ลืมตามาเจอหน้ากัน

"อื้อ... หนัก..." เสียงพึมพำงึมงำผ่านริมฝีปากนุ่มที่ขยับมุบมิบอย่างขัดใจ เป็นสัญญาณเตือนแรกว่าสติสัมปชัญญะของเด็กนิเทศปากจัดกำลังจะกลับคืนสู่ร่าง แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงที่ความง่วงงุนค่ะ มันอยู่ตรงที่ไอ้ความรู้สึกเหมือนมีตุ๊กตาหมีตัวยักษ์—ไม่ใช่สิ... ตุ๊กตาหมีติดสปริงแถมยังเปิดโหมดฮีตเตอร์เคลื่อนที่—กำลังทาบทับ ล็อค และพันธนาการร่างของกานต์เอาไว้ทุกองศาจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ กานต์ขยับตัวยุกยัก ตั้งใจจะยกมือขึ้นผลักไสไอ้ความหนักอึ้งที่ทับอยู่บนอก แต่พอยกแขนขึ้นจริง ๆ กลับพบว่ามันถูกแขนแกร่งอีกข้างหนึ่งรวบไปกอดแนบไว้กับลำตัวของเขาเสียสนิท นี่ยังไม่รวมถึง... ปลายจมูกโด่งรั้นที่ตอนนี้ฝังอยู่ตรงซอกคอขาว ๆ ของกานต์ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้ออ่อน ๆ ทุกครั้งที่อีกฝ่ายหายใจเข้าออก ทำเอาขนอ่อนทั่วร่างของคนถูกกอดลุกชันขึ้นมาพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย ให้ตายสิ... นี่มันไม่ใช่ความฝันแน่ ๆ ดวงตากลมโตที่เคยปิดสนิทเบิกโพลงขึ้นทันทีในความมืดสลัวของห้องนอน กานต์ก้มมองสภาพของตัวเองในตอนนี้ด้วยความรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง ใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยจนอยากจะหยิกให้เนื้อเขียวของ 'ภีม' อยู่ห่างจากหน้าเขาไม่ถึงคืบ! แถมไอ้ท่าทางที่นอนตะแคงแล้วซุกหน้าลงกับซอกคอเขาแบบนั้น... มันคือท่าอะไรวะเนี่ย! แขนข้างหนึ่งของภีมพาดกอดเอวเขาไว้แน่น ส่วนขาเรียวยาวนั่นก็พาดทับขาของเขาอีกทีจนขยับไปไหนไม่ได้ "ไอ้... ไอ้ภีม! ตื่นดิเว้ย!" กานต์พยายามเปล่งเสียงลอดไรฟันออกมาเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พร้อมกับใช้มืออีกข้างที่ยังพอขยับได้หยิกเข้าที่ต้นแขนของคนตัวโตอย่างหมั่นไส้ ไม่มีการสะดุ้งสะเทือนค่ะ ภีมแค่ส่งเสียง "ฮื่อ" ในลำคออย่างรำคาญใจ แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก จนหน้าอกของกานต์แนบชิดติดกับแผงอกกว้างที่มีเพียงเนื้อผ้าบาง ๆ ของเสื้อยืดคอกลมคั่นกลาง หัวใจดวงน้อยของคนปากจัดเริ่มเต้นระรัวผิดจังหวะ ตึ้กตักรัวเร็วจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันไปด้วย "บอกให้ตื่นไงวะ! หนักนะเว้ย มึงเอาขาออกไปเลยนะ!" กานต์กัดฟันกรอด พยายามบิดตัวหนีแต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งเข้าทาง เพราะไอ้คนฉวยโอกาสมันดันทำตัวเป็นปลาหมึกกลายพันธุ์ ยิ่งดิ้นมันยิ่งรัดแน่นขึ้นไปอีก "อื้อ... อย่าดิ้นดิคนดี ขอนอนต่ออีกห้านาทีนะ..." เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของคนเพิ่งตื่นดังขึ้นชิดริมหู ทำเอาซีกหน้าของกานต์ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ ให้ตายเถอะ... สรรพนาม 'คนดี' อะไรนั่นมันหลุดออกมาจากปากไอ้เด็กวิศวะกวนประสาทคนนี้ได้ยังไงวะเนี่ย! ปกติมันต้องกวนตีนเรียกเขาว่า 'ยายปากหมา' หรือไม่ก็ 'ไอ้เตี้ย' ไม่ใช่หรือไง! "คนดีบ้าบออะไรของมึง! ลุกขึ้นมาเลยนะไอ้ภีม! แล้วใครอนุญาตให้ขึ้นมานอนบนเตียงกูไม่ทราบ!" กานต์โวยวายเสียงเบาแต่หน้าดำหน้าแดงด้วยความเขินผสมความโมโห มือเรียวยกขึ้นผลักไหล่กว้างเต็มแรง แต่ภีมกลับลืมตาขึ้นช้า ๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่พราวระยับไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้จะยังสะลึมสะลืออยู่บ้างก็ตาม "อ้าว... ตื่นมาก็เสียงดังเลยนะเรา" ภีมยิ้มมุมปาก ยอมลืมตาตื่นเต็มที่แต่ยังคงไม่ยอมขยับตัวหนีไปไหน สายตาแพรวิบวับนั่นกวาดมองใบหน้าบึ้งตึงที่ขึ้นสีแดงเรื่อของคนในอ้อมแขนด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "เมื่อคืนใครกันนะที่เป็นคนดึงแขนฉันบอกว่า 'อย่าไปไหนนะ อยู่ด้วยกันก่อน' แถมยังรั้งฉันไว้ไม่ยอมปล่อยจนฉันต้องมานอนด้วยเนี่ย" "วะ... ว่าไงนะ!" กานต์สะดุ้งสุดตัว รู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมด "กูเนี่ยนะพูดแบบนั้น! มึงอย่ามามั่วหนาไอ้ภีม!" "อ้าว ไม่เชื่อหรอ?" ภีมเลิกคิ้วกวน ๆ ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "จำไม่ได้หรอว่าเมื่อคืนใครร้องไห้งอแงกลัวฉันหายไปไหน... อื้ม หน้าตาก็น่ารักดีนะตอนงอแงเนี่ย" "ไอ้บ้า! กูไม่ได้ร้องไห้! แล้วกูไม่มีทางพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนั้นแน่!" กานต์เถียงคอเป็นเอ็น ถึงแม้ในใจจะเริ่มลังเลขึ้นมานิดหน่อยเพราะจำเหตุการณ์ก่อนจะหลับไปไม่ค่อยได้นัก ก็เพราะเมื่อคืนมันมีทั้งเรื่องเครียดเรื่องสัญญาโอนหุ้นแถมสมองยังเบลอ ๆ จากความเหนื่อยล้าอีกนี่นา! "ไม่เชื่อลองนึกดูดี ๆ ดิ..." ภีมกระซิบเสียงนุ่ม ทอดเสียงทุ้มต่ำจนน่าฟัง ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนกานต์ต้องหลบสายตาไปมองทางอื่น หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกอยู่แล้ว ทำไมเวลาไอ้บ้านี่โหมดโหมดจริงจังหรือโหมดอ้อนมันถึงได้มีอานุภาพทำลายล้างสูงขนาดนี้วะเนี่ย! กานต์เม้มปากแน่น หัวสมองพยายามประมวลผลเรื่องราวเมื่อคืน แต่ก่อนที่เขาจะได้เถียงอะไรกลับไป เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศสีชมพูจาง ๆ นั้นเสียก่อน *Rrr... Ping!* เสียงเตือนแชทไลน์ดังติดต่อกันรัว ๆ จนภีมต้องถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ ส่วนกานต์อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอ ใช้มือดันอกกว้างแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงได้สำเร็จ ใบหน้าหวานหอบหายใจถี่เล็กน้อย พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู หน้าจอแสดงข้อความจากกลุ่มแชทแก๊งเพื่อนสนิท 'พวกเรามันคนสวยขา' ที่มีไอ้จีโน่เป็นตัวตั้งตัวตีในการปั่นประสาท **จีโน่ตัวแม่จะแคร์เพื่อ:** @กานต์ @ภีม ตื่นกันยังพวกมึง! งานใหญ่เข้าแล้วโว้ย! **จีโน่ตัวแม่จะแคร์เพื่อ:** เมื่อคืนตาชินส่งข่าวมาบอกว่า เอกสารในตู้เซฟที่หายไปอ่ะ ตอนนี้มีคนเอาไปโพสต์ประจานลงในเพจลับของคณะบริหารแล้วนะเว้ย! รีบเปิดดูด่วน! ข้อความสั้น ๆ นั้นทำเอาเลือดในกายของกานต์เย็นเฉียบลงทันที ความเขินอายเมื่อครึ่งนาทีមុនมลายหายไปจนหมดสิ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบกดเข้าลิงก์ที่เพื่อนสนิทส่งมาทันทีโดยไม่ทันสังเกตว่า ภีมที่นั่งมองอยู่ข้าง ๆ เปลี่ยนสีหน้าจากความขี้เล่นเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาในทันที ภีมโน้มตัวเข้ามาดูหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับกานต์ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความและรูปภาพในหน้าจอนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะเหยียดยิ้มเย็นเยียบออกมา "ดูท่าทาง... ศัตรูของเราจะร้อนรนกว่าที่คิดแฮะ" ภีมพึมพำเสียงลอดไรฟัน กานต์หันขวับไปมองหน้าภีม หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้มันเลยคำว่า 'แกล้งกันเล่น' ไปไกลลิบแล้วค่ะ แต่ก่อนที่กานต์จะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงทุบบานประตูห้องนอนด้านนอกก็ดังขึ้นโครมคราม พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความร้อนรนของแม่บ้านประจำบ้านใหญ่ "คุณกานต์คะ! คุณกานต์!แย่แล้วค่ะ! คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงมาที่บ้านพักแล้วค่ะ! ตอนนี้กำลังเดินขึ้นมาบนห้องนี้แล้วค่ะ!" สิ้นเสียงของแม่บ้าน กานต์หน้าซีดเผือดลงทันทีในขณะที่ภีมกลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสีเข้มฉายแววอันตรายประกายวับวับอย่างท้าทาย (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความวุ่นวายนี้ด้วยกันเสมอนะคะ)