หนีความจริงไม่ได้แล้ว

"บอกแล้วไงคะว่าช่วงนี้เราควรเว้นระยะห่างกันบ้าง... นายไม่เข้าใจภาษาไทยเหรอภีม" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของมุมหนึ่งในห้องสมุดคณะนิเทศศาสตร์ กานต์พยายามดันโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกห่างจากใบหน้าตัวเองเป็นรอบที่สิบล้านของวัน นิ้วเรียวกดปุ่มบล็อกเบอร์ พิมพ์ปฏิเสธในแชท และพยายามทำตัวให้ล่องหนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดูเหมือนความพยายามทั้งหมดจะกลายเป็นการทำตลกกลบเกลื่อนในสายตาของพ่อหนุ่มวิศวะตัวแสบที่กำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มกวนประสาทอยู่ตรงข้ามซะอย่างนั้น ภีมไม่ได้สะเทือนกับท่าทีตั้งกำแพงของคนตรงข้ามเลยสักนิด ร่างสูงโปรดปรานการใส่เสื้อช็อปสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนสมส่วน เจ้าตัวเท้าคางมองคนปากแข็งที่กำลังเม้มปากจนเป็นเส้นตรงด้วยแววตาพราวระยับ "เว้นระยะห่างอะไรล่ะกานต์ ตัวเธอกับฉันห่างกันไม่ถึงเมตรด้วยซ้ำ แบบนี้เขาเรียกว่า 'ระยะประชิด' ต่างหากค่ะ" ภีมสวนกลับหน้าตาย น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับตัวตึงประจำคณะที่ทำเอาคนฟังอยากจะคว้าหนังสือประวัติศาสตร์ศิลป์ฟาดหน้าผากสักทีสองที "นี่! อย่ามาพูดจากวนประสาทนะ นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร" กานต์กระแทกเสียงเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ซ่อนความเขินไว้จนใบหูแดงแจ๋ "ช่วงนี้พวกเราตัวติดกันเกินไปแล้ว ใครต่อใครเขาก็ลือกันไปถึงไหนต่อไหนแล้วนะ นายไม่แคร์แต่ฉันแคร์ค่ะ!" "แคร์ทำไม ในเมื่อสิ่งที่พวกเขาลือ... มันคือเรื่องจริงทั้งหมด" คำพูดหน้าตายแต่สายตาจริงจังเกินเบอร์ของภีมทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของกานต์กระตุกวูบ ริมฝีปากที่กำลังจะอ้าเถียงพลันค้างเติ่ง สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมแบบไม่ตั้งตัว ร่างบางรีบหลบสายตา หันไปสนใจกองชีทรายงานตรงหน้าแทน ทั้งที่ตัวหนังสือในกระดาษมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้วนะคะรี้ดขา! ทำไมยิ่งโตถึงยิ่งแพรวพราวเป็นบ้า! ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่ม "แก๊งชงชาเขียวไม่ใส่น้ำตาล" ก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะพอดี [จีโน่คนสวยขา]: @กานต์ เป็นไงบ้างแก ภีมมันตามไปถึงถิ่นนิเทศยัง รุกฆาตหรือยังคะคุณณณ [จีโน่คนสวยขา]: สู้เขานะกานต์ อย่าไปยอมตกหลุมพรางผู้ชายเจ้าเล่ห์เด็ดขาด! (แต่ถ้าจะตกก็บอกนะ เดี๋ยวฉันเตรียมชุดเจ้าสาวรอ) กานต์เหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วอยากจะกumขมับส่งสติ๊กเกอร์มีมรูปลิงเอามือกุมขวิดใส่เพื่อนตัวแสบทันที เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อหรือเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดก็ไม่รู้ ตัวชงระดับนี้สมควรได้โล่ทองคำจริงๆ "เพื่อนเธอนี่ขยันชงซะจริงนะ" ภีมเหลือบตามามองหน้าจอแวบหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์กว่าเดิม "หรือว่าพวกเราควรจะทำตามที่จีโน่แนะนำดีล่ะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเว้นระยะห่าง" "เพ้อเจ้ออะไรของนาย! กลับคณะไปเลยนะ ไป๊!" กานต์โบกมือไล่ราวกับไล่สุนัข พร้อมกับดันตัวลุกขึ้นยืนเตรียมจะหอบชีทหนี แต่มีหรือที่คนอย่างภีมจะยอมปล่อยเหยื่อให้หลุดมือ พรึบ! ข้อมือเรียวถูกคว้าไว้ด้วยความเร็วแสงแรงดึงเบาๆ ทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนตัวโตกว่าโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นอายแดดอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนกานต์เผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "ปล่อยนะภีม! นี่มันห้องสมุดนะ เดี๋ยวคนก็เห็นหรอก!" กานต์ดิ้นขลุกขลัก พยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่แรงช้างสารของวิศวะหนุ่มทำให้เขาราวกับติดอยู่ในอ้อมกอดเหล็กกล้าที่แกะไม่ออก ภีมไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างเอื้อมมาจัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียนให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอากานต์ชะงักค้าง ลืมหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบกับนัยน์ตาสีนิลที่ตอนนี้ฉายแววอ่อนโยนและจริงจังจนน่ากลัว "ปล่อยก็ได้... แต่สัญญามาก่อนว่าจะไม่เดินหนีฉันอีก" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ฉัน... ฉันไม่ได้หนีสักหน่อย แค่... แค่จะไปห้องน้ำ" ปากแข็งใจอ่อนคือคอนเซปต์ประจำตัวของกานต์ในชั่วโมงนี้ "งั้นเหรอคะ..." ภีมลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "งั้นเดี๋ยวฉัน 'เดินไปส่ง' ที่หน้าห้องน้ำดีไหมคะ คนดี" ตึกตัก... ตึกตัก... เสียงหัวใจของกานต์เต้นรัวจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้องสมุด ร่างบางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นน้ำอยู่ตรงนั้น แต่ทว่า ในวินาทีที่กานต์กำลังจะพ่ายแพ้ให้กับสายตาดุดันคู่นั้น หน้าจอโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแชตจากใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศหวานชื่นเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา [พี่กรณ์รุ่นพี่ปี 4]: น้องกานต์ครับ เรื่องงานโปรเจกต์ที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อวาน พี่ส่งไฟล์แก้รอบสุดท้ายให้ทางเมลแล้วนะครับ คืนนี้ว่างทานข้าวเคลียร์รายละเอียดกันหน่อยไหมครับ พี่เลี้ยงเอง :) บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของภีมหายวับไปกับตา นัยน์ตาสีนิลคู่คมหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ทันที สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน กานต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงที่ยังกอดเอวเขาไว้แน่น แย่แล้ว... งานนี้ไม่ได้หนีแค่ภีมแล้วล่ะค่ะ รี้ดขาช่วยด้วยยย! ขอบคุณรี้ดที่น่ารักของพีชชี่เบอร์รี่ทุกคนสำหรับการติดตามตอนนี้นะคะ!