วิกฤตวัตถุดิบขาดตลาด

"ถ้าทางฝั่งเรายังโดนตัดขาดจาก ‘สมาคมพ่อค้าข้าวสารโบราณ’ อีกสามวัน เมนูซิกเนเจอร์ประจำร้านของรินคงต้องเปลี่ยนเป็นข้าวต้มเปล่า ๆ วิญญาณหมูสับแล้วล่ะครับคุณสามี" เสียงถอนหายใจยาวพร้อมกับเสียงเคาะตะหลิวเหล็กกระทบขอบกระทะเหล็กหล่อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องครัวหลังร้าน กลิ่นหอมฉุนของพริกไทยดำและรากผักชีที่ตำจนละเอียดถูกผัดคลุกเคล้ากับน้ำมันหมูโบราณส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่ว แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้หอมหวานตามไปด้วย รินยืนอยู่หน้าเตาถ่านไฟแรง ใบหน้าเรียบเนียนสวมผ้ากันเปื้อนสีมอซอแต่กลับขับให้ผิวขาวเนียนนั้นดูโดดเด่น ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองลังไม้เปล่า ๆ สามลังที่วางเรียงรายอยู่มุมห้อง ลังเหล่านั้นควรจะบรรจุเนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษจากฟาร์มลุ่มแม่น้ำตอนเหนือ และเห็ดหอมสดดอกใหญ่ที่สั่งตรงจากพ่อค้าคนกลาง แต่ตอนนี้... กลับว่างเปล่า นี่คือบทลงโทษจากฝีมือของ "คุณนายสายпип" ป้าแท้ ๆ ของเขาเอง ผู้ซึ่งกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในเครือข่ายซัพพลายเออร์วัตถุดิบอาหารในย่านการค้ายุค 80 นี้ หลังจากที่นางพยายามยื่นข้อเสนอให้ริน "ขายสิทธิ์สูตรลับอาหารโบราณ" แลกกับการใช้หนี้พนันแทนพี่ชายตัวดีแล้วถูกรินปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย การตัดเส้นทางการค้าจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบและเลือดเย็น "พวกเขาคิดว่าการบีบให้ผมไม่มีวัตถุดิบ จะทำให้ผมต้องคุกเข่าคลานกลับไปขอร้องที่หน้าบ้านไม้สักทองหลังนั้นสินะครับ" รินแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาฉายแววเยียบเย็นจนน่ากลัว "เสียใจด้วย... ต่อให้ผมต้องทำอาหารด้วยรากไม้ริมรั้ว ผมก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ปลิงพวกนั้นเด็ดขาด" ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะหยิบกระดาษจดรายการวัตถุดิบสำรองที่หายากยิ่งกว่างูมีพิษ มือหนาอบอุ่นคุ้นเคยคู่หนึ่งก็วางทับลงบนไหล่ลาดทั้งสองข้าง แรงกดเบา ๆ แต่หนักแน่นนั้นส่งผ่านความอบอุ่นทะลุเนื้อผ้าเข้ามา ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสไตล์นักธุรกิจยุค 70-80 ที่พับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คุณศิลายืนอยู่ด้านหลัง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านเจือจางด้วยกลิ่นกาแฟคั่วและกระดาษเอกสารราคาแพงลอยเข้าจมูก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาเข้มมองลอดผ่านไหล่ของรินไปยังลังไม้เปล่าเหล่านั้น "ใครบอกว่าคุณจะต้องกินข้าวต้มวิญญาณหมูสับล่ะครับริน" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจดังขึ้นข้างหู ทำให้หัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความเครียดของรินค่อย ๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด "คุณศิลา... คุณก็รู้ว่าตอนนี้เครือข่ายการค้าในเขตนี้ ป้าของผมกุมอำนาจไว้เกือบแปดส่วน ไม่มีพ่อค้าคนไหนกล้าขายของให้ร้านเราหรอกครับ ถ้าไม่อยากโดนขึ้นบัญชีดำ" รินหันกลับมาสบตาชายหนุ่ม ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คุณศิลาไม่ตอบในทันที เขายื่นมือหนาไปหยิบก้านคะน้าสดกรอบที่เพิ่งล้างน้ำขึ้นมาหักดูความกรอบ เสียงดัง 'เป๊าะ' ชัดเจน เนื้อในฉ่ำน้ำและเขียวสดจนน่าตกใจ "อำนาจเหรอครับ..." ศิลายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายด้วยกันยังต้องยอมหลบตา เป็นรอยยิ้มแบบนักล่าที่จ้องมองเหยื่อในกรง "น่าเสียดายจิรง ๆ ที่ป้าของคุณคงลืมไปว่า... ในโลกธุรกิจ ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร มีเพียงผลประโยชน์ที่มากพอ และบังเอิญว่า... ผมเพิ่งกว้านซื้อหุ้นร้อยละห้าสิบเอ็ดของบริษัทนำเข้าวัตถุดิบรายใหญ่ที่สุดในภาคเหนือเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา" รินเบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง "คุณ... คุณหมายความว่า..." "หมายความว่า ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป รถขนส่งวัตถุดิบเกรดเอทั้งหมด จะต้องวิ่งมาส่งที่หลังร้าน ‘กับข้าวกลิ่นอายความคิดถึง’ ของคุณเป็นที่แรก ก่อนที่จะกระจายไปส่งให้ร้านอื่น ๆ ในสมาคมซะอีกครับ" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด "ผมบอกแล้วไงครับว่า หน้าที่ของคุณคือทำอาหารให้ผมกินและมีความสุขกับการสร้างสรรค์เมนูโปรด ส่วนพวกหิวเงินที่คอยขัดขา... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีคนนี้จัดการเองครับ" บรรยากาศในห้องครัวที่เคยอึมครึมกลับพลันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ รินรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู เขาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา "ใครเป็นสามีคุณกัน... พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้วนะครับ" รินพึมพำเสียงเบา พยายามจะดันอกแกร่งให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว แต่มีหรือที่คนอย่างศิลาจะยอมปล่อยเหยื่ออันโอชะหลุดมือไปง่าย ๆ "อ้าว ไม่ใช่สามีแล้วจะเป็นอะไรล่ะครับ หรือจะให้ผมกางทะเบียนสมรสให้ดูตอนนี้เลยดี" ศิลาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องด้วยการกวาดสายตากลับมาที่เตาถ่าน "ว่าแต่... วัตถุดิบสำรองที่คุณเตรียมไว้แก้ขัดวันนี้ มีอะไรพอจะทำให้อาหารมื้อดึกของผมอร่อยขึ้นได้บ้างล่ะครับ เชฟริน" แม้สถานการณ์ภายนอกจะตึงเครียดเพียงใด แต่ในครัวเล็ก ๆ แห่งนี้ กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความมั่นคงและปลอดภัย รินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความกังวลใจทั้งหมดมลายหายไปจนหมดสิ้น เขาหันกลับมาหยิบกระทะขึ้นตั้งไฟอีกครั้ง แววตาเป็นประกายด้วยความฮึกเหิม "ในเมื่อวัตถุดิบหลักโดนสกัดดาวรุ่ง งั้นเรามาทำเมนูปราบเซียนที่ใช้ฝีมือล้วน ๆ ดีกว่าครับ..." รินหยิบหมูสับติดมันเล็กน้อยที่เหลืออยู่ในตู้เย็นขึ้นมา พร้อมกับเต้าหู้ยี้สูตรโบราณและใบโหระพาป่า "เมนู ‘หมูสับผัดเต้าหู้ยี้พริกแห้งโบราณ’ ทานคู่กับข้าวสวยร้อน ๆ หุงด้วยเตาถ่าน รับรองว่าต่อให้ป้าของผมยกกองทัพมาพังร้านตอนนี้ กลิ่นนี้ก็จะต้องทำให้พวกเขากลืนน้ำลายจนยืนไม่ไหวแน่นอนครับ" เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังขึ้นเป็นจังหวะเร้าใจ กลิ่นหอมเตะจมูกของเต้าหู้ยี้หมักที่โดนความร้อนจนแตกมัน ผสมผสานกับความเผ็ดร้อนของพริกแห้งคั่วและใบโหระพา ลอยฟุ้งทะลุผ่านประตูหลังร้าน ออกไปสู่ตรอกซอยแคบ ๆ ยามค่ำคืนของชุมชน กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นรุนแรงเสียจนบ้านข้างเคียงถึงกับต้องเปิดหน้าต่างชะเง้อมองด้วยความฉงน ทว่า... ในขณะที่ควันหอมกรุ่นกำลังลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงทุบประตูด้านหน้าร้านอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาทก็ดังขัดจังหวะขึ้น *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดร้านเดี๋ยวนี้ไอ้ริน! แกกล้าดียังไงไปตัดหน้าสัญญาซื้อขายของสมาคม! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงตวาดแผดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด เป็นเสียงของคุณนายสายпип ที่บุกมาถึงที่พร้อมกับลูกน้องร่างยักษ์อีกสองคน รินชะงักมือที่กำลังตักอาหารใส่จานเซรามิกเคลือบสีคราม ศิลาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาดุดั่งพญาอินทรีย์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ทว่า ก่อนที่ศิลาจะได้ก้าวออกไปจัดการปัญหาตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากปากตรอกซอยเสียก่อน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูเหล็กม้วนด้านหน้าอีกสามครั้ง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... แล้วเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของชายชราผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการค้าขายยุค 80 ก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความโกลาหล "ขอโทษนะ... ที่ต้องมารบกวนยามวิกาล แต่พอดีได้ยินกลิ่นหอมเตะจมูกมาจากในตรอกนี้... ไม่ทราบว่าเจ้าของร้าน ‘กับข้าวกลิ่นอายความคิดถึง’ พอจะแบ่งข้าวสักจานให้ ‘ท่านประธานสมาคมคนเก่า’ ชิมเป็นบุญปากสักหน่อยได้ไหมล่ะครับ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสุขไปกับตัวอักษรของผมเสมอนะครับ