งบลงทุนที่ไม่มีลิมิต

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้สักเก่าครูดดังลั่นร้าน จนรินต้องหยุดมือจากการหั่นขิงแก่ในเขียงไม้ไผ่ ดวงตาเรียวคมเงยขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยความนิ่งสงบผิดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "ยี่สิบล้าน! แกเอาสมองส่วนไหนคิดวะนังริน ที่ดินแปลงนั้นติดจำนองกับเสี่ยเฮง ถ้าไม่มีเงินสดไปไถ่ถอนภายในสิ้นเดือนนี้ เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปจากตึกนี้ได้เลย!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ดังแผดก้องจนลูกค้าโต๊ะมุมร้านสะดุ้ง รินไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอวางมีดลงอย่างช้าๆ บรรจงเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสีสะอาด ก่อนจะก้าวเดินออกมาเผชิญหน้ากับญาติผู้พี่และป้าสะใภ้ที่ยกโขยงกันมาเพื่อข่มขู่หวังฮุบที่ดินมรดกผืนสุดท้ายของตระกูล "เงินยี่สิบล้าน... สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นภาระก้อนโต แต่สำหรับฉัน มันเป็นแค่เศษเงินที่จ่ายค่าวัตถุดิบทำอาหารมื้อเดียว" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากมุมมืดของร้าน คุณศิลาก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปทำให้บรรยากาศภายในร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้แคบลงไปถนัดตา นัยน์ตาคมกริบกวาดมองป้าสะใภ้และญาติจอมหิวเงินด้วยแววตาเยียบเย็นราวกับกำลังมองฝุ่นผง ไหล่กว้างที่แฝงไปด้วยอำนาจกดดันจนอีกฝ่ายถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณ... คุณเป็นใคร เป็นแค่ไอ้หน้าตัวเมียที่เกาะนังรินกินล่ะสิ ถึงได้กล้าปากดี!" ป้าสะใภ้พยายามเค้นเสียงขู่ตะคอกเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยรัศมีของนักล่า ศิลาไม่แม้แต่จะชายตาแลป้าสะใภ้ เขาเดินตรงเข้าไปหาริน วางมือหนาลงบนไหล่บางของภรรยาอย่างอ่อนโยน ราวกับโลกใบนี้มีเพียงแค่เขากับเธอเท่านั้น ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เลขาหนุ่มที่ถือกระเป๋าเอกสารหนังแท้ก้าวเข้ามา "ผมไม่ใช่คนเกาะเมתกินครับ..." ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกดำ "แต่ผมคือสามี และเป็น 'นักลงทุนลับ' ที่ถือครองกรรมสิทธิ์เหนือหนี้สินทั้งหมดของตระกูลพวกคุณ" แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกเปิดออกบนโต๊ะอาหารไม้เก่าๆ แผ่นกระดาษตราครุฑและสัญญาจำนองนับสิบฉบับถูกวางเรียงรายต่อหน้าป้าสะใภ้ มือเหี่ยวย่นสั่นเทาเมื่อหยิบเอกสารฉบับบนสุดขึ้นมาดู ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่า หนี้ทั้งหมดถูกซื้อต่อโดยบริษัทโฮลดิ้งยักษ์ใหญ่ที่มีศิลาเป็นประธานกรรมการบริหารตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว "เป็นไปไม่ได้! แก... แกทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" ป้าสะใภ้กรีดร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือกราวกับคนใกล้ตาย "ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ในเมื่อผมมีงบลงทุนที่ไม่มีลิมิต..." ศิคมโค้งตัวลงกระซิบข้างหูรินด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่อบอุ่นระคนเอ็นดู "ส่วนที่ดินแปลงนั้น... ผมซื้อมาเพื่อถมทำเป็นสวนครัวหลังร้านให้คุณใช้ปลูกโหระพาและพริกขี้สวนที่คุณชอบ ดีไหมครับที่รัก" รินเหลือบมองสามีสายเปย์ผู้เผด็จการแต่ใส่ใจเธอในทุกรายละเอียด มุมปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปสบตากับกลุ่มญาติที่ตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ปราศจากท่าที嚣張 (เย่อหยิ่ง) เหมือนตอนแรกโดยสิ้นเชิง "เชิญออกไปจากร้านของผมด้วยครับ ลูกค้ากำลังจะรับประทานอาหารอย่างมีความสุข รบกวนอย่าสร้างขยะทางวาจาแถวนี้" ศิลาเอ่ยไล่เรียบๆ แต่น้ำเสียงทรงพลังจนบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนต้องก้าวเข้ามาประกบซ้ายขวาอย่างรู้หน้าที่ ท่ามกลางความโกลาหลและความพ่ายแพ้ราบคาบของเหล่าญาติหิวเงิน รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของเครื่องเทศและพริกไทยดำที่เธอกำลังจะนำมาทำเมนูเด็ดเริ่มส่งกลิ่นหอมกรุ่นอวลไปทั่วห้องครัว ศิลายื่นมือมาเช็ดคราบแป้งบางๆ ที่ข้างแก้มของเธออย่างเบามือ สายตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาหัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะ ทว่า ในจังหวะที่คุณศิลากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะกระจกประตูกกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน... พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญคนใหม่ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องไม้ปริศนาและรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้บรรยากาศชื่นมื่นในร้านพลิกคว่ำลงในพริบตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปด้วยกันนะครับ — กาแฟโบราณแก้วโต