เธอมีแฟนหรือยัง?

“ไอ้จีโน่! หยุดยิ้มแบบนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ! มึงนี่ตัวต้นเรื่องชัดๆ!” กานต์ตะโกนไล่หลังร่างโปร่งที่วิ่งหนีไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้เขายืนกำหมัดแน่นอยู่กลางสนามหญ้าข้างตึกคณะ จีโน่มันแสบเกินไปแล้ว ที่กล้าเอาเรื่อง 'แฟนปลอมๆ' ไปป่าวประกาศจนคนเขามองกันทั้งมหาลัยแบบนี้ “จะโวยวายไปทำไมครับคุณกานต์ คนเขามองกันทั้งบางแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูทำให้กานต์ตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าหันไปเผชิญหน้ากับต้นตอของความวุ่นวายที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายภีม “เสือก! มึงไปจัดการเพื่อนมึงเลยนะ ไอ้จีโน่มันบ้าไปแล้ว” กานต์หันไปตวาด แต่กลับต้องชะงักเมื่อพบว่าใบหน้าของภีมอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่เขา ราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่างที่เขากำลังพยายามซ่อนไว้ ภีมไม่ได้โต้ตอบด้วยคำกวนประสาทเหมือนทุกที เขากลับยืนนิ่ง สบตาคนตัวเล็กกว่าอย่างจริงจังจนกานต์ทำตัวไม่ถูก มือที่เคยถือโทรศัพท์ไว้แน่นเริ่มสั่นน้อยๆ กานต์รีบหันหน้าหนีไปยังทิศทางอื่น “มองอะไร? หน้ากูมีอะไรติดเหรอ?” “เปล่าครับ” ภีมทิ้งช่วงจังหวะการพูดจนเงียบไปครู่หนึ่ง “แค่กำลังสงสัย” “สงสัยอะไร?” “กานต์...” ภีมขยับเข้ามาใกล้จนกานต์ต้องถอยหลังไปชนกับกำแพงตึก “ถามจริงๆ นะ... ตรงๆ เลย ไม่เอาแบบกวนประสาท” หัวใจของกานต์เต้นรัวเหมือนกลองชุด ภีมในโหมดนี้... โหมดที่ไม่มีมุกตลก ไม่มีท่าทีล้อเล่น มีเพียงความนิ่งงันที่กดดันเสียจนหายใจไม่ออก “เธอ... มีแฟนหรือยัง?” คำถามสั้นๆ ง่ายๆ แต่กลับทำเอาโลกทั้งใบของกานต์หยุดหมุน ปากที่เคยจัดจ้านขยับไม่ได้ดั่งใจ เขาทำได้เพียงเม้มปากแน่น หลบสายตาที่พยายามกดดันให้เขาต้องเผยความในใจออกมา “มึง... ถามอะไรเนี่ย” กานต์แค่นหัวเราะกลบเกลื่อน แต่เสียงที่หลุดออกมากลับสั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด “ตอบสิ” ภีมไม่ปล่อยให้เขารอดไปง่ายๆ มือหนายกขึ้นยันกำแพงข้างตัวกานต์ ล้อมกักขังเขาไว้ในพื้นที่ส่วนตัว “ถ้ายังไม่มี... แล้วที่จีโน่มันปั่นอยู่เนี่ย มันพอจะเป็นไปได้ไหม หรือว่าต้องรอคิวใครที่ไหนหรือเปล่า?” กานต์รู้สึกเหมือนหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู เขาไม่ได้เตรียมใจมาเจอคำถามนี้ ในขณะที่สถานการณ์รอบข้างยังคงวุ่นวายเพราะข่าวลือที่จีโน่ปล่อยออกไป ภีมกลับเลือกที่จะใช้จังหวะนี้รุกคืบเข้ามากลางใจของเขาโดยตรง กานต์เงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้า สายตาของภีมมีความวูบไหวที่กานต์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความสนุกที่อยากแกล้ง แต่มันมีความอ้อนวอน... และความคาดหวัง “ถ้ากูบอกว่าไม่มีล่ะ?” กานต์ถามกลับ เสียงแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นกระซิบ ภีมยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มแบบที่คนอื่นมักจะเรียกว่ารอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่สำหรับกานต์ มันกลับรู้สึกเหมือนรอยยิ้มที่กำลังจะพรากลมหายใจของเขาไป “งั้นก็ดีครับ เพราะผมรอมานานแล้ว” ยังไม่ทันที่กานต์จะได้เอ่ยปากด่าหรือโต้ตอบ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* กานต์ชะงัก เขาค่อยๆ ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอแชทจากจีโน่เด้งขึ้นมาพร้อมข้อความที่ทำเอาเขาสตั๊นไปกว่าเดิม [จีโน่]: *กานต์!! มึงอย่าเพิ่งไปตอบตกลงอะไรไอ้ภีมนะเว้ย! มันไม่ได้มาคนเดียว!!* [จีโน่]: *ตอนนี้พวกไอ้บาสกับแก๊งค์วิศวะกำลังแห่กันมาที่ตึกมึง แล้วมันไม่ได้มาตัวเปล่า... มันถือป้ายมาด้วย!!* กานต์เบิกตากว้าง เขารีบหันไปมองทางเดินหน้าตึกวิศวะ และภาพที่เห็นก็ทำให้เขาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี กลุ่มผู้ชายกลุ่มใหญ่ในชุดช็อปสีเข้มกำลังเดินตรงมาที่พวกเขา พร้อมกับป้ายผ้าขนาดใหญ่ที่เขียนข้อความตัวโตๆ ว่า "วิศวะขี้หวง ขอจองตัวเด็กนิเทศ!" ภีมยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ยิ้มกว้างกว่าเดิมราวกับเป็นแผนการที่เขารู้อยู่แล้ว “เอาไงดีครับกานต์?” ภีมกระซิบข้างหู “จะปฏิเสธผมตรงนี้ หรือจะยอมให้ผมประกาศให้คนทั้งมหาลัยรู้ว่าแฟนผมหวงแค่ไหน?” หัวใจกานต์เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ในขณะที่เสียงเฮฮาของกลุ่มเพื่อนภีมเริ่มดังใกล้เข้ามาทุกที... เขาจะเลือกทางไหนดี? หวังว่ารี้ดที่น่ารักของพีชชี่เบอร์รี่จะยังไม่หายใจติดขัดไปเสียก่อนนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ!