กับดักแรก

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันราคาแพงระยับลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องประชุมใหญ่ของอาคารลักชัวรีแฟร์ แต่กลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดตรงหน้าผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ปลายเล็บที่เคลือบเจลสีนู้ดเงางามของรดากำลังจิกเข้ากับแฟ้มหนังแท้สีดำจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบที่ผ่านการกรีดอายไลเนอร์มาอย่างประณีตตวัดมองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มเสแสร้ง "โปรเจกต์คอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงที่ทางคุณรดาเสนอมาเมื่อครู่... มีจุดรั่วไหลที่น่าสนใจทีเดียวค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของลลินดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันเสียจนแทบหายใจไม่ออก เธอนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างาม ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นให้รูปร่างเพรียวระหงดูทรงอำนาจและน่าเกรงขาม ใบหน้าเรียบเฉยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เปรียบเสมือนยาพิษเคลือบน้ำผึ้ง รดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ ก่อนจะฝืนหัวเราะในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "จุดรั่วไหลอะไรกันคะคุณลลิน พูดจาให้เกียรติทีมงานของดิฉันด้วย นี่คือผลงานที่กลั่นกรองมาหลายเดือน..." "หลายเดือนเหรอคะ?" ลลินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราcanมีดโกน เธอยื่นมือเรียวเปิดแฟ้มเอกสารในมือ ชี้ไปยังหน้าสไลด์ที่ฉายขึ้นบนจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่เบื้องหน้า "ถ้างั้นช่วยอธิบายให้ที่ประชุมฟังหน่อยสิคะ ว่าทำไมโครงสร้างการตัดเย็บและลวดลายผ้าปักฉลุในหน้าสไลด์นี้ ถึงได้มีรหัสโค้ดลับการออกแบบชุดคอลเลกชันส่วนตัวของดิฉันเมื่อสามปีที่แล้วโผล่มาเป็นลายน้ำได้ล่ะคะ?" พรึบ! เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันของคณะกรรมการบริหารดังขึ้นพร้อมเพรียว บรรดาผู้ถือหุ้นต่างหันไปกระซิบกระซาบกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก รดาหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผมอย่างปิดไม่มิด ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อหลักฐานมัดตัวถูกเปิดเผยออกกลางที่ประชุมใหญ่ที่มีคีย์ นั่งประธานบริหารอยู่หัวโต๊ะ คีย์ยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมกราบกวาดมองเอกสารสลับกับใบหน้าของรดาและลลิน แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าลึกๆ กลับมีความระแวงสงสัยบางอย่างฉายวาบขึ้นมา เขาจำความรู้สึกคุ้นเคยแปลกประหลาดเวลามองหน้าลลินไม่ได้ แม้ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตภรรยาคนนี้จะขาดหายไปดั่งภาพจิ๊กซอว์ที่ถูกกระชากทิ้ง แต่สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขากลับบอกว่า ผู้หญิงคนนี้... อันตราย และน่าหลงใหลเกินกว่าจะละสายตา "มัน... มันอาจจะเป็นความบังเอิญนะคะคุณคีย์!" รดารีบหันไปออดอ้อนชายหนุ่ม น้ำเสียงสั่นเครือ "ดิฉันไม่มีทางไปลอกเลียนแบบผลงานของใครแน่ๆ ค่ะ คุณลลินต่างหากที่จงใจใส่ร้ายดิฉัน!" ลลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในห้อง เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมปลาบจับจ้องรด้าราวกับเสือสาวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "ใส่ร้ายเหรอคะ? งั้นฉันคงต้องเรียนเชิญคุณรดาอธิบายต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญด้านลิขสิทธิ์แฟชั่นระดับประเทศ ที่ฉันเพิ่งเชิญมานั่งรออยู่ในห้องรับรองพิเศษแล้วล่ะค่ะ... ว่าผลงานชิ้นนี้ ใครกันแน่ที่เป็นโจรขโมยเงาคนอื่นมาประดับบารมี" รดาหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก เกมที่เธอวางแผนมาอย่างดิบดีเพื่อเหยียบย่ำลลินให้จมดิน กลับกลายเป็นกับดักมรณะที่ลลินขุดรอไว้ต้อนรับเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในบริษัทแห่งนี้แล้ว ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เธอเสียหน้าเพียงอย่างเดียว แต่มันหมายถึงอนาคตในวงการแฟชั่นของเธอได้ดับวาทลงอย่างสมบูรณ์แบบ คีย์มองภาพการเชือดเฉือนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขายอมรับว่าเขารู้สึกทึ่งในความเด็ดเดี่ยวและเฉียบคมของลลิน ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้นเลย มีเพียงความแค้นเคืองและเพลิงแห่งการแก้แค้นที่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากสรุปคำตัดสินใดๆ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยเลขานุการส่วนตัว "ขอประทานโทษค่ะท่านประธาน..." เสียงหอบเหนื่อยของเลขาฯ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "มี... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่ล็อบบี้ค่ะ เขาบอกว่ามาตามหาคุณแม่... และบอกว่าคุณแม่ชื่อลลินค่ะ" หัวใจของลลินกระตุกวูบ สีหน้าที่เคยนิ่งสงบและมั่นอกมั่นใจมาตลอดการประชุมพังทลายลงในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น ในขณะเดียวกัน คีย์ที่ได้ยินคำว่า "เด็กผู้ชายที่ชื่อลลินเป็นแม่" ก็ชะงักกึก ภาพเงาสะท้อนในความทรงจำสีดำมืดที่ถูกปิดตายมาตลอดพังครืนลงมาอย่างไม่มีชิ้นดี เขารีบหันขวับไปมองหน้าลลินที่กำลังซีดเผือด ก่อนที่ประตูห้องประชุมจะเปิดกว้างขึ้นเผยให้เห็นร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบเศษ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มถอดแบบมาจากใครบางคนในห้องนี้ราวกับพิมพ์เดียวกันกำลังยืนกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรด พร้อมกับเอ่ยเรียกเสียงใสแจ๋วที่ทำเอาทุกคนในห้องแข็งค้าง "หม่าม้าครับ... ปะป๋าที่หน้าตาเหมือนผมคนนี้... ใช่คนที่หม่าม้าบอกว่าใจร้ายนักหนาหรือเปล่าครับ?" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยซัพพอร์ต "ชานมไข่มุกหวานร้อย" มาโดยตลอดนะคะ)