รดา ผู้ขัดขวาง

กระดาษแผ่นบางที่ร่วงลงสู่พื้นปูนขัดมันไม่ได้ส่งเสียงดังอะไรเลยค่ะ แต่มันกลับกึกก้องราวกับเสียงระเบิดปรมาณูที่ถูกจุดชนวนกลางห้องโถงจัดแสดงผลงานของลลิน คีย์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ร่างสูงใหญ่ในสูทตัดเข้ารูปสีกรมท่าสะท้อนเงาภายใต้แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวล สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ลลินผู้เป็นเจ้าของโปรเจกต์ หรือแม้แต่เด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ข้างกาย ทว่ามันกลับถูกตรึงแน่นอยู่กับตัวอักษรบนแผ่นกระดาษที่หลุดออกมาจากแฟ้มเอกสารของรดา *‘ผลการตรวจความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม (DNA Paternity Test)’* หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ ความทรงจำที่ขาดหายไปเป็นเสี่ยงๆ คล้ายพยายามจะประกอบร่างเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง ภาพเงาสะท้อนของเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโต คิ้วเข้ม และสันจมูกโด่งรั้นราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันในกระจกเงาเมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา ภาพนั้นทับซ้อนกับความทรงจำเลือนรางที่เขาเคยปัดตกมันไปว่าเป็นเพียงภาพลวงตาจากความเครียดในการทำงาน "นี่มัน... อะไรกัน" คีย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง รดาก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่เห็นเหยื่อ ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสแบรนด์หรูเบียดแทรกเข้ามากลางวงล้อมอย่างจงใจ มือเรียวยาวก้มลงคว้าแผ่นกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาจากพื้นด้วยความลนลาน รอยยิ้มเสแสร้งที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของเธอมาตลอดถูกบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกชั่วขณะ ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยสีหน้าตกใจเกินจริง อุف! รดาอุทานออกมาเบาๆ มือที่ถือกระดาษสั่นน้อยๆ อย่างน่าสมเพช "ตายจริง... นี่มันเอกสารอะไรกันคะเนี่ย คีย์คะ คุณอย่าไปสนใจเลยค่ะ มันคงเป็นแค่... เอกสารไร้สาระที่ใครบางคนก섬สร้างขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคุณก็เท่านั้นเองค่ะ" ลลินไม่ได้ขยับตัวหนี เธอยังคงยืนกอดอกด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายประกายเยียบเย็นและคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ผู้หญิงคนนี้—รดา—ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด สันดานฉวยโอกาสและชอบทำลายข้าวของชาวบ้านโดยไม่สนวิธีการยังคงฝังรากลึกอยู่ในดีเอ็นเอของอีกฝ่ายไม่เสื่อมคลาย "เอกสารไร้สาระอย่างนั้นหรือคะ รดา" ลลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่นุ่มนวลจนน่าขนลุก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของดีไซเนอร์สาว "ถ้ามันไร้สาระจริงๆ ทำไมคุณถึงต้องรีบตะครุบมันขึ้นมาทำลายหลักฐานด้วยความร้อนรนขนาดนั้นล่ะคะ หรือว่า... คุณกลัวว่าความจริงบางอย่างจะทำให้โครงสร้างธุรกิจที่คุณใช้เล่ห์เหลี่ยมสร้างขึ้นมามันพังทลายลงในชั่วข้ามคืนกันแน่" บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แขกเหรื่อและทีมงานที่ยืนอยู่รอบบริเวณเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตานับสิบคู่มองสลับไปมารaraหว่างประธานหนุ่มผู้เย็นชา อดีตภรรยาผู้เด็ดเดี่ยว และศัตรูตัวฉกาจที่กำลังหน้าถอดสี คีย์หันขวับมามองรดา ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัยระคนคุกกรุ่น "รดา... คุณไปเอาเอกสารนี้มาจากไหน แล้วทำไมมันถึงอยู่ในกระเป๋าของผม" รดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม แม้เธอจะพยายามปั้นหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้รวดเร็วเพียงใด แต่ความลนลานในแววตาก็ไม่อาจซ่อนเร้นจากสายตาของคนระดับคีย์ได้ "ก็... ก็รดาแค่บังเอิญเห็นมันตกอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณที่บริษัทเมื่อวานนี้ค่ะคีย์ เห็นว่าเป็นเอกสารเกี่ยวกับคุณลลิน รดาเลยคิดว่ามันอาจจะเป็นแผนการอะไรสักอย่างที่เธอใช้หลอกลวงคุณ รดาก็แค่... ห่วงคุณนะคะ กลัวว่าคุณจะตกเป็นเหยื่อของผู้หญิงคนนี้อีก" รดาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนที่มักจะใช้ได้ผลเสมอมาในอดีต ทว่าครั้งนี้... มันใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว คีย์ไม่ได้โง่ เขามองออกว่ารดากำลังโกหก มือหนากระชากแฟ้มเอกสารออกจากมือของรดากลับคืนมาอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลาเกือบล้ม ลลินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา รดาผู้ไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ กำลังใช้เล่ห์กลสกปรกเพื่อทำลายโปรเจกต์ใหม่ของเธอ ซึ่งเป็นโปรเจกต์สำคัญที่จะชี้ชะตาศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เธียรสูญเสียไปในอดีต "รดา... คุณกำลังพยายามขัดขวางอะไรอยู่กันแน่" เสียงทุ้มต่ำของคีย์เอ่ยถามลอดไรฟัน ความทรงจำที่ขาดหายไปทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง ยิ่งเห็นเด็กน้อยคนนั้นยืนอยู่ใกล้ๆ ลลิน หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นระรัวราวกับกลองเพล ประหนึ่งว่ามีเสียงกระซิบจากส่วนลึกของจิตใต้สำนึกคอยย้ำเตือนว่า *'เด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ'* "รดาไม่ได้ขัดขวางนะคะคีย์!" รดารีบเสียงสูงกลบเกลื่อน สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นที่แผนการทั้งหมดกำลังจะพังทลายเพราะความสะเพร่าของตัวเอง เธอกวาดสายตาคมกริบมาที่ลลินด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหันไปโจมตีจุดตายเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "คุณอย่าไปเชื่อผู้หญิงคนนี้เด็ดขาดนะคะคีย์! ลลินน่ะเป็นพวกทะเยอทะยาน เธอแต่งงานกับคุณเพราะเงินและอำนาจ พอคุณหมดประโยชน์ เธอก็ทิ้งคุณไปอย่างไร้เยื่อใย แล้วตอนนี้... ตอนที่คุณสูญเสียความทรงจำ เธอก็กลับมาพร้อมกับเด็กคนนี้ เพื่อหวังจะฮุบสมบัติของตระกูลคุณอีกรอบไงคะ!" คำพูดของรดาดั่งลูกโซ่ที่พยายามดึงลลินลงสู่โคลนตมอีกครั้ง ทว่าในครั้งนี้ ลลินหาใช่ภรรยาตัวน้อยผู้ อ่อนแอที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว ร่างบางก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏชัดบนริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ "พูดจบหรือยังคะ รดา" ลลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทรงพลังจนทำให้รดาต้องชะงักงัน "ถ้าพูดจบแล้ว ก็กรุณาถอนคำพูดทรามๆ ของคุณออกไปซะ เพราะคนอย่างคุณ... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาเหยียบสถานที่แห่งนี้ด้วยซ้ำ โปรเจกต์นี้ไม่ใช่เครื่องมือที่คุณจะเอามาเล่นเกมสกปรกเพื่อดิสเครดิตฉันได้ตามอำเภอใจ" "แก! นังลลิน..." รดาโกรธจนตัวสั่น หน้าชาจนแทบอยากจะกรีดร้องออกมาตรงนั้น "พอได้แล้ว รดา!" เสียงตวาดกร้าวของคีย์ดังขึ้นตัดบทสนทนาทั้งหมด ความกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก คีย์หันมาจ้องมองลลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในอก "ลลิน... อธิบายให้ผมฟังหน่อย เอกสารนี่... และเด็กคนนี้... หมายความว่ายังไง" ลลินสบตากับอดีตสามีผู้เย็นชา นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพความสับสนและเจ็บปวดของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน หัวใจของเธอกระตุกวูบ แต่วินาทีนี้... เธอจะไม่ยอมใจอ่อนให้กับความสงสารจอมปลอมเด็ดขาด "อยากรู้ความจริงอย่างนั้นหรือคะ คีย์" ลลินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นชาและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "น่าเสียดายจังนะคะ ที่คนความจำเสื่อมอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรับรู้เรื่องราวในอดีตด้วยซ้ำ..." บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในทันที ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอฟังคำตอบ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดเดินทางมาถึงขีดสุดนั้นเอง... จู่ๆ ไฟฟ้าภายในห้องจัดแสดงผลงานทั้งหมดก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังประตูทางเข้า — และเมื่อแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวสาดส่องลงมา ร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งเป็นบุคคลที่คีย์และลลินต่างรู้จักดี ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องช็อกจนแทบหยุดหายใจ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ลูกชาย... และยินดีที่ได้รู้จัก หลานปู่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยซัพพอร์ต "ชานมไข่มุกหวานร้อย" เสมอมานะคะ!