กลลวงของน้ำผึ้ง

แก้วคริスタルทรงสูงในมือของรดาแตกละเอียดคามือ คราบไวน์สีแดงฉานไหลรินลงตามเรียวเล็บที่เคลือบมาอย่างประณีต ราวกับหยดเลือดที่ถูกขับออกมาจากความโกรธเกรี้ยวอันไร้ทางออก สายตาของเبيรดาจับจ้องไปยังร่างของลลินที่กำลังซบอยู่บนแผงอกกว้างของคีย์ด้วยความรู้สึกอยากกรีดร้องให้ลั่นห้องจัดเลี้ยง "คุณคีย์คะ... ฉัน... ฉันรู้สึกเวียนหัวเหลือเกินค่ะ เหมือนโลกทั้งใบมันหมุนไปหมดเลย" เสียงของลลินสั่นเครือ แผ่วเบาราวกับขนนกที่ปลิวตามลม ปลายนิ้วเรียวเนียนจิกเบาๆ ลงบนปกเสื้อสูทเนื้อดีของชายหนุ่มเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ภาพลักษณ์ของดีไซเนอร์สาวผู้เย่อหยิ่งและเด็ดขาดเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงลูกกวางน้อยที่ตื่นตระหนกและเปราะบางจนน่าทะนุถนอม คีย์ชะงักไปเล็กน้อย สัญชาตญาณดิบในการปกป้องที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ความเย็นชามานานปีตื่นขึ้นอย่างฉับพลัน แขนแกร่งตวัดโอบกระชับเอวบางของหญิงสาวไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้เธอล้มพับลงไปกองกับพื้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิผสมวานิลลาที่คุ้นเคยอย่างประหลาดลอยเข้าจมูกปลุกความทรงจำสีจางที่เขาพยายามปัดทิ้งมาตลอดหลายเดือน "ลลิน ไหวไหม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวก็ยังแปลกใจ ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าที่ซีดเซียวไร้เลือดฝาดของเธอ หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้งานของคุณรดากร่อยนะคะ... แต่ว่า... ฉันคงฝืนตัวเองมากเกินไปหน่อย" ลลินช้อนตาขึ้นมองเขา นัยน์ตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่สั่นระริก ปลายจมูกรั้นขึ้นสีแดงเรื่อจากการพยายามอดกลั้น ภาพความอ่อนแอนี้ช่างบีบคั้นหัวใจคนมองจนแทบแหลกสลาย รดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้า ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสดสั่นระริกด้วยความแค้น "ยัยมารยา! หล่อนแกล้งสำออยชัดๆ คุณคีย์คะ อย่าไปหลงกลผู้หญิงคนนี้นะคะ หล่อนไม่ได้เป็นอะไรเลย แค่เรียกร้องความสนใจ!" เสียงแหลมสูงของรดาดึงบรรยากาศรอบตัวให้ตึงเครียดขึ้นไปอีกขั้น สายตานับร้อยคู่ในงานเลี้ยงกาล่าการกุศลหันมาจับจ้องที่จุดเดียว นินทากระซิบกระซาบกันระงม แต่คีย์กลับไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเหล่านั้นเลย เขามองเห็นเพียงลลินที่กำลังสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขน "รดา เงียบซะ" คีย์ตวัดสายตากลับไปมองคู่ขาทางธุรกิจด้วยแววตาดุจใบมีดโกน น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี "คุณไม่เห็นหรือไงว่าเธอกำลังจะหมดสติ" "แต่คุณคีย์คะ!" "ฉันบอกให้เงียบ!" คำพูดเฉียบขาดนั้นทำเอารดาหน้าชาซ่าน เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความอัปยศอดสูแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อพบว่าแผนการที่เธอใช้เวลาเตรียมการมาแรมเดือนเพื่อเหยียบย่ำลลิน กลับพังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะมารยาหยดเดียวของผู้หญิงที่เธอกลเกลียดเข้าไส้ ลลินซบหน้าลงกับอกเสื้อของคีย์ แสร้งทำเป็นหายใจติดขัด ทว่าริมฝีปากที่ซ่อนอยู่หลังปกเสื้อนั้นกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน *เจ็บใจใช่ไหมล่ะรดา... นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น* ความเจ็บปวดในอดีตที่รดาและคีย์เคยร่วมมือกันเหยียบย่ำเธอจนจมดิน ถูกชำระสะง้างด้วยกลลวงน้ำผึ้งนี้ทีละน้อย ร่างกายที่สั่นเทาของลลินไม่ได้เกิดจากความอ่อนแอ แต่มันคือความสะใจที่กำลังแผดเผาอยู่ข้างในต่างหาก เธอยอมลดศักดิ์ศรี ยอมสวมบทบาทเป็นเหยื่อผู้ไร้เดียงสา ก็เพื่อให้คีย์หวนกลับมาปกป้องเธอจากศัตรู... และในขณะเดียวกัน ก็เพื่อดึงเขาลงมาติดกับดักแห่งความรู้สึกที่เธอเป็นคนขุดหลุมรอไว้ "พาฉันออกไปจากตรงนี้ทีนะคะคีย์ ฉัน... ฉันหายใจไม่ออก" ลลินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของชายหนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ตรงซอกคอทำให้คีย์ขนลุกซู่ สมองของเขาขาวโพลน สัญชาตญาณสั่งการให้เขาอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในทันทีโดยไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น "อดทนหน่อยนะลลิน ผมจะพาคุณไปห้องพักรับรองเดี๋ยวนี้" คีย์สาวเท้ายาวฝ่าฝูงชนออกไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้รดายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังด้วยความแค้นเคืองที่แทบจะระเบิดออกมาเป็นจุล ประตูกระจกบานหรูของห้องพักรับรองปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนอัตโนมัติ บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ ตัดขาดจากเสียงเพลงบรรเลงและเสียงจอแจภายนอกโดยสิ้นเชิง คีย์วางร่างของลลินลงบนโซฟากำมะหยี่สีเข้มอย่างแผ่วเบา เขากำลังจะผละมือออกเพื่อไปรินน้ำอุ่น ทว่าเรียวแขนเนียนกลับคว้าข้อมือของเขาไว้เสียก่อน "อย่าเพิ่งไปค่ะ..." ลลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้าช่างทรงพลังเสียจนคีย์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "อยู่กับฉันก่อน... นะคะ" คีย์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ราวกับว่าเขากำลังมองหาเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไป ภาพซ้อนทับของผู้หญิงคนหนึ่งในอดีตที่เขาเคยใจร้ายใส่ ปรากฏชัดขึ้นในหัวสมองจนปวดหนึบ "คุณทำไมถึง... ทำไมถึงทำให้ผมรู้สึกเหมือนเราเคยรู้จักกันมากกว่านี้" คีย์เอ่ยถามเสียงแผ่ว ความเยือกเย็นที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสับสนระคนเวทนา ลลินยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความหวานร้อย เธอขยับกายเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมหวานของเธอมอมเมาสติของชายหนุ่มให้หลุดลอย "ถ้าฉันบอกว่าเราเคยเป็นมากกว่าคนรู้จักล่ะคะ... คุณจะเชื่อไหม" ลลินกระซิบเสียงหวาน น้ำเสียงสั่นพร่าคล้ายคนเจ็บปวด "แต่คุณจำไม่ได้... คุณลืมทุกอย่าง... ลืมแม้กระทั่งผู้หญิงที่คุณเคยสัญญาว่าจะดูแลไปตลอดชีวิต" คีย์หัวใจกระตุกวูบ มือหนายกขึ้นกุมขมับเมื่ออาการปวดหัวจี๊ดแล่นแปลบขึ้นมา "ผม... ผมจำไม่ได้จริงๆ ลลิน ผมจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีตช่วงนั้น..." *ดี... ดีมาก ร้องออกมาสิ ทรมานให้เท่ากับที่ฉันเคยเจอสิ* ลลินคิดในใจ แต่ใบหน้ากลับแสดงออกเพียงความเศร้าสร้อย เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะที่แก้วสากของเขาเบาๆ "ไม่เป็นไรค่ะ... ถ้าคุณจำไม่ได้ ฉันจะเป็นคนเตือนความจำให้คุณเอง" ปลายนิ้วเย็นเฉียบของลลินลูบไล้ไปตามแนวสันกรามของคีย์ ไล่ต่ำลงมาที่กระดุมเสื้อเชيرของเขา ชายหนุ่มนิ่งงังราวกับถูกสะกดจิต เขาไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เธอเป็นผู้ควบคุมเกมทั้งหมด ร่างสูงโน้มตัวลงตามแรงดึงดูดอันตราย ยอมจำนนต่อกลลวงที่เธอบรรจงสร้างขึ้นอย่างเต็มใจ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะประทับเข้าหากัน เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงของเลขาคนสนิทที่ดังลอดเข้ามา "คุณคีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! มีเอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่... และ... และนี่ครับ ผลตรวจ DNA ที่คุณให้ผมไปตามหาความจริงเกี่ยวกับเด็กคนนั้น..." คีย์ผละออกจากลลินอย่างไม่สเต็มใจนัก นัยน์ตาคมตวัดมองไปที่ประตูด้วยความหงุดหงิด ทว่าประโยคถัดมาของเลขาหนุ่มกลับทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบลงฉับพลัน "เด็กผู้ชายอายุหขวบคนนั้น... ผลตรวจยืนยันตรงกับ DNA ของคุณร้อยเปอร์เซ็นต์ครับคุณคีย์!" ลลินที่นั่งอยู่บนโซฟาชะงักค้าง รอยยิ้มแห่งชัยชนะเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า เมื่อตระหนักได้ว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดสุดชีวิต... บัดนี้ได้หลุดรอดออกไปสู่โลกภายนอกแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นบทนี้ด้วยกันนะคะ