาจับผิดของรดา ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเอื้อมมือเปิดประตู เสียงทุ้มต่ำของคีย์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง—ประโยคที่ทำให้ฝ่าเท้าของเธอต้องหยุดชะงักกะทันหัน หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก "ถ้าสิ่งที่เธอพูดมันเป็นความจริง... และถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่าความทรงจำของฉันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวง..." คีย์หยุดเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาจริงจังและสั่นเครือเล็กน้อยจนน่าประหลาดใจ "เธอจะให้โอกาสฉันได้ชดใช้ในฐานะพ่อของเด็กคนนั้น... และในฐานะสามีของเธอ... อีกสักครั้งได้ไหม, ลลิน?" ลลินตัวแข็งทื่อ รดากลั้นหายใจด้วยความตกตะกอนในห้องทำงานที่เงียบสงบราวกับป่าช้า ลลินค่อยๆ หันกลับไปมองชายหนุ่มผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลกสลาย ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา ประตูลิฟท์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงขึ้นมายังเพนต์เฮาส์ก็เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบที่วิ่งเข้ามาในห้องอย่างไร้เดียงสา "คุณแม่ครับ! น้องลันตาบอกว่าคุณแม่อยู่กับคุณลุงใจร้ายคนนี้เหรอครับ?" เด็กน้อยหน้าตาละม้ายคล้ายคีย์ราวกับแกะเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้มาที่ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มผู้ความจำเสื่อมอย่างตื่นเต้น ขณะที่คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกตะกอน ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจเมื่อมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในวัยเด็กยืนอยู่ตรงหน้า—และในวินาทีนั้นเอง ผลตรวจ DNA ฉบับจริงที่รดาเพิ่งแอบหยิบมาจากกระเป๋าเอกสารของลลินเมื่อครู่ ก็ร่วงหล่นลงมาแทบเท้าของคีย์พอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ