แชตรวมห้อง 4/2 ตื่นยัง?

“พี่ภีม! พี่จะบ้าตายหรือไง ออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ!” กานต์แทบจะขว้างหมอนใบโตใส่หน้าคนตัวสูงที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาเหมือนเป็นเจ้าของห้อง ยิ่งไปกว่านั้นคือสภาพของเขา... เสื้อช็อปวิศวะที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกกว้าง เผยให้เห็นต้นคอระหงและกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่ทำให้คนได้รับกลิ่นอย่างกานต์ต้องรีบกลั้นหายใจ “ใจเย็นน่ากานต์ พี่แค่จะเอาชีทวิชาเลือกมาให้เห็นบ่นว่าทำไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?” ภีมเลิกคิ้วกวนประสาท แววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองห้องนอนของเด็กนิเทศฯ ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสีสันของงานโปรเจกต์ ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าแดงก่ำของเจ้าของห้อง “หรือว่า... ห้องนี้มีอะไรที่พี่ไม่ควรเห็นงั้นเหรอ?” “มี! มีความรำคาญใจของกานต์อยู่เต็มห้องเลยไง!” กานต์คว้าชีทในมืออีกฝ่ายมาทิ้งลงบนโต๊ะ แรงดึงทำให้ปลายนิ้วของพวกเขาเฉียดกัน ความร้อนผ่าวแล่นปราดขึ้นสู่ใบหน้าจนกานต์ต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ทว่าในจังหวะที่ความเงียบกำลังจะเข้าครอบงำ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของกานต์ก็ดังรัวเหมือนรัวกลอง *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* กานต์หยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง แชตรวมห้อง 4/2 ที่ไม่ได้เปิดอ่านมานานหลายวัน กำลังดีดตัวขึ้นรัวๆ เหมือนแผ่นดินไหว **[แชตรวมห้อง 4/2: ตื่นยัง?]** **จีโน่ (ตัวชงระดับตำนาน):** @กานต์ มึงอยู่ไหน! เมื่อกี้กูเห็นพี่ภีมวิศวะเดินถือชีทเข้าตึกนิเทศฯ มึงโดนรวบหัวรวบหางแล้วเหรอวะ! **มินนี่ (เพื่อนสาวสายเผือก):** กรี๊ดดดด จริงดิ! อีจีโน่ มึงเห็นเต็มตาป่ะ? อย่าบอกนะว่าที่ห้องกานต์ตอนนี้คือ 'บรรยากาศสีชมพู' **ตั้ม (เพื่อนร่วมคลาส):** 55555 สงสารกานต์วะ พี่เขาตามติดชีวิตยิ่งกว่า GPS อีก กานต์หันไปมองภีมที่ตอนนี้ถือวิสาสะนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขา มือหนาถือโทรศัพท์ตัวเองเล่นอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากของเขามันทำให้กานต์อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ “พี่ทำอะไรลงไป... พี่แอบถ่ายรูปกานต์ส่งเข้ากลุ่มเพื่อนเหรอ!” “เปล่านี่” ภีมตอบเสียงนิ่งแต่แววตาสั่นระริกด้วยความขบขัน “แค่โพสต์ลงสตอรี่นิดหน่อยเอง ว่า ‘มาส่งชีทให้แฟน’ แค่นั้น... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนโลกจะแตกด้วยล่ะครับ?” “พี่ภีม!!!” กานต์กระโดดขึ้นไปบนเตียงแล้วคว้าหมอนมาปิดหน้าตัวเองด้วยความอับอาย ลำคอระหงแดงซ่านไปถึงใบหู เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของภีมดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท มันทั้งน่าโมโหและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นแชตส่วนตัวที่ส่งตรงมาจาก ‘จีโน่’ **จีโน่:** อีเพื่อนรัก... แกไม่ต้องตอบแชตกลุ่มนะ แต่แกจงรู้ไว้ว่าตอนนี้ทั้งคณะกำลังมุงสตอรี่พี่ภีมอยู่ มึงกลายเป็น 'แฟนพี่วิศวะ' ตั้งแต่ 3 นาทีที่แล้ว จบข่าว! กานต์ช็อกจนตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ ลดหมอนลง มองเห็นภีมที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ภีมโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อร้ายอยู่ห่างจากกานต์เพียงลมหายใจกั้น “ในเมื่อคนทั้งคณะคิดแบบนั้นแล้ว...” ภีมกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “กานต์ว่าเราควรพิสูจน์ให้เขารู้กันไปเลยไหม ว่าพี่หวงคนตัวเล็กแถวนี้แค่ไหน?” กานต์อ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน แต่ทว่า... จู่ๆ ภีมก็หยิบโทรศัพท์ของกานต์ที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมา แล้วกดยกเลิกข้อความล่าสุดที่กานต์เผลอพิมพ์ค้างไว้ในแชตกลุ่มด้วยความโมโห แต่มันดันไม่ทัน! ‘กานต์: พี่ภีมไม่ใช่แฟนกานต์นะคะ แค่คนมาจีบเฉยๆ’ ข้อความนั้นถูกส่งออกไปแล้ว ท่ามกลางสายตาของสมาชิกในกลุ่มกว่าห้าสิบชีวิตที่กำลังอ่านอยู่แบบเรียลไทม์ และทันใดนั้นเอง... หน้าจอก็ปรากฏชื่อ ‘แม่กานต์’ โทรเข้ามา! กานต์หน้าถอดสีทันที ขณะที่ภีมกลับขยับยิ้มกว้างอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า “แม่โทรมา...” กานต์พึมพำเสียงสั่น ภีมคว้าโทรศัพท์ไปจากมือกานต์ ก่อนจะกดรับแล้วกรอกเสียงลงไปอย่างมั่นใจ “สวัสดีครับแม่... พอดีผมกานต์ครับ กำลังสอนน้องทำการบ้านอยู่ครับผม” กานต์เบิกตากว้างจนแทบถลน เมื่อเห็นว่าภีมไม่ได้แค่โทรคุย แต่เขากำลังกดเปิดกล้อง FaceTime! ภาพใบหน้าของแม่กานต์ปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับคำถามที่ทำให้กานต์อยากหายตัวไปจากโลกนี้ “กานต์? ไหนบอกแม่ว่าวันนี้ไม่มีติวไงลูก แล้วนั่น... พี่เขาเป็นใครทำไมถึงไปอยู่ในห้องลูกได้ล่ะ!” กานต์ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ มองภีมที่ถือโทรศัพท์ในมืออย่างใจเย็น ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เอื้อมมืออีกข้างมาโอบเอวของกานต์ไว้แน่นต่อหน้ากล้อง และหันไปยิ้มให้หน้าจออย่างผู้ชนะ “เขากำลังจะเป็น ‘เจ้าของห้อง’ อย่างเป็นทางการครับแม่...” พีชชี่เบอร์รี่ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความวุ่นวายของคู่รักคู่กัดคู่นี้มาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!