งานเทศกาลทำอาหารประจำปี

"ถ้ากรรมการท่านประธานตัดสินว่า 'หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว' จานนี้ขาดความประณีต เกรงว่าเก้าอี้ประธานสมาคมพ่อค้าอาหารแห่งเมืองหลวงปีนี้ คงต้องพิจารณาความสามารถในการแยกแยะรสชาติใหม่แล้วกระมังครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของลานจัดงานเทศกาลอาหารประจำปี บรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกครึกโครมพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น รินที่กำลังยืนเช็ดคราบซอสริมขอบจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียง ร่างสูงสง่าของคุณศิลาในชุดสูทสากลตัดเย I็ประณีต ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีวาดมองไปยังคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสามคนที่กำลังนั่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่คือการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของงานเทศกาลอาหารประจำปี ร้าน 'ริน' ที่เริ่มต้นจากร้านอาหารเล็กๆ สไตล์สโลว์ไลฟ์ บัดนี้ก้าวขึ้นมาประชันฝีมือกับภัตตาคารใหญ่เก่าแก่ประจำเมือง เพื่อแย่งชิงตำแหน่ง 'ร้านอาหารยอดเยี่ยมอันดับหนึ่ง' ประจำปี ทว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ฝีมือการทำอาหารของริน เชฟฝีมือฉกาจผู้รังสรรค์รสชาติอันลุ่มลึกจากวัตถุดิบธรรมดาให้กลายเป็นความมหัศจรรย์ หากแต่อยู่ที่กรรมการผู้ทรงเกียรติบางท่านดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าของภัตตาคารคู่แข่ง จนมีความพยายามจะตัดแต้มร้านของรินด้วยข้อหาเรื่อง "ความเรียบง่ายที่เกินไป" รินวางผ้ากันเปื้อนลงบนโต๊ะเตรียมอาหารอย่างใจเย็น เขาสูดกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีนที่ผสมผสานกับน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนได้ที่ กลิ่นอายความทรงจำในวัยเด็กที่อบอุ่นลอยอบอวลอยู่รอบตัว จานหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วและไข่พะโล้โบราณสูตรเฉพาะของร้านรินถูกจัดวางอย่างเรียบง่าย ไม่มีศิลปะการแกะสลักผักผลไม้ฟุ่มเฟือย แต่ทว่าเนื้อหมูสีอำพันเป็นเงางาม หนังนุ่มละมุนลิ้น และมันที่แทบจะละลายหายไปในปากทันทีที่สัมผัสลิ้นนั้น คือคำตอบที่ทรงพลังที่สุด "คุณศิลา อย่าไปต่อว่าท่านกรรมการเลยครับ ผลงานบนจานต่างหากที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ประธานกรรมการผู้สูงวัยหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อถูกสายตาอันเฉียบคมของคุณศิลากดดัน ประกอบกับกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารตรงหน้าที่ลอยเข้าจมูกจนต้านทานไม่ไหว เขาจึงหยิบคีบตะเกียบขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย คีบชิ้นหมูสามชั้นที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มเข้าปาก วินาทีนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณโต๊ะตัดสินอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องไปที่สีหน้าของประธานกรรมการ ผิวสัมผัสแรกที่ฟันกระทบคือความนุ่มละมุน ตามด้วยรสชาติเค็มหวานที่กลมกล่อมกำลังดี ไม่จัดจ้านจนเลี่ยนและไม่จืดชืดจนไร้มิติ กลิ่นหอมของพะโล้และรากผักชีโชยขึ้นจมูก ชวนให้หวนนึกถึงมื้ออาหารอันแสนอบอุ่นในบ้านเก่าเมื่อครั้งอดีต มันไม่ใช่แค่อาหารราคาแพงจากภัตตาคารหรู แต่มันคือรสชาติของ 'ความคิดถึง' ที่แท้จริง ประธานกรรมการหลับตาลงช้าๆ ซึมซับรสชาติล้ำลึกนั้น ก่อนจะลืมตาขึ้นมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "นี่มัน..." ประธานกรรมการอุทานออกมาเบาๆ "รสชาตินี้... มันคือรสชาติที่สูญหายไปจากวงการอาหารร่วมสมัย ความกลมกล่อมที่ซ่อนความใส่ใจในทุกขั้นตอนการเคี่ยวไฟอ่อนๆ นานนับสัปดาห์ ไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีสารปรุงแต่ง รสชาตินี้... สมควรแก่การเป็นอันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา!" เสียงปรบมือฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชนที่ยืนล้อมรอบบริเวณแข่งขัน รินระบายยิ้มบางๆ ออกมาอย่างโล่งอก ขณะที่คุณศิลากลับยื่นมือหนามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้ด้วยความภาคภูมิใจ สายตาคมกริบกวาดมองไปยังกลุ่มญาติจอมหิวเงินที่ยืนหน้าซีดเผือดปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชน คนพวกนั้นเคยดูถูกร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ และพยายามเข้ามาสูบผลประโยชน์เมื่อเห็นว่ารินเริ่มตั้งตัวได้ แต่ในวันนี้ สามายสายเปย์อย่างคุณศิลาได้กางปีกปกป้องและยกระดับกิจการของภรรยาให้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึง ชัยชนะตกเป็นของร้านรินอย่างเป็นเอกฉันท์ ป้ายรางวัลเกียรติยศและสิทธิพิเศษในการขยายสาขาทั่วประเทศถูกมอบให้ท่ามกลางเสียงชื่นชม ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนของการแสดงความยินดีและแสงแฟลชจากสื่อมวลชนที่กรูเข้ามาสัมภาษณ์เชฟมือหนึ่ง ลูกน้องคนสนิทของคุณศิลาก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับกระซิบรายงานบางอย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คุณศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อฟังรายงานจบ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมาย ดวงตาคู่นคมหันกลับมามองรินที่กำลังยุ่งอยู่กับการเก็บอุปกรณ์ทำอาหาร "รินครับ ดูเหมือนว่าความวุ่นวายยังไม่จบแค่นี้" คุณศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย "ที่หน้าร้านของเราตอนนี้ มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่กำลังสร้างความอึกทึก และหนึ่งในนั้น... กำลังถือเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินที่เราเพิ่งซื้อต่อมาเมื่อวานนี้ด้วยท่าทีคุกคาม" รินชะงักมือที่กำลังเช็ดมีดทำอาหาร ดวงตาสนเท่ห์ฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันที เอกสารสิทธิ์ที่ดินผืนนั้นคือหัวใจสำคัญในการขยายร้านในฝันของเขา ใครกันกล้าอาจหาญมาแตะต้องมัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสุขไปกับตัวอักษรของผมเสมอนะครับ