แคปหน้าจอมาประจาน

"นี่กานต์... นายไปทำอีท่าไหนให้ไอ้ภีมมันพิมพ์ประโยคเลี่ยนๆ แบบนี้ออกมาได้วะ หรือว่าโดนของ?" เสียงของจีโน่ดังขึ้นแทรกความเงียบในห้องนั่งเล่นหอพัก พร้อมกับเสียงเคาะหน้าจอสมาร์ทโฟนรัวๆ เหมือนกำลังพยายามจะบอกอะไรบางอย่างที่น่าตื่นเต้นเกินระดับปกติ กานต์ที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการปั่นงานโปรเจกต์วิชาถ่ายภาพเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาหงุดหงิด ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นจีโน่ชูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้า มันคือหน้าแชตของ 'ภีม วิศวะ' ที่คุยกับ 'กานต์ นิเทศ' ข้อความล่าสุดที่ค้างอยู่บนหน้าจอไม่ใช่บทสนทนากวนประสาทอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือ... *‘ไม่ได้หวงแค่สถานะนะ หวงไปถึงลมหายใจด้วย... อย่าไปยิ้มให้ใครแบบนี้อีกล่ะ เห็นแล้วมันหงุดหงิด อยากจะขังไว้แค่ในห้องไม่ให้ไปไหนเลย’* กานต์นิ่งไปสามวินาที โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาบนใบหน้าจนถึงใบหู เขาแย่งโทรศัพท์จากมือจีโน่มาดูให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก "เห้ย! ไปเอามาจากไหน! นี่มันแชตส่วนตัวนะเว้ย!" กานต์โวยวาย มือไม้สั่นไปหมด "ส่วนตัวที่ไหนล่ะกานต์! นายดูนี่" จีโน่กดเข้ากลุ่มไลน์ 'วิศวะพาสาวนิเทศหนีเที่ยว' ที่มีสมาชิกอยู่เกือบห้าสิบคน "เมื่อกี้ไอ้ภีมมันน่าจะกดส่งผิดจังหวะหรือสมองกลับไม่รู้ ดันแคปแชตนี้มาลงกลุ่มแทนที่จะส่งเข้าแชตส่วนตัวนาย ตอนนี้คนในกลุ่มกำลังแคปหน้าจอวนไปทั่วคณะแล้วจ้า!" กานต์รีบคว้าโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเช็กไลน์แทบไม่ทัน พอเห็นจำนวนข้อความที่เด้งรัวๆ ในกลุ่มรวมเพื่อนสองคณะ เขาก็อยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด *‘ไอ้ภีมรุกหนักว่ะ!’* *‘ยัยกานต์โดนจองตัวแบบทางการแล้วมั้ง’* *‘ใครก็ได้ไปตามนายกานต์มาดูหน่อย เพื่อนฝูงแตกตื่นกันหมดแล้ว’* "ไอ้บ้าภีม! ไอ้คนประสาท!" กานต์พึมพำพลางพิมพ์ข้อความด่าอีกฝ่ายแบบไม่ยั้งมือ ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความแชตส่วนตัวจากภีมก็เด้งขึ้นมา *ภีม: เห็นแล้วใช่ไหม?* *ภีม: ไม่ต้องลบหรอก อายทำไม* *ภีม: ก็บอกแล้วว่าหวง แคปไปประจานให้ทั่วคณะเลยก็ได้ จะได้รู้กันไปเลยว่าคนนี้ของใคร* "โว้ยยยยยย! จีโน่! ฉันจะบ้าตาย!" กานต์ขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิง ความเขินอายที่ผสมกับความโกรธทำให้เขาทำตัวไม่ถูก จีโน่หัวเราะร่าพลางตบไหล่เพื่อนเบาๆ "เอาหน่า ความรักมันบังคับกันไม่ได้ แต่มันประกาศให้โลกรู้ได้นะกานต์ ดูท่าทางแล้ววันนี้ภีมมันคงเตรียมตัวมาดีแหละ ไม่ใช่แค่อ่อยธรรมดาแล้วแบบนี้" กานต์เงียบไป เขาไม่ได้กลัวว่าคนอื่นจะรู้หรอก แต่ที่เขินจนตัวจะแตกคือสิ่งที่ภีมพิมพ์มาต่างหาก มันไม่ใช่คำพูดหยอกล้อกวนประสาท แต่มันคือความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากขี้เล่นนั่นมาตลอด ระหว่างที่กานต์กำลังตัดสินใจว่าจะพิมพ์อะไรกลับไปดี เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "ใครมาวะ?" จีโน่ชะโงกหน้ามองที่ช่องตาแมว ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วหันมามองกานต์ด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก "กานต์... ภีม... มันมาอยู่หน้าห้องเรา" กานต์ตัวแข็งทื่อ เขาไม่ได้เตรียมใจที่จะเจอภีมในสภาพที่ทั้งคณะกำลังเอาแชตเขาไปเม้าท์กันสนุกปากแบบนี้ "อย่าเปิดนะ!" กานต์กระซิบสั่ง ทว่าภีมกลับไม่รอคำตอบจากข้างใน เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่นลอดผ่านประตูเข้ามา "กานต์... เปิดประตูเถอะ ผมรู้ว่าคุณอ่านแล้ว แล้วผมก็รู้ว่าคุณเขินจนอยากจะมุดดินหนี" "ใครเขิน! ไปไกลๆ เลยนะ!" กานต์ตะโกนตอบกลับไป "ถ้าไม่เปิด ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้จนกว่าคุณจะออกมา" ภีมพูดต่อ "แล้วผมก็จะประกาศในกลุ่มไลน์ให้ทุกคนรู้ด้วยว่า... ผมกำลังจะทำอะไรถ้าคุณไม่ยอมเปิดประตูให้ผม" กานต์มองหน้าจีโน่ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ แต่จีโน่กลับทำท่าทางไล่ให้เขาไปเปิดประตูอย่างสนุกสนาน กานต์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะระเบิดออกมากองตรงหน้า เขาค่อยๆ เดินไปที่ประตู มือสั่นระริกเอื้อมไปจับลูกบิด วินาทีที่เขากำลังจะหมุนลูกบิดเปิดประตูออกไป ข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์คณะก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับรูปถ่ายที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาใหม่ มันเป็นรูปภีมที่ยืนพิงกำแพงหน้าห้องของเขา พร้อมกับแคปชั่นสั้นๆ ที่ทำเอาคนทั้งกลุ่มเงียบกริบ: *‘ถ้าเปิดมาแล้วไม่ยอมเป็นแฟน ผมจะจูบให้หายหวงตรงนี้แหละ กล้าป่ะ?’* กานต์ยืนนิ่ง มือที่กำลังจะเปิดประตูชะงักค้างทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงเงาร่างของคนที่ยืนรออยู่หน้าประตูอย่างใจเย็น... ภีมไม่ได้มาเล่นๆ แล้ว และวันนี้คงไม่มีทางให้เขาหนีพ้นจริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามความวุ่นวายของสองคนนี้เสมอนะคะ มาลุ้นกันต่อว่ากานต์จะตัดสินใจยังไงในตอนหน้าค่ะ! พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าจะจัดเต็มให้สมกับความลุ้นนะคะ!