คำถามที่ไม่มีคำตอบ

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษเก่าและเศษฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในห้องเก็บเอกสารของบริษัท ดูจะเบาบางลงไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนทั้งสาม รดาทิ้งทวนรอยยิ้มเยาะหยันไว้บนริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งไว้เพียงซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่นอนนิ่งอยู่แทบเท้าของลลิน—หลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจพังทลายโลกทั้งใบที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นใหม่ด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา ลลินสูดหายใจเข้าลึก, พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวของปลายนิ้วที่อยากจะเอื้อมไปคว้าซองนั้นมาทำลายทิ้งเสียให้พ้นตา แต่สายตาคมกริบของใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกลับทำให้เธอต้องชะงัก คีย์ไม่ได้ก้มลงมองซองเอกสารบนพื้น สายตาคมดุราวกับใบมีดโกนของเขากำลังจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ—ใบหน้าที่พยายามอย่างยิ่งยวดในการรักษาความนิ่งสงบ แต่กลับทรยศเจ้าของด้วยเม็ดเหงื่อบางๆ ที่ผุดขึ้นบริเวณขมับ "รดาหมายความว่ายังไงคะ, ลลิน" น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้ม เยียบเย็น และเต็มไปด้วยแรงกดดันชนิดที่ทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ มันไม่ใช่คำถามเพื่อขอร้อง แต่เป็นการคาดคั้นที่ซ่อนความสงสัยระดับวิกฤตเอาไว้เบื้องหลัง ลลินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอดีสามีผู้ไร้ความทรงจำ เธอแค่นั้นหัวเราะในลำคออย่างขื่นขม ก่อนจะเลือกใช้ความเงียบเป็นเกราะกำบัง พร้อมกับเสมองไปยังชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่าเพื่อซ่อนประกายความหวาดหวั่นในดวงตา "คุณคีย์กำลังพูดเรื่องอะไรหรือคะ? รดาก็แค่คนเสียสติที่พยายามจะหาเรื่องดิฉันเหมือนอย่างเคย... ถ้าคุณว่างมากจนเอาเวลามาใส่ใจคำพูดของคนพวกนั้น สู้เอาเวลาไปตรวจแบบร่างคอลเลกชันใหม่ไม่ดีกว่าหรือคะ" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามบังคับไม่ให้เสียงของตัวเองสั่นไหวแม้แต่น้อย ทว่า สำหรับคีย์แล้ว ปฏิกิริยาเหล่านั้นกลับยิ่งน่าสงสัย เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาลอยวนอยู่รอบตัว สร้างความกดดันจนลลินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเย็นเฉียบ "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมสงสัยมาตลอด... ลลิน" คีย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการจะควักเอาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้นออกมา "คุณรู้เรื่องราวในอดีตของผมดีเกินไป... ดีเสียจนน่ากลัว" ลลินชะงัก หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวดรัมเมอร์ที่กำลังตีรัวยามศึกประชิด "ทั้งๆ ที่ผมสูญเสียความทรงจำในช่วงเวลานั้นไปเกือบหมด... ทั้งๆ ที่แม้แต่ตัวผมเองยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับเราในอดีต แต่คุณกลับรู้ทุกรายละเอียด คุณรู้แม้กระทั่งว่าผมเกลียดการดื่มกาแฟรสชาติแบบไหน หรือแม้กระทั่งมุมโปรดในห้องทำงานเก่าที่ถูกทุบทำลายไปแล้ว... คุณรู้ได้อย่างไร, ลลิน?" คำถามของเขาคมกริบเสียยิ่งกว่ามีดโกน มันกรีดลึกลงไปในรอยแผลเป็นที่เธอบรรจงเย็บมันด้วยความเจ็บปวดมานานนับปี ลลินเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไม่มีสีเลือด ความโกรธระคนน้อยใจพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธออยากจะกรีดร้องใส่หน้าเขาเหลือเกินว่า *'ก็เพราะฉันคือภรรยาที่คุณเคยเหยียบยละไงล่ะคะ! เพราะคุณคือคนที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตฉันจนย่อยยับ แล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แบบนี้!'* แต่เธอก็ทำไม่ได้... เปลือกนอกที่แข็งแกร่งและศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไม่อนุญาตให้เธอกลายเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนเดิม "ความลับในแวดวงธุรกิจ หรือเรื่องส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ ของคุณ... มันไม่ได้หายากขนาดนั้นหريอกค่ะคุณคีย์" ลลินเชิดหน้าขึ้น ฝืนปั้นรอยยิ้มเย้ยหยันส่งกลับไปให้เขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ข้างในจะสั่นเทาแค่ไหนก็ตาม "อย่าสำคัญตัวผิดเลยค่ะว่าคุณมีความหมายกับดิฉันมากจนต้องไปนั่งสืบเรื่องราวในอดีตของคุณขนาดนั้น ดิฉันก็แค่... ทำการบ้านมาดีในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจก็เท่านั้นเอง" "โกหก" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "คนเป็นคู่แข่งทางธุรกิจ เขาไม่มองผู้ชายอีกคนด้วยแววตาเจ็บปวดและเกลียดชังในเวลาเดียวกันแบบที่คุณทำหรอก, ลลิน" เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวเกือบจะสัมผัสกับกรอบหน้าของเธอ แต่ลลินเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน "อย่ามาแตะต้องดิฉันค่ะ!" เธอดุเสียงแข็ง พยายามถอยห่างจากอาณาเขตของเขา แต่คีย์กลับไม่ยอมถอย เขาก้มลงหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแทน ชายหนุ่มพลิกซองนั้นไปมา สายตาคมกริบมองสำรวจตราประทับลับเฉพาะของสำนักงานสืบสวนชื่อดังที่อยู่บนมุมซอง ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว "ในเมื่อคุณบอกว่ามันไม่มีอะไร... งั้นเรามาเปิดดูกันดีไหมล่ะครับ ว่าข้างในนี้มี 'อะไร' ที่ทำให้คุณและรดาต้องทำหน้าซีดกันขนาดนี้" หัวใจของลลินกระตุกวูบ ความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง หากซองเอกสารนั้นตกไปอยู่ในมือเขา และเขาได้เห็นเอกสารรับรองการเกิดรวมถึงภาพถ่ายของเด็กน้อยคนนั้น... แผนการแก้แค้นทั้งหมดที่เธออดทนรอคอยมานานนับปีจะพังทลายลงในพริบตา! "อย่านะคะ!" ลลินพุ่งตัวเข้าไปแย่งซองเอกสารในมือเขาด้วยความลนลาน สัญชาตญาณการปกป้องสิ่งที่รักที่สุดเหนือชีวิตทำให้เธอไม่ทันระวังตัว การยื้อยุดฉุดกระชากทำให้ซองเอกสารหลุดจากมือของคีย์ ร่วงลงสู่พื้น และ... *แคว่ก!* ปากซองปริแตกออก สิ่งของด้านในไถลออกมา ภาพถ่ายใบหนึ่งคว่ำหน้าลงบนพื้นพรม... แต่เอกสารอีกแผ่นที่แนบมาด้วยกลับหงายขึ้น เผยให้เห็นตัวอักษรหัวข้อชัดเจนแจ่มแจ้งจนคนตาบอดก็ยังต้องอ่านออก **"ใบรับรองผลตรวจ DNA และบันทึกประวัติการย้ายถิ่นฐาน"** คีย์ชะงัก สายตาคมกริบก้มมองตัวอักษรเหล่านั้น บรรทัดต่อบรรทัด... ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนขึ้นมามองใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดของลลินที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องเก็บเอกสารชั่วขณะ ลมหายใจของลลินติดขัดอยู่ที่ลำคอ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงหน้า คีย์ค่อยๆ ก้มลงหยิบภาพถ่ายที่คว่ำอยู่นขึ้นมาพลิดู... ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยอนุบาลที่มีโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้มถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากจะเชื่อ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยออกมาอย่างยากเย็นแสนเข็ญ ราวกับทุกคำพูดถูกบีบเค้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ "นี่มัน... หมายความว่ายังไง, ลลิน... เด็กคนนี้... เป็นลูกใคร?" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ *— ชานมไข่มุกหวานร้อย*