เปิดร้านค้าวันแรก

“ขยับไปทางซ้ายอีกนิดสิคะเรย์ ป้ายหน้าร้านมันดูเบี้ยวนะคะ” เสียงหวานใสของเซเลสที่ดังผ่านความเงียบในยามโพล้เพล้ของเขตการค้าเมืองเริ่มต้น ทำให้เรย์ที่กำลังเช็ดเหงื่อบนหน้าผากต้องชะงักมือ เขาวางค้อนเหล็กด้ามเขื่องลงบนโต๊ะไม้โอ๊กที่เพิ่งขัดจนเงาวับ ก่อนจะเงยหน้ามองป้ายไม้ที่แกะสลักอย่างประณีตด้วยลวดลายอักขระเวทมนตร์โบราณ— ‘เตาหลอมนิรันดร์: อุปกรณ์สั่งทำพิเศษ’ “แค่นี้ก็น่าจะตรงแล้วนะครับ... เอ้อ หมายถึง ตรงแล้วล่ะค่ะอาจารย์” เรย์แก้ไขสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังสวมบทบาทเป็นลูกศิษย์ที่เชื่อฟังอาจารย์สาวเจ้าเล่ห์คนนี้อยู่ “ดีค่ะ” เซเลสยิ้มมุมปาก ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอกวาดมองไปรอบร้านที่แม้จะมีขนาดเล็กกะทัดรัด แต่เต็มไปด้วยเครื่องมือตีเหล็กชั้นยอดและวัตถุดิบหายากที่เรย์ตระเวนหามาตลอดทั้งสัปดาห์ “การเริ่มต้นที่นี่ยากกว่าการสู้กับมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนนะคะ เพราะสิ่งที่เราต้องเผชิญไม่ใช่เลือดเนื้อ แต่เป็น ‘ความคาดหวัง’ ของลูกค้า” ลูคัสที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้ข้างประตูพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขากำลังโยนดาบเหล็กกล้าเล่นไปมาในอากาศ “ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นหรอกน่าเรย์ กิลด์เราเน้นเปิดประสบการณ์ ใครอยากได้อาวุธระดับตำนานที่ตีโดยมือใหม่ใจถึงก็เชิญแวะเข้ามา ถ้าของไม่ดีจริง... เดี๋ยวผมเป็นคนลองรับดาบนั้นด้วยโล่ตัวเองให้ดู!” “นั่นแหละค่ะที่ทำให้ดิฉันหนักใจ” เซเลสหัวเราะร่วน เสียงของเธอเปรียบเสมือนระฆังแก้วที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงทันที ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะได้สนทนากันต่อ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น— *กรุ๊งกริ๊ง* ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะหนักสลักลวดลายอสูรสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาในร้าน เขาไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป แต่เป็น ‘บาร์ก’ หัวหน้ากิลด์นักล่าชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและจู้จี้จุกจิกที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ ท่ามกลางความตกตะลึงของเรย์และลูคัส บาร์กไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง แต่เขากลับวาง ‘เศษซากเหล็กสีดำสนิท’ ชิ้นหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีลนลาน “ข้า... ข้าได้ยินมาว่าร้านนี้รับปรึกษาเรื่องอาวุธพัง” บาร์กกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “นี่คือดาบประจำตัวที่สืบทอดมาในกิลด์ ข้าพลาดทำมันแตกกลางด่านทดสอบ... ถ้าซ่อมไม่ได้ ข้าคงต้องยุบกิลด์ทิ้ง” เรย์ขยับแว่นสายตาที่ทำจากเลนส์เวทมนตร์ขึ้น สายตาของเขาจ้องมองเศษเหล็กนั้นด้วยความทึ่ง มันไม่ใช่เหล็กธรรมดา แต่มันคือ ‘แร่สะเก็ดดาว’ ที่ต้องหลอมด้วยอุณหภูมิของภูเขาไฟเท่านั้นถึงจะเชื่อมติดกันได้ เขาหันไปสบตาเซเลสที่พยักหน้าให้เล็กน้อยอย่างให้กำลังใจ “เราซ่อมได้ค่ะ” เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “แต่คุณต้องรอจนถึงรุ่งสาง และที่สำคัญ... ราคามันไม่ใช่ทองคำหรอกนะ” “งั้นเจ้าต้องการอะไร? บอกมาเลย!” บาร์กเร่งเร้า “ต้องการให้คุณใส่ชุด ‘เมด’ ของกิลด์เราถ่ายรูปยืนยันว่าฝีมือของเราเป็นเลิศ” เรย์เอ่ยด้วยรอยยิ้มซื่อๆ แต่ดวงตาเป็นประกายวาววับ ลูคัสถึงกับสำลักน้ำลาย ส่วนเซเลสหัวเราะจนตัวโยน บาร์กชะงักไปครู่ใหญ่ก่อนจะกัดฟันกรอด “...ถ้ามันซ่อมได้จริง ก็เอาสิ!” ตลอดทั้งคืนนั้น ร้านเล็กๆ แห่งนี้กลายเป็นห้องปฏิบัติการที่เต็มไปด้วยประกายไฟจากค้อนตีเหล็ก เรย์ทำหน้าที่เป็นช่างตี ส่วนเซเลสคอยร่ายเวทมนตร์ควบคุมอุณหภูมิและกระแสมานา ลูคัสเองก็ต้องคอยกันไม่ให้ผู้เล่นคนอื่นเข้ามาขัดจังหวะการหลอมที่พิถีพิถันนี้ ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิม เมื่อก้อนเหล็กสีดำเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีครามเงางาม ราวกับมีชีวิต เมื่อแสงอาทิตย์แรกของวันสาดส่องเข้ามาในร้าน ดาบที่เคยเป็นเพียงเศษซากก็กลับคืนรูปทรงที่งดงามกว่าเดิม พร้อมกับค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นจนน่าตกใจ: *[ดาบสะเก็ดดาวนิรันดร์ - ความทนทานสูงสุด +20% / เพิ่มความเสียหายธาตุไฟ 15%]* บาร์กรับดาบไปถือด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะตวัดดาบเบาๆ เสียงหวีดหวิวของคมดาบที่ตัดผ่านอากาศทำให้ทุกคนในร้านขนลุกชัน เขาหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ก่อนจะหันมามองเรย์และทำตามสัญญาอย่างเคร่งครัด ท่ามกลางเสียงถ่ายภาพของบรรดาผู้เล่นที่แอบมุงดูอยู่หน้าร้าน ทำให้กิลด์ของเรย์กลายเป็นกระแสไวรัลในโซเชียลมีเดียของเกมทันที แต่ในขณะที่เรย์กำลังดีใจกับความสำเร็จก้าวแรก หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็นิ่งค้างอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่ระบบร้านค้าปกติ แต่มันคือภารกิจจากผู้พัฒนาเกมที่ไม่มีใครเคยได้รับมาก่อน *ระบบ: [ภารกิจลับระดับ SSS: ผู้สร้างอาวุธต้องคำสาป - คุณได้ทำการปลุกพลังให้ดาบที่สถิตวิญญาณแห่งจักรวรรดิโบราณ และบัดนี้ วิญญาณที่ถูกจองจำในดาบเล่มนั้นกำลังจะตื่นขึ้นจากการหลับใหล...]* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นดาบในมือของบาร์กเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง และดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนใบดาบ จ้องมองทะลุเข้ามาในดวงตาของเขา เสียงกระซิบอันเย็นเยียบดังก้องในโสตประสาทของเรย์คนเดียวเท่านั้น... “ในที่สุด... ข้าก็ได้พบเจ้าอีกครั้ง... ท่านผู้ตีเหล็กแห่งโชคชะตา” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ! ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนค่ะ