ก้าวแรกของความหมั่นไส้

เสียงกระทบกันของตะหลิวเหล็กกับกระทะเหล็กหล่อดังกังวานขับไล่ความเงียบงันยามบ่ายของตรอกเล็กๆ ให้ครึกครื้นขึ้นมาทันตาเห็น น้ำมันหมูที่เจียวกับกระเทียมไทยกลีบเล็กบุบพอแตก ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งซอยจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้าแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ รินยืนอยู่หน้าเตาด้วยใบหน้าเรียบเฉย เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามกรอบหน้าสวย คราบแป้งและกลิ่นอายของเครื่องเทศโบราณเคลือบไล้ไปทั่วร่าง แต่สติสัมปชัญญะของเธอกลับพุ่งตรงไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือซึ่งวางอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้สัก ยอดวิวในคลิปวิดีโอรีวิวสั้นๆ ของร้าน "รำลึก" พุ่งทะยานทะลุหลักแสนไปตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อน คอมเมนต์นับพันหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำ ทว่าสิ่งที่ทำให้รินขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่กระแสความนิยมที่ล้นหลามจนน่าตกใจ หากแต่เป็นชื่อบัญชีผู้ใช้ปริศนาที่คอมเมนต์ปักหมุดไว้อย่างโดดเด่นในทุกแพลตฟอร์ม *“รสชาตินี้คู่ควรกับระดับสากล พรุ่งนี้ผมจะเหมาวัตถุดิบทั้งหมดในตลาดมาให้คุณทำเมนูนี้ให้ผมกินคนเดียว... จาก ศิลา”* ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ รินพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้แกมระอา คุณศิลา หรือท่านประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นและเผด็จการคนนั้น ไม่เพียงแต่ส่งทีมงานเบื้องหลังมาช่วยจัดการระบบจัดส่งสินค้าออนไลน์ให้เธออย่างไร้ที่ติ แต่เขายังเล่นใหญ่ด้วยการใช้อิทธิพลส่วนตัว ดึงเหล่านักรีวิวอาหารชื่อดังระดับประเทศให้ตบเท้าเข้ามาลิ้มลองฝีมือเธอถึงหน้าร้านโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าสักคำ "เชฟรินครับ... ด้านนอกมีลูกค้ารายใหญ่มาขอจองโต๊ะพิเศษครับ" เสียงของเด็กหนุ่มพนักงานพาร์ทไทม์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเล็กน้อย พร้อมกับชี้มือไปยังรถยนต์ซีดานสีดำเงาวับคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวลตรงหน้าร้าน รินเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกใส เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากปฏิเสธ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารด้านหลังก็เปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยประกายความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ศิลาก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างามราวกับเดินอยู่บนรันเวย์ระดับโลก ไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของบรรดาชาวบ้านในละแวกนั้นเลยแม้แต่น้อย "ร้านเล็กๆ แห่งนี้... กลิ่นหอมเตะจมูกเสียจนผมทนทำงานต่อไม่ไหว" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มเมื่อก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเอ็นดูที่เจือความดื้อรั้นเล็กๆ "คุณทำให้ผมต้องโดนประชุมเลื่อนไปสองรอบนะ ริน" "ถ้าคุณศิลากลับไปประชุมแล้วกินแซนด์วิชในห้องทำงานตามเดิม คงไม่ต้องเสียเวลามาทรมานจมูกกับกลิ่นกระเทียมเจียวที่นี่หรอกครับ" รินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความประชดประชันไว้อย่างแนบเนียน เธอตักข้าวผัดกากหมูร้อนๆ ลงใส่จานเคลือบสังกะสีลายดอกไม้อย่างบรรจง ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่ทำเอาคนที่อ้างว่าอิ่มมาแล้วถึงกับกลืนน้ำลาย ศิลายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบชิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความอบอุ่นของอาหารทำให้รินต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "ผมไม่ได้มาทรมานจมูก... ผมมาเพื่อรับรองว่า *'ภรรยาในนาม'* ของผมกำลังสร้างอาณาจักรอาหารที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่มานั่งเหนื่อยอยู่หน้าเตาคนเดียวแบบนี้" คำว่า 'ภรรยาในนาม' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน รินกัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ สามีสายเปย์คนนี้ช่างสรรหาคำมาต่อรองและยกระดับชีวิตเธอโดยไม่ถามความสมัครใจสักนิด ตั้งแต่เตาแก๊สอัจฉริยะ ระบบระบายอากาศ ไปจนถึงการจ้างทนายฝีมือฉกาจไปจัดการพวกญาติจอมหิวเงินที่เคยมาป่วนร้านเมื่อสัปดาห์ก่อน ทุกอย่างล้วนเป็นฝีมือของ 'พ่อบุญทุ่ม' ผู้นี้ทั้งสิ้น ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุด้วยแรงปะทะทางคารม เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ป้าเพ็ญศรี... ป้าแท้ๆ ของรินผู้เคยประกาศกรวดน้ำคว่ำขันและตามราวีเรื่องมรดกที่ดิน เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางกระเง้ากระงอด ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยความริษยาเมื่อเห็นสภาพร้านที่ตอนนี้เนืองแน่นไปด้วยลูกค้าและรถหรูจอดเรียงราย "แหมมม... ริน! รวยใหญ่แล้วนะหลานรัก เปิดร้านขายข้าวแกงจนได้ดิบได้ดี ลืมบุญคุณคนเก่าคนแก่ไปเลยหรือไง ถึงได้ปล่อยให้ป้าต้องยืนตากแดดรออยู่หน้าร้านตั้งนานสองนาน!" เสียงแหลมสูงของป้าเพ็ญศรีดังทะลุความเงียบ เรียกร้องความสนใจจากลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านทันที รินหรี่ตาลง ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากแววตา เธอกำลังจะก้าวออกไปจัดการด้วยตัวเองตามวิถีของเชฟผู้ผ่านโลกมาโชกโชน แต่ทว่า... มีมือหนาของใครบางคนเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอเสียก่อน ศิลาขยับตัวก้าวออกมายืนบังหน้ารินไว้ครึ่งหนึ่ง ใบหล่อเหลาเรียบสนิทไร้อารมณ์ ทว่ารังสีความกดดันระดับประธานบริษัทกลับแผ่ขยายออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในร้านลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "ป้าครับ..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุก "ถ้าจำไม่ผิด ทางทนายความของผมได้ส่งหมายศองข้อหาหมิ่นประมาทและบุกรุกไปให้ทางบ้านของป้าเรียบร้อยแล้วเมื่อวานนี้... หรือว่าเอกสารยังส่งไปไม่ถึงมือ ถึงได้มีแรงมาโวยวายส่งเสียงดังรบกวนเวลาทำมาหากินของภรรยาผมแบบนี้" ป้าเพ็ญศรีหน้าถอดสีทันที อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เมื่อเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าแต่งตัวภูมิฐานแถมแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน นางถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "แก... แกเป็นใคร! นังริน มันไปหาผู้ชายที่ไหนมาเกาะวะ!" ป้าเพ็ญศรียังคงตะโกนแก้เก้อด้วยความโมโห ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาหยิบผ้าเช็ดมือสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดนิ้วช้าๆ ก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตานุ่มนวลราวกับคนละคน "รินครับ... อาหารจานนี้ เย็นหมดรสชาติพอดีนะ ปล่อยให้เรื่องไร้สาระพวกนี้เป็นหน้าที่ของผมเถอะ" รินมองหน้าสามีจอมบงการที่ตอนนี้กลายเป็นเกราะป้องกันให้เธออย่างสมบูรณ์แบบ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่แค่ความโล่งใจ แต่เป็นความอุ่นวาบที่ยากจะปฏิเสธ ทว่า... ในวินาทีที่ศิลาหันกลับไปเพื่อสั่งการให้บอดี้ว่าร์ดจัดการเชิญแขกไม่ได้รับเชิญออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของศิลาก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อเบอร์โทรศัพท์ที่ทำให้รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของชายหนุ่มแข็งค้างไปในทันที ศิลานิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเหลือบมองรินด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกดรับสายและฟังรายงานสั้นๆ จากปลายสาย "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่ที่คลังสินค้าหลักแล้วครับ วัตถุดิบเกรดพรีเมียมล็อตใหญ่ที่สุดที่เราสั่งนำเข้าเพื่อใช้สำหรับงานเปิดตัวร้านแฟลกชิปสัปดาห์หน้า... ถูกอายัดไว้ที่ศุลกากรโดยคำสั่งกะทันหันจากตระกูลของคุณแม่ครับ!" ศิลาวางสายลงช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความอบอุ่นเป็นความหนתเหน็บดั่งน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปด้วยกันนะครับ — กาแฟโบราณแก้วโต