เมนูโปรดของคุณชาย

เสียงกระแทกช้อนเงินลงบนจานกระเบื้องเคลือบราคาแพง ดังสะท้อนก้องห้องอาหารส่วนตัวในยามวิกาล บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารสั่นไหวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดอากาศต่ำจากชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวง คุณศิลา เจ้าพ่อวงการอสังหาริมทรัพย์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและสายตาพิฆาตในที่ประชุมบอร์ดบริหาร บัดนี้กำลังนั่งกอดอก ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองอาหารตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดระคนน้อยใจจนคนสนิทอย่างเลขาฯ ชาญยังไม่กล้าหายใจแรง จานปลาเก๋านึ่งซีอิ๊วสูตรโบราณส่งกลิ่นหอมกรุ่นของขิงแก่และต้นหอมซอย น้ำซีอิ๊วสีอำพันเข้มข้นเคลือบเนื้อปลาขาวเนียนจนน่ากิน แต่สำหรับคุณศิลาแล้ว มันคือความล้มเหลวครั้งใหญ่ที่สุดของวันนี้ "ผมบอกคุณแล้วนะชาญ ว่ามื้อเย็นวันจันทร์ต้องเป็น 'แกงเขียวหวานเนื้อน่องลายเคี่ยวโบราณ' กับไข่เจียวฟูหนานุ่มที่ใช้ไข่เป็ดไล่ทุ่ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ดวงตาคมกวาดมองริน ภรรยาคนสวยที่เพิ่งเดินถือถาดขนมหวานเข้ามาในห้อง รินถอนหายใจเบาๆ ปล่อยให้รอยยิ้มเอือระอาระบายบนใบหน้า เธอวางถาดขนมลงบนโต๊ะอย่างใจ1เย็น ก่อนจะดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่งลง สบตากับสามีจอมบงการที่ทำตัวเป็นเด็กยักษ์งอแงเพราะไม่ได้กินของโปรด "คุณศิลาครับ อย่าทำตัวเป็นเด็กอายุเจ็ดขวบที่โดนแย่งของเล่นไปหน่อยเลยครับ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด มือเรียวรินชาอุ่นลงในถ้วยกระเบื้อง "นี่ดึกมากแล้วนะครับ แกงเขียวหวานเนื้อเคี่ยวใช้เวลาทำไม่ต่ำกว่าสามชั่วโมง ถ้าคุณอยากกินจริงๆ ทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนบ่ายล่ะครับ" "ก็ผมงานยุ่งจนหัวหมุน..." ชายหนุ่มเสมองไปทางอื่นอย่างดื้อดึง สันกรามคมขบเข้าหากันเล็กน้อย ความเผด็จการที่เคยใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจนับร้อยล้านมลายหายไป เหลือเพียงความหงุดหงิดแบบเด็กเอาแต่ใจที่ไม่ได้ดั่งใจเรื่องปากท้อง "แล้วผมก็ไม่อยากกินฝีมือเชฟคนอื่น ผมอยากกินฝีมือคุณ... ที่สำคัญ วันนี้ผมเหนื่อยมาก คุณควรจะรู้ใจผมมากกว่านี้" คำตัดพ้อแกmบังคับในประโยคหลังทำให้รินเกือบหลุดหัวเราะออกมา นี่หรือคือประธานบริษัทมูลค่าหมื่นล้านคนที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว เวลาหิวแล้วกลายร่างเป็นเด็กเอาแต่ใจเสียยิ่งกว่าใคร ทว่า ในความงอแงนั้นมีความอบอุ่นและสายตาที่ฟ้องชัดเจนว่า เขาโหยหาความใส่ใจจากเธอมากแค่ไหน ทว่า ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากง้อสามีสายเปย์ผู้กำลังทำหน้าคว่ำ เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งด้วยจังหวะที่คุ้นเคย ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... "ขออนุญาตครับคุณศิลา คุณนายใหญ่ส่งคนมาแจ้งว่า... มีแขกไม่เชิญเทียบเชิญคนหนึ่งกำลังอาละวาดอยู่ชั้นล่างของร้านครับ" เลขาฯ ชาญก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รายงานสถานการณ์ด่วนด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง ดวงตาของคุณศิลาหรี่แคบลงทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ความงอแงเรื่องอาหารเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดระดับปรมาณูที่มีคนกล้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเขากับภรรยา "ใครกล้ามาวุ่นวายที่ร้านของรินในเวลานี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที รินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอนึกถึงปมปัญหาจากตอนที่แล้วที่ยังค้างคาใจอยู่ ภาพหญิงวัยกลางคนท่าทางคุ้นตาพร้อมกับเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งที่จ้องมองมาด้วยสายตาโลภ "เจอตัวแล้ว... ลูกสาวของยัยนั่น อยู่ที่นี่เอง" เสียงตะโกนแหลมสูงดังทะลุกระจกเข้ามาถึงชั้นบน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังบุกรุกขึ้นมาบนบันไดไม้โบราณของร้านอย่างไม่เกรงใจใคร รินขมวดคิ้วมุ่นในขณะที่คุณศิลายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไร้ความรู้สึก แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยประกายสังหารของผู้ล่า รินหันไปมองหน้าสามี เธอรู้ดีว่าต่อให้คุณศิลาจะหิวจนงอแงแค่ไหน แต่ถ้ามีคนกล้ามาพังช่วงเวลาสงบสุขของพวกเขาในบ้านหลังนี้ คนคนนั้นเตรียมตัวเจอจุดจบที่สาสมได้เลย มือหนาของคุณศิลาเอื้อมมาจับมือขวาของรินไว้แน่น บีบเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เธอนิ่งและดูการแสดงเด็ดขาดของเขา "นั่งรอตรงนี้ก่อนที่รัก..." คุณศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่น่าเกรงขาม "เดี๋ยวผมลงไปจัดการเคลียร์ 'เศษขยะ' ที่มารบกวนมื้ออาหารของคุณเอง... ส่วนแกงเขียวหวานของคุณ เดี๋ยวผมจะบังคับให้คุณทำกินเปนรางวัลทีหลัง" พูดจบ เขาก็สะบัดสูทเข้ารูปแล้วก้าวเท้าเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินมองตามด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ความเอาแต่ใจและอบอุ่นใจในเวลาเดียวกัน และในวินาทีที่คุณศิลาเปิดประตูกันเสียงออกไป เสียงโวยวายชั้นล่างก็พลันเงียบกริบลงทันที... แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจกลัวของแขกผู้มาเยือนยามวิกาล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสุขไปกับตัวอักษรของผมเสมอนะครับ