แชตที่ไม่ได้ตั้งใจให้เห็น

"วางมือถือเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ภีม! จะพิมพ์อะไรนักหนา คนเขาจะนอนแล้ว!" เสียงกานต์แหวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบในห้องนั่งเล่นหอพักของภีม กานต์ที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟาข้างๆ เจ้าของห้องยื่นมือไปหมายจะคว้าโทรศัพท์ที่ภีมกำลังรัวนิ้วจิ้มอย่างเมามัน แต่คนตัวสูงกว่ากลับไวกว่า เขาไถตัวหลบไปอีกด้านพร้อมทำหน้าตายกวนประสาทตามสไตล์วิศวะปีสามที่กานต์เกลียดนักเกลียดหนา "หวงเหรอ? แหม... กลัวคนอื่นทักมาจีบหรือกลัวผมแอบคุยกับสาวล่ะครับคุณกานต์" ภีมเลิกคิ้วมอง กวนส้นเท้าได้โล่จนกานต์อยากจะหยิบหมอนอิงฟาดหน้าสักที "ใครจะไปหวงนาย! แค่รำคาญเสียงพิมพ์มันดัง! ตึกๆๆ อยู่ได้" กานต์ทำปากยื่นสะบัดหน้าหนี พยายามข่มใจไม่ให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเพราะคำว่า 'หวง' ของอีกฝ่ายทำงานหนักเกินไป ภีมหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมคายเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับคนข้างกาย ก่อนจะยอมวางเครื่องมือสื่อสารลงบนโต๊ะกระจกข้างตัวอย่างว่าง่าย "โอเคๆ ไม่พิมพ์แล้วครับ... นอนเถอะ เดี๋ยวผมกล่อมเอง" กานต์ทำหน้าหมั่นไส้ใส่หนึ่งทีก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหนุนตักภีมตามความเคยชิน ภีมเริ่มใช้นิ้วเรียวสางผมของอีกคนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและจังหวะการลูบหัวที่สม่ำเสมอทำให้กานต์เริ่มเคลิ้มหลับไปในที่สุด ผ่านไปสิบนาที ลมหายใจเข้าออกที่เป็นจังหวะของกานต์ยืนยันว่าเจ้าตัวเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ภีมหยุดมือที่กำลังเล่นผมกานต์ เขามองใบหน้าตอนหลับที่ดูไร้พิษสงของคนที่เขาแอบชอบมาตั้งแต่สมัยมัธยม ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นแจ้งเตือนข้อความที่ค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นกลุ่มแชท [แก๊งวิศวะหน้าหล่อ(แต่ไม่มีแฟน)] ที่เด้งขึ้นมารัวๆ จนเขาทนไม่ไหวต้องเอื้อมไปหยิบขึ้นมาดู **ไอ้เกียร์:** @ภีม ตกลงมึงจะเอาไงกับไอ้กานต์วะ? เห็นแกล้งมันมาสามปี ไม่เบื่อบ้างเหรอ **ไอ้ไนท์:** เออนั่นดิ เห็นใจมันบ้างเถอะ มันปากร้ายใจอ่อนขนาดนั้น ถ้ามึงไม่รีบเปิดตัว เดี๋ยวก็โดนคนอื่นคาบไปหรอก ภีมมองร่างที่นอนหลับตาพริ้มบนตัก เขาพิมพ์ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง **ภีม:** ก็ไม่ได้อยากแกล้งหรอก แต่ถ้าไม่แกล้ง... มันก็ไม่ยอมมองกูมุมอื่นเลย **ภีม:** อีกอย่าง... ที่กูยังไม่พูด เพราะกูรู้ว่ากูมันเหี้ย ถ้าจะเอาจริงต้องดีกว่านี้ ถ้ามึงเห็นกูแกล้งแรงๆ คือกูพยายามปิดบังความรู้สึกตัวเองไม่ให้มันรู้จนตัวสั่นอยู่เนี่ย ภีมวางมือถือลงโดยไม่รู้เลยว่า แรงขยับตัวเล็กน้อยตอนที่เขาสลับตำแหน่งโทรศัพท์ ทำให้กานต์ที่ไม่ได้หลับลึกอย่างที่คิด ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา... ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อสิ่งที่เห็นผ่านเงาสะท้อนจากหน้าจอกระจกโต๊ะ คือข้อความที่ภีมเพิ่งพิมพ์ทิ้งไว้ มันชัดเจนจนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจกานต์สั่นคลอนไปหมด ความโกรธที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความตกใจและจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก 'ไอ้ภีม... มันแอบชอบเราจริงๆ เหรอ?' กานต์พยายามจัดระเบียบลมหายใจ ห้ามไม่ให้ร่างกายสั่นสะท้านไปมากกว่านี้ เขายังคงหลับตาแน่น แกล้งทำเป็นนอนนิ่ง แต่โสตประสาทกลับจดจ่ออยู่กับสัมผัสที่ปลายนิ้วของภีมที่เริ่มกลับมาลูบผมเขาอีกครั้ง "กานต์..." ภีมพึมพำเสียงเบาหวิว ราวกับกระซิบกับอากาศ "ถ้ามึงรู้ว่าที่กูแกล้งเพราะกูรักมึงมากแค่ไหน... มึงจะยังเกลียดกูอยู่ไหมนะ" ภีมก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กานต์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้ากับใบหน้า ความตื่นเต้นพุ่งทะยานจนกานต์เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังขึ้นจากมือถือของภีมที่วางอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของกานต์พอดี! **จีโน่ (กลุ่มลับ):** กานต์! มึงเห็นข้อความยัง? ไอ้ภีมมันเปิดอกในแชทแล้วนะ! มึงห้ามแกล้งหลับนานเกินไปนะโว้ย เดี๋ยวเสียโอกาส! กานต์ตาค้าง... หัวใจหยุดเต้นไปเสี้ยววินาทีเมื่อรู้ว่าจีโน่ดันส่งข้อความนี้เข้ามาในจังหวะที่ภีมกำลังจะก้มลงมาจูบหน้าผากเขาพอดี! "อ้าว... ตื่นแล้วเหรอครับ?" ภีมที่เห็นกานต์ตาเบิกโพลงขึ้นมาเผชิญหน้าในระยะประชิดตัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาของภีมวูบไหวราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขา กานต์เม้มปากแน่น ความร้อนพุ่งขึ้นไปปะทะใบหน้าจนแดงก่ำ ทั้งคู่สบตากันในความเงียบที่กดดันและหวานล้ำไปในเวลาเดียวกัน ภีมยิ้มมุมปาก ยิ้มที่กานต์ไม่เคยเห็นมาก่อน—ยิ้มที่ไม่มีความกวนประสาทเจือปน มีเพียงความรู้สึกที่ถูกเปิดเปลือยจนหมดสิ้น "ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว... จะยอมให้ผมบอกความจริงที่พิมพ์ค้างไว้ในแชทเมื่อกี้ไหมครับ?" รี้ดที่น่ารักของพีชชี่เบอร์รี่คะ งานนี้กานต์จะเอายังไงต่อดีคะ หัวใจจะวายแทนแล้วค่ะ! แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ!