เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

"หม่าม้าครับ... ปะป๋าที่หน้าตาเหมือนผมคนนี้... ใช่คนที่หม่าม้าบอกว่าใจร้ายนักหนาหรือเปล่าครับ?" ประโยคนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องรับรองส่วนตัวของงานแสดงแฟชั่นโชว์ ลลินชะงักกึก ปลายนิ้วที่กำลังจัดปมเนกไทให้ตัวเองสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอหันไปมอง ‘คิน’ ลูกชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยสายตาที่เย็นชาลงกว่าเดิม ลลินย่อตัวลง คุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นพรมหนานุ่ม เธอจับไหล่เล็กของลูกชายไว้มั่น แววตาของเธอไม่ใช่แววตาของแม่ที่กำลังปลอบประโลม แต่เป็นแววตาของนักรบที่กำลังประเมินสถานการณ์ "คิน... คนที่หม่าม้าพูดถึง คือคนแปลกหน้าในอดีตที่ไม่มีความสำคัญอะไรกับเราอีกแล้ว จำไว้ว่าหนูมีแค่หม่าม้าเท่านั้น เข้าใจไหมคะ?" น้ำเสียงของเธอเรียบสนิท ทว่าในใจกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้นัดหมาย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มของ ‘คีย์’ ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ดวงตาคมกริบของเขาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างล่างนั่น ราวกับถูกกระชากวิญญาณไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจ คีย์มองใบหน้าเล็กๆ ที่ถอดแบบมาจากเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งคิ้วที่เฉียงคม ดวงตากลมโตที่มีประกายดื้อรั้น และจังหวะที่เด็กคนนั้นเอียงคอสงสัย—มันเป็นท่าทางที่เขาเองก็มักจะทำเวลาใช้ความคิด "คุณลลิน..." เสียงทุ้มต่ำของคีย์สั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุม "เด็กคนนี้..." ลลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอขยับกายบังตัวคินไว้มิด แววตาของเธอฉายความรังเกียจออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ดิฉันคิดว่าคุณน่าจะมีมารยาทพอที่จะเคาะประตูนะคะ คุณคีย์ การที่คุณเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ของงาน ไม่ได้แปลว่าคุณมีสิทธิ์จะบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นได้ตามอำเภอใจ" คีย์ขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นพล่านเข้ามาในสมองราวกับกระแสไฟฟ้าช็อต เขาจำภาพเลือนรางของหญิงสาวที่เคยร้องไห้กอดเขาในคืนหนึ่งได้... ภาพของคนที่เคยดื้อดึงและยืนกรานว่าจะออกแบบชุดให้เขาด้วยความภูมิใจ "ผมแค่จะเอาเอกสารเรื่องสัญญารอบสุดท้ายมาให้" คีย์พยายามคุมโทนเสียงให้กลับมาเป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะ "แต่ทำไม... เวลาคุณโกรธ คุณถึงชอบใช้นิ้วชี้เคาะที่ขอบโต๊ะเป็นจังหวะสองครั้งแบบนั้น?" ลลินชะงัก นิ้วมือของเธอที่กำลังเคาะขอบโต๊ะอย่างเผลอไผลหยุดลงทันที เธอรีบซ่อนมือไว้หลังหลัง "มันเป็นแค่ความเคยชินไร้สาระ คุณอย่ามาให้ค่ากับนิสัยเล็กๆ น้อยๆ ของดิฉันเลยค่ะ" "มันไม่ไร้สาระ" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ของเขาทำให้ลลินใจสั่น "เพราะผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นคุณทำแบบนี้... บ่อยจนน่ากลัว บ่อยจนเหมือนกับว่าในความทรงจำที่หายไปของผม มีคุณอยู่ในทุกๆ ลมหายใจ" บรรยากาศเริ่มอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รดาที่ยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูถึงกับกำหมัดแน่นเมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มเปลี่ยนไป เธอรู้ดีว่าหากคีย์เริ่มจำความเชื่อมโยงเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ได้ แผนการทำลายลลินที่เธอวางไว้จะพังทลายไม่เป็นท่า "น่าขำนะคะ" ลลินแค่นหัวเราะ เสียงของเธอยังคงความเย็นชาไว้ได้ดีเยี่ยม "คุณกำลังจะบอกว่าคุณกำลัง 'เดจาวู' กับคนอย่างดิฉันงั้นเหรอ? การแสดงละครน้ำเน่าเพื่อจะดึงตัวดีไซเนอร์ที่เขารังเกียจคุณให้กลับไปทำงานให้ มันเป็นวิธีที่ต่ำตมเกินไปหรือเปล่าคะ?" คีย์เงียบไป สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องที่ดวงตาของลลินอีกต่อไป แต่เลื่อนไปมองกระเป๋าสตางค์ที่ตกอยู่ที่พื้นซึ่งคินเพิ่งทำหล่นลงมา ในนั้นมีรูปถ่ายใบเล็กๆ ร่วงออกมา มันเป็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่มุมหนึ่งเริ่มเหลืองกรอบ เป็นรูปของผู้ชายคนหนึ่งกำลังยิ้มให้กล้องอย่างอบอุ่น... ผู้ชายคนนั้นคือเขาเอง แต่เป็นเขาในเวอร์ชันที่ดูมีความสุขกว่าปัจจุบันหลายเท่า และข้างๆ คือผู้หญิงที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายลลินในวัยที่ยังไร้เดียงสากว่านี้ คีย์ก้มลงหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือของเขาสั่นเทาขณะลูบไล้ผ่านภาพถ่ายที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยมี "รูปนี้..." คีย์พึมพำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่เปราะบาง "ทำไมผมถึงมีรูปนี้... แล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงมีรูปนี้อยู่ในกระเป๋า?" ลลินหน้าซีดเผือด เธอพุ่งตัวเข้าไปจะคว้าชิงรูปถ่ายนั้นคืนมา แต่คีย์ไวกว่า เขาเบี่ยงตัวหลบ "คืนมานะคะ!" ลลินตวาด เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธและหวาดหวั่น "ถ้าไม่บอกความจริง... ผมจะไม่มีวันคืนให้" คีย์กดเสียงต่ำ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ "บอกผมสิ ลลิน... ระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมคุณถึงดูเกลียดผมเข้ากระดูกดำ ทั้งที่ลึกๆ แล้ว... เหมือนหัวใจผมมันกำลังร้องเรียกชื่อคุณอยู่ตลอดเวลา" ในขณะที่ลลินกำลังอ้าปากจะโต้กลับ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของคีย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองลลินอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขามีความสับสนปนเปกับความตกใจอย่างรุนแรง "นี่คือเอกสารผลการตรวจความสัมพันธ์ที่คุณแอบส่งไปตรวจกับทางแล็บส่วนตัวของผม... ใช่ไหม?" ลลินนิ่งค้างไป ราวกับถูกน้ำแข็งเกาะกุมทั่วร่าง เธอไม่ได้เตรียมใจให้เขาเห็นมันในวันนี้... และแน่นอนว่าผลตรวจนั้น มันเพิ่งเด้งขึ้นมาในระบบของเขาแบบเรียลไทม์ คีย์ค่อยๆ คลี่เอกสารในมือออก แสงไฟในห้องสะท้อนบนแผ่นกระดาษขาวสะอาดจนดูเย็นเยียบ เขาไล่สายตาอ่านข้อความที่ยืนยันความจริงที่เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อน... ความจริงที่ว่าจะทำให้โลกทั้งใบของเขาและเธอ พลิกคว่ำลงภายในวินาทีเดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและหัวใจที่บิดเบี้ยวของตัวละครในบทนี้กับชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ