รอยแตกของความสัมพันธ์

"ถ้าคุณจะให้ฉันเซ็นเอกสารโอนหุ้นฉบับนี้ เพื่อแลกกับการที่คีย์จะหลุดพ้นจากหลุมพรางที่คุณขุดไว้... ฉันว่าเรากำลังเสียเวลาทั้งคู่นะคะ รดา" ลลินวางปากกาด้ามหรูลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบของมันก้องกังวานในห้องทำงานส่วนตัวของศัตรูคู่อาฆาต ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววความแค้นเคืองนับแต่วันที่ถูกทอดทิ้ง บัดนี้กลับนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันถูกรบกวน ทว่าภายในใจของเธอนั้นกลับปั่นป่วนยิ่งกว่าพายุ รดากระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาเยาะเย้ยฉายชัด "แปลกจังนะคะ ทั้งที่ทำมาตลอดเพื่อจะเหยียบให้เขาจมดิน ทำไมตอนนี้ถึงทำท่าเหมือนคนใจอ่อนขึ้นมาล่ะคะลลิน หรือว่าความทรงจำที่หายไปของเขา มันทำให้คุณหวั่นไหวจนลืมไปว่า... เขาเคยทำร้ายคุณเจ็บปวดแค่ไหนในวันนั้น" คำพูดนั้นเสียดแทงลงไปกลางใจ ลลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพของคีย์ในวันที่เขาจำเธอไม่ได้—วันที่เขามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก—ย้อนกลับมาฉายชัด เธอควรจะสะใจไม่ใช่หรือ? เธอควรจะยินดีที่เห็นเขาต้องวนเวียนอยู่กับความว่างเปล่าที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ แต่วันนี้เมื่อเขาพยายามจะปกป้องเธอจากแผนการสกปรกของรดา ความแค้นที่เคยเป็นไฟสุมอกกลับมอดไหม้ลงจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน "ฉันไม่ได้ใจอ่อน" ลลินโต้กลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันแค่กำลังคิดว่า การทำลายคนโง่คนหนึ่งที่แม้แต่ชื่อตัวเองยังจำไม่ได้ มันมีค่าพอที่จะแลกกับเวลาในชีวิตของฉันหรือเปล่า" "ถ้าไม่แค้น ก็พิสูจน์ให้ดูสิคะ" รดาขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยเข้าจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน "คืนนี้ที่งานกาล่า ถ้าคุณไม่เปิดโปงความลับที่คีย์ซ่อนไว้ให้คนทั้งโลกได้รับรู้ ฉันจะทำให้คุณรู้ว่า... การสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไป มันทรมานกว่าการถูกลืมมากแค่ไหน" ลลินเดินออกมาจากห้องทำงานนั้นด้วยอาการเหมือนคนกึ่งหลับกึ่งตื่น ความคิดในหัวตีกันให้วุ่น เธอเดินไปตามทางเดินของบริษัทจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของคีย์ ประตูบานนั้นเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย ทำให้เธอเห็นร่างสูงของชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างหนัก บนโต๊ะของเขามีแฟ้มงานที่เธอแอบส่งไปให้เพื่อบีบให้เขาต้องตัดสินใจผิดพลาดกองโตอยู่ เขาดูเหนื่อยล้า... และแววตาที่จ้องมองกระดาษเหล่านั้นมีความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากเขาอีกแล้ว ในเสี้ยววินาทีนั้น ลลินนึกถึงเด็กน้อยที่บ้าน... ลูกชายที่คีย์ไม่มีวันรู้ว่ามีตัวตนอยู่จริง เด็กชายที่มีดวงตาสีเดียวกับเขาคนนี้อย่างไม่ผิดเพี้ยน ถ้าเธอแก้แค้นต่อไปจนเขาหมดตัว ลูกของเธอจะเป็นอย่างไร? หากคีย์ล้มละลายหรือต้องติดคุกจากแผนการที่เธอยัดเยียดให้ ความแค้นที่เธอได้รับมาสาสมแล้วจริงหรือ หรือแท้จริงแล้วเธอแค่กำลังทำร้ายอนาคตของตัวเองและลูกไปด้วย มือเรียวของเธอสั่นเทาขณะจับลูกบิดประตู เธอตั้งใจจะเข้าไปสารภาพทุกอย่าง อยากจะจบเกมนี้ลงเสียที แต่อยู่ๆ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากรดา *‘ถ้าคิดจะถอยตอนนี้ อย่าลืมนะคะว่าความลับเรื่องเด็กคนนั้น... ฉันก็รู้ดีไม่แพ้คุณ’* หัวใจของลลินกระตุกวูบ ความลังเลที่เคยมีพลันหายไปแทนที่ด้วยความกลัวที่เกาะกุมหัวใจ เธอผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงประตูที่กระแทกกับผนังเบาๆ ทำให้คีย์เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา "ลลิน? ผมกำลังจะโทรหาคุณพอดี" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสาวเท้าเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีที่ดูเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาด "ผมเจอหลักฐานบางอย่างเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่ผมทำพลาดไปเมื่อปีก่อน มันดูเหมือน... มีใครบางคนจงใจวางแผนซ้อนแผนผมอยู่" เขายื่นเอกสารใบหนึ่งให้เธอ แผ่นกระดาษนั้นเปื้อนรอยพับและมีคราบเหลืองเล็กน้อย ลลินรับมันมาด้วยมือที่สั่นระริก สายตาไล่เรียงตัวอักษรบนหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือบันทึกความทรงจำของเขาที่เขาพยายามจดไว้ในวันที่เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับชีวิตของเขา... และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดลง คือภาพวาดลายเส้นดินสอที่มุมกระดาษ มันเป็นภาพร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังอุ้มเด็กทารก ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นดูคล้ายเธอจนน่าตกใจ ในขณะที่เด็กในอ้อมกอดนั้น... มีปานรูปจันทร์เสี้ยวที่หลังหูเหมือนกับลูกชายของเธอไม่มีผิดเพี้ยน คีย์มองดูใบหน้าของเธอที่ซีดเผือดลงเรื่อยๆ เขายื่นมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ แววตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นมีความสับสนและโหยหา "ลลิน คุณรู้จักผู้หญิงในรูปนี้ใช่ไหม? หรือว่า... เด็กคนนี้" เขายังพูดไม่ทันจบประโยค จู่ๆ ไฟในห้องทำงานก็ดับพรึบลงพร้อมกับเสียงกริ่งเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งตึก ลลินสะดุ้งสุดตัวขณะที่คีย์คว้าแขนเธอไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้ล้ม ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากไฟฉุกเฉินสีแดงสลับกับความมืดมิด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของคีย์ก็ดังขึ้น เขาไม่ใช่พนักงานรักษาความปลอดภัย แต่เป็นชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำที่รดาเคยส่งมาข่มขู่เธอนับครั้งไม่ถ้วน ชายคนนั้นวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะทำงานของคีย์ หน้าจอแสดงผลเป็นภาพวงจรปิดสดๆ ของบ้านที่เธออาศัยอยู่—ภาพของลูกชายที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง "คุณคีย์ครับ คุณผู้หญิงสั่งมาว่า... ให้คุณเลือกว่าจะเก็บหลักฐานพวกนี้ไว้ หรือจะให้เด็กคนนั้นหายไปจากชีวิตของคุณตลอดกาล" คีย์ชะงักไป มือที่จับแขนลลินไว้แน่นเริ่มสั่นไหว เขาหันมามองลลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามนับพันประการ ขณะที่ลลินรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลายเมื่อเห็นหน้าลูกผ่านหน้าจอโทรศัพท์นั่น เธอตัดสินใจได้แล้ว... ต่อให้ต้องยอมแลกด้วยชีวิตของเธอเอง แต่เธอจะไม่มีวันยอมให้คีย์ได้รับรู้ความจริงในแบบที่รดาต้องการเด็ดขาด ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ