การพบกันของเพื่อนร่วมทาง

“ถอยไปทางซ้ายสามก้าวแล้วแทงเข้าที่จุดรวมพลังงานข้างลำตัวมัน! เรย์! นายจะยืนทื่อเป็นตอไม้ให้เจ้าหมูป่าเขี้ยวหินนั่นขวิดไส้ไหลหรือไง!” เสียงตะโกนแผดลั่นของชายหนุ่มร่างหนาที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นในโลก Aethelgard ได้ไม่ถึงสิบนาทีดังกระหึ่มไปทั่วแนวชายป่า ลูคัสในชุดเกราะหนังพื้นเมืองสภาพดูไม่ได้เพราะยังเป็นมือใหม่ กระโจนเข้าขวางหน้าเรย์ที่กำลังง่วนอยู่กับการวิเคราะห์โครงสร้างของมอนสเตอร์ระดับเลเวล 5 ก่อนที่ดาบเหล็กขึ้นสนิมในมือของเขาจะกระแทกเข้าที่จุดอ่อนของมันจนร่างมหึมานั้นเสียหลักล้มตึง เรย์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เขาเพียงแค่ขยับแว่นสายตาที่ไม่มีเลนส์จริงจัง (เป็นไอเทมเพิ่มค่าสถานะรับรู้) ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบสะเก็ดหินที่กระเด็นออกมาจากร่างมอนสเตอร์ที่สลายกลายเป็นละอองแสง “ลูคัส... นายมาถึงช้าไปห้านาที แถมยังส่งเสียงดังจนมอนสเตอร์รอบๆ แถวนี้แตกตื่นกันหมดแล้ว” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังตำหนิเพื่อนที่มาสายในนัดดื่มกาแฟ ไม่ใช่การต่อสู้เสี่ยงตายในป่าลึก “โธ่เอ๊ย! นายจะให้ฉันทำยังไง ก็ระบบปรับตัวเมื่อแรกเข้ามันเล่นกินเวลาไปตั้งนาน แถมเครื่องแต่งกายเริ่มต้นนี่มันก็นะ... ร้อนชะมัด!” ลูคัสบ่นอุบพลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แต่อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มกว้างเมื่อมองเห็นเพื่อนซี้ที่ไม่ได้เจอกันในชีวิตจริงมาพักใหญ่ เรย์ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง เขาเดินเข้าไปหาสิ่งที่เหลืออยู่ของเจ้าหมูป่า ใช้มีดแกะสลักอันเล็กคู่ใจกรีดลงบนซากอย่างบรรจง “วัตถุดิบชิ้นนี้... ‘ผลึกเขี้ยวหินคุณภาพต่ำ’ ถ้าเอาไปผสมกับแร่ทองแดงที่ฉันเจอเมื่อกี้ น่าจะทำมีดทำครัวเกรดทั่วไปที่มีความทนทานสูงได้” “นายนี่มันจริงๆ เลยนะเรย์ อยู่ในเกมระดับโลกแบบนี้ แทนที่จะไปล่าบอสหาแรร์ไอเทมเหมือนพวกนักรบระดับท็อป นายกลับมานั่งคัดแยกขยะในป่าชายเลนเนี่ยนะ?” ลูคัสหัวเราะร่า ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างโปร่งบางที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ไม่ไกล หญิงสาวในชุดคลุมสีขาวหม่นที่ดูเก่าแก่แต่ทว่าให้ความรู้สึกกดดันอย่างประหลาด ดวงตาคู่สวยของเธอมีประกายสีม่วงเรืองรองที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนผู้เล่นทั่วไป “อาจารย์เซเลสครับ” เรย์ทักขึ้นพลางผงกหัวให้ “นี่ลูคัส เพื่อนที่ผมบอกว่าจะมาสมทบ” เซเลสปรายตามองลูคัสเพียงครู่เดียว มุมปากของเธอหยักโค้งเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก “ผู้พิทักษ์ที่เน้นแต่กำลังวังชาสินะ... เรย์ เธอหาเพื่อนร่วมทางได้น่าสนใจดีนี่ แต่จำไว้เถอะว่าในป่าแห่ง Aethelgard กำลังไม่ได้ตัดสินทุกอย่างเสมอไป” คำพูดนั้นดูเหมือนคำเตือน แต่แฝงไว้ด้วยความเอ็นดูที่น่าขนลุก ลูคัสขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเป็นคนประเภทเชื่อในสัญชาตญาณ และสัญชาตญาณของเขากำลังบอกว่าผู้หญิงคนนี้ ‘อันตราย’ อย่างหาที่สุดมิได้ “อาจารย์หมายความว่ายังไงครับ?” เรย์ถามพลางบรรจุวัตถุดิบลงในกระเป๋าเก็บของ “ลองดูที่เท้าของพวกเธอสิ” เรย์และลูคัสก้มลงมองพร้อมกัน ทันใดนั้น พื้นดินที่เคยราบเรียบก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงครางต่ำๆ ดังออกมาจากใต้ผืนหญ้าที่พวกเขายืนอยู่ มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้ายธรรมดา แต่มันคือเสียงของกลไกโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นตามจังหวะชีพจรของใครบางคน “ลูคัส ป้องกัน!” เรย์ตวาดลั่นทันทีที่เห็นวงแหวนเวทมนตร์สีเลือดปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขาทั้งสามคน ลูคัสไม่รอช้า เขาพุ่งตัวมาข้างหน้า ยกโล่ไม้ที่เพิ่งหามาได้ขึ้นเหนือหัว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจากแรงกดดันมหาศาลที่จู่ๆ ก็พุ่งทะลุขีดจำกัดของเลเวล 1 ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความตื่นตะลึง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าจนบังทัศนวิสัยทั้งหมด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเหตุการณ์ไม่คาดฝัน! มอนสเตอร์ระดับตำนาน ‘ผู้พิทักษ์โบราณที่ถูกลืม’ ตื่นจากการจำศีล! ภารกิจระดับ SSS: ‘โซ่ตรวนแห่งอดีต’ เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!] “อาจารย์! นี่มันเรื่องอะไรกัน!” เรย์ตะโกนผ่านเสียงระเบิดของผืนดิน เซเลสไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทิ้งให้เรย์และลูคัสเผชิญหน้ากับดวงตาสีฟ้าครามดวงใหญ่ยักษ์ที่เปิดขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา แสงสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วป่าจนโลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวโพลน—และในวินาทีที่เรย์คิดว่าเขากำลังจะตาย ระบบก็ขึ้นข้อความที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น [คำเตือน: ไอเทม ‘กระดูกของบรรพชน’ ในกระเป๋าของท่าน กำลังส่งเสียงเรียกหาบางสิ่ง!] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และผองเพื่อนในโลกที่เต็มไปด้วยความลับนี้นะคะ ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนจะรีบกลับมาเฉลยปมในตอนหน้าค่ะ!