แผนซ้อนแผน

เสียงปรบมือระลอกใหญ่ในห้องจัดแสดงสินค้าอัญมณีและแฟชั่นชั้นสูงก้องกังวาน ราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่จงใจกรีดแทะโสตประสาทของคนฟังให้แหลกละเอียด รดาหยัดกายยืนขึ้นจากเก้าอี้แถวหน้า ใบหน้าประณีตที่ผ่านการแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงกำลังแย้มยิ้ม แต่ดวงตากลับแข็งกร้าวราดด้วยน้ำแข็ง เธอกวาดสายตามองไปยังร่างระหงของดีไซเนอร์สาวผู้เป็นเจ้าของคอลเลกชัน ‘Rebirth of Phoenix’ ซึ่งกำลังก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยความมั่นใจ ลลินในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นเอวคอดและไหล่ตั้งตรง สง่างามจนแทบหยุดหายใจ ทว่าสำหรับรดาแล้ว ภาพความสำเร็จนั้นช่างน่าสะอิดสะเอียนจนอยากจะกระชากหน้ากากจอมปลอมให้หลุดร่วงลงมาเดี๋ยวนี้ “ยินดีด้วยนะคะสำหรับความสำเร็จขั้นแรก... ลลิน หรือฉันควรจะเรียกว่า ‘ยัยผู้หญิงไร้ค่า’ คนเดิมจากเมื่อห้าปีที่แล้วดีล่ะ?” เสียงหวานหยดย้อยที่เจือด้วยพิษร้ายดังขึ้นผ่านไมโครโฟนไร้สาย รดาจงใจคว้าไมโครโฟนสำรองของพิธีกรมาถือไว้ขณะที่เธอก้าวขึ้นบันไดเวทีทีละขั้น ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกผู้มีเกียรติและสื่อมวลชนนับร้อยชีวิตที่ถือกล้องเตรียมลั่นชัตเตอร์ ไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่สาดส่องลงมากลางเวที ลลินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แต่ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีที่ดวงตากลมโตคู่นั้นจะแสดงความหวาดกลัวออกมา หญิงสาวหันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ มุมปากหยักยิ้มบางเบา ราวกับกำลังมองดูเด็กน้อยกำลังดิ้นพล่านด้วยความอิจฉา “เชิญค่ะคุณรดา เวทีนี้กว้างพอสำหรับคนที่มีความสามารถพอจะยืนด้วยขาตัวเอง... แต่ถ้าคุณขึ้นมาเพราะอยากโชว์ความน่าสมเพชให้คนอื่นดูฟรีๆ ฉันเกรงว่าทางผู้จัดงานอาจจะต้องเชิญคุณออกนะคะ” ลลินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง ทรงพลังจนผู้ฟังรอบงานถึงกับสูดหายใจเข้าลึก รดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้น เธอยกแท็บเล็ตในมือขึ้นสูง หน้าจอฉายเอกสารบางอย่างที่ถูกขยายใหญ่จนเห็นตัวอักษรชัดเจน “ปากดีจริงๆ นะคะ! แต่ไม่รู้ว่าความมั่นใจปลอมๆ ของเธอจะยังเหลืออยู่ไหม ถ้าทุกคนได้เห็นนี่... เอกสารจดทะเบียนบริษัทและการโอนสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญาเมื่อห้าปีก่อน ที่ระบุชัดเจนว่าดีไซน์ทั้งหมดในคอลเลกชันนี้ไม่ใช่ของเธอ! ลลิน... เธอเป็นแค่ ‘ขโมย’ ที่ชุบมือเปิบผลงานของคนอื่นขึ้นมาประดับบารมี!” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที นักข่าวรัวแฟลชแสงวาบจนแสบตา เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ราวกับฝูงผึ้งแตกรัง รดาลอบยิ้มเยาะในชัยชนะ เธอบดขยี้แผนนี้มานานนับเดือน เพื่อที่จะทำลายลลินให้จมดินในงานเปิดตัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ทว่า... ลลินกลับไม่สะทกสะท้าน เธอยืนนิ่งสงบราวกับภูเขาหินท่ามกลางพายุฝน ดวงตาคู่สวยหันไปมองกลุ่มคนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด และหนึ่งในนั้นคือ ‘คีย์’ อดีตสามีผู้เย็นชาและไร้หัวใจ ที่บัดนี้กำลังจ้องมองเหตุการณ์บนเวทีด้วยแววตาซับซ้อน คล้ายกำลังพยายามค้นหาความทรงจำบางอย่างที่ขาดหายไป ลลินก้าวเข้าไปใกล้รดาอย่างไม่เกรงกลัว ความสูงในรองเท้าส้นสูงทำให้เธอโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นที่ทำเอารดาถึงกับสันหลังวาบ “เธอคิดว่าเอกสารฉบับนั้นคือไม้ตายสุดท้ายของเธอจริงๆ งั้นเหรอคะ รดา?” “แก... แกหมายความว่ายังไง?” รดาหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของลลิน—รอยยิ้มที่เธอเกลียดชังที่สุด “เอกสารที่เธอถืออยู่... เป็นของปลอมค่ะ” ลลินหันไปพูดใส่ไมโครโฟนหลักด้วยน้ำเสียงกังวานและชัดเจนพอที่จะสะท้อนไปทั่วฮอลล์ “และถ้าคุณรดาสงสัยในความเป็นเจ้าของผลงาน ฉันเกรงว่าคุณจะต้องไปอธิบายเรื่องนี้กับตำรวจเศรษฐกิจ แทนที่จะมา đứng (ยืน) โวยวายอยู่บนเวทีของฉันนะคะ” สิ้นคำพูดของลลิน ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องจัดแสดงก็เปิดผางออกอย่างแรง เจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแต่งกายสากลหลายนายเดินตรงดิ่งเข้ามา พร้อมกับเอกสารหมายศาลในมือ สร้างความตื่นตระหนกให้กับรดาจนหน้าซีดเผือด แท็บเล็ตในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น คีย์ที่นั่งเงียบมาตลอด ลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาคมกราบกรานมองลลินด้วยความรู้สึกที่ประเดประดอนเข้ามาในอก หัวใจของเขากระหน่ำเต้นรัวด้วยจังหวะแปลกประหลาด ภาพซ้อนทับของผู้หญิงคนหนึ่งในอดีตกับผู้หญิงที่ยืนอยู่บนเวทีในตอนนี้เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับก้อนเมฆที่บังดวงอาทิตย์กำลังถูกปัดเป่าออกไป ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังเข้าควบคุมสถานการณ์และเชิญตัวรดาลงจากเวทีด้วยความทุลักทุเล รดาผู้พ่ายแพ้กรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งมาที่ลลินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “แกไม่มีวันชนะฉันหรอกลลิน! ต่อให้แกฉลาดแค่ไหน... แกก็ซ่อนความลับเรื่อง ‘เด็กคนนั้น’ จากคีย์ไม่ได้ตลอดไปหรอก!” สิ้นเสียงกรีดร้องนั้น ทั่วทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ลลินชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนสีเป็นครั้งแรก คลื่นความหวาดหวั่นพุ่งพล่านเข้ากัดกินหัวใจ เธอกวาดสายตาลงมาสบตากับคีย์โดยบังเอิญ—และพบว่าร่างสูงของอดีตสามีกำลังแข็งค้าง ดวงตาคู่คมคายเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง คีย์ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ลมหายใจสะดุดกكنขวางในลำคอ สมองที่เคยว่างเปล่าเกี่ยวกับอดีตบางช่วงบางตอนราวกับถูกฟ้าผ่าลงมาเปรี้ยงใหญ่ ภาพเงาลางๆ ของเด็กน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ที่เขาเคยบังเอิญเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ บนโต๊ะทำงานของเลขาฯ ผุดวาบขึ้นมาในหัว... เด็กที่มีดวงตาถอดแบบมาจากลลิน... และมีโครงหน้าคล้ายคลึงกับตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน! ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ