ทำไมถึงใจร้ายกับใจตัวเอง

"กานต์ นายจะหนีฉันไปถึงไหน?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงฉุดเบาๆ ที่ข้อมือ ทำเอาคนตัวเล็กที่กำลังจ้ำอ้าวหนีเข้าซอยข้างคณะนิเทศถึงกับชะงัก ภีมไม่ได้ตะคอก แต่สุ้มเสียงเขากลับหนักแน่นและเต็มไปด้วยความกดดันที่ทำให้กานต์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก "ปล่อยนะภีม! จะมาตามทำไมเล่า ไม่เห็นเหรอว่าฉัน... ฉันยุ่งอยู่!" กานต์สะบัดข้อมือออกแรงๆ ทั้งที่หัวใจในอกเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ภีมไม่ปล่อยมือ แต่เขากลับเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของกานต์ชนเข้ากับกำแพงตึกเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายแดดของเด็กวิศวะที่กานต์แพ้ทางนักหนาถาโถมเข้ามาจนคนตัวเล็กต้องรีบเบนหน้าหนี "ยุ่งเหรอ? ยุ่งเรื่องอะไร? ยุ่งเรื่องหาข้ออ้างมาปฏิเสธหัวใจตัวเองอยู่หรือเปล่า?" ภีมก้มลงมองใบหน้าเนียนที่พยายามซ่อนความประหม่าไว้ใต้ความขุ่นเคือง "นายเก่งนะกานต์ ปากจัดจ้าน ใครจะไปคิดว่าพอถึงเรื่องของตัวเองจริงๆ นายกลับขี้ขลาดขนาดนี้" "ฉันไม่ได้ขี้ขลาด! ฉันแค่... ฉันแค่ยังไม่อยากทำตัวงี่เง่าเหมือนที่นายชอบทำไง!" กานต์เถียงกลับเสียงสั่น ดวงตากลมโตสั่นระริกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดเขาได้ทะลุปรุโปร่ง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนไลน์จากมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของกานต์ดังขึ้นแทรกความตึงเครียด มันคือข้อความจากจีโน่ที่ส่งมาปั่นประสาทไม่หยุด **Jino (The Shipper):** *มึง! ไปอยู่ไหนเนี่ย! เขาตามไปถึงที่แล้วไม่ใช่เหรอ? มึงอย่ามาปากแข็งนะกานต์ ถ้ามึงปล่อยให้พี่ภีมเขาเดินกลับไปรอบนี้ มึงเตรียมโดนกูเฉ่งยับได้เลย! ใจมันเรียกร้องอะไรก็ฟังมันบ้างดิ!* กานต์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความอึดอัดที่สั่งสมมาตั้งแต่ตอนที่แล้วระเบิดออกมาเป็นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า "ภีม... นายชอบแกล้งฉันแบบนี้ นายสนุกมากใช่ไหม?" กานต์เงยหน้าขึ้นถามเสียงแผ่ว "การทำให้คนหนึ่งคนรู้สึกดี แล้วก็ถอยไปทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มันทำให้ชีวิตนายคอมพลีทมากเลยหรือไง?" ภีมชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาขี้เล่นที่เคยมีหายวับไป เหลือเพียงความจริงจังที่สั่นคลอนหัวใจคนมอง เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือหนายกขึ้นแตะข้างแก้มของกานต์อย่างเบามือที่สุด "นายคิดว่าฉันแกล้งเหรอ?" ภีมถามเสียงนุ่ม ผิดกับท่าทางกวนๆ ที่เคยทำ "ถ้าฉันอยากแกล้ง ฉันทำไปตั้งนานแล้วกานต์... แต่ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยแกล้งนายเลยสักครั้ง ฉันแค่พยายามทำให้คนโง่ๆ คนหนึ่งรู้ว่ามีคนที่เขารอมาตลอดกี่ปี เขายืนอยู่ตรงหน้า" "..." กานต์พูดไม่ออก ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ "ทำไมถึงใจร้ายกับใจตัวเองนักล่ะครับ? ปฏิเสธฉันน่ะทำได้ แต่นายโกหกตัวเองไม่ได้หรอกนะ ว่าเวลาที่อยู่กับฉัน... นายมีความสุขแค่ไหน" บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของภีมไม่ใช่คำสารภาพรักแบบในนิยายน้ำเน่า แต่มันคือความเป็นจริงที่กานต์ปฏิเสธไม่ได้เลยสักนิด เขาชอบภีม... ชอบจนไม่รู้จะเอาความรู้สึกนี้ไปไว้ที่ไหน กานต์สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ทั้งหมด ก่อนจะผลักอกภีมเบาๆ แล้วก้มหน้าลงซ่อนความเขินที่ลามไปถึงใบหู "ถ้า... ถ้าฉันบอกว่า... ฉันก็ไม่ได้เกลียดนายเหมือนที่ปากว่า..." กานต์พึมพำเสียงเบาหวิว ภีมยิ้มกริ่ม แววตาแพรวพราวกลับมาอีกครั้ง "เอาให้ชัดกานต์ ไม่เกลียดแปลว่าชอบใช่ไหม?" "คนบ้า! ใครบอกว่าชอบ!" กานต์เงยหน้าขึ้นแหวใส่ แต่จังหวะนั้นเอง ภีมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว "เอาล่ะ ในเมื่อนายไม่กล้าพูด..." ภีมพูดจบก็กดยกเลิกข้อความไม่ทัน เพราะเขาส่งมันเข้าไปในแชทกลุ่มคณะที่มีทั้งเพื่อนสนิทและรุ่นพี่อยู่ครบ! กานต์คว้ามือถือมาดูแล้วต้องเบิกตากว้าง ข้อความในหน้าจอแสดงผลว่า: **"กานต์บอกว่าเขาก็ชอบผมเหมือนกันครับ ไม่ต้องลุ้นแล้วนะทุกคน"** "ภีม! นายทำอะไรลงไป! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ!" กานต์หน้าแดงก่ำจนแทบจะระเบิดออกเป็นโกโก้ครั้นช์ เขาพยายามจะกดลบ แต่ปลายนิ้วกลับสั่นจนทำอะไรไม่ถูก "ส่งไปแล้ว ลบไม่ได้หรอก..." ภีมคว้าตัวคนตัวเล็กเข้ามาสวมกอดแน่นพลางหัวเราะร่า "ทีนี้ก็ไม่มีทางถอยแล้วนะ คุณแฟน" ในขณะที่กานต์กำลังจะอ้าปากโวยวาย มือถือของเขาก็สั่นรัวไม่หยุดเพราะข้อความจากเพื่อนๆ ในกลุ่มที่รุมแซวกันจนแชทแทบแตก แต่แล้วสายตาของกานต์ก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่หน้าจอแชทส่วนตัวที่เพิ่งเด้งขึ้นมาใหม่... มันเป็นข้อความจากคนที่ไม่ควรจะทักมาในเวลานี้ *‘กานต์ครับ พ่อกับแม่พากันมาถึงหน้ามหาลัยแล้วนะ’* กานต์ตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง... พ่อ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บและลุ้นกว่านี้แน่นอนค่ะ!