กฎ 5 ข้อของคนกวนประสาท

"นายเป็นบ้าอะไรของนายเนี่ยภีม! กางกระดาษอะไรเต็มโต๊ะไปหมด หอพักนะไม่ใช่ห้องทำงานวิศวะ!" กานต์แทบจะกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นแผ่นกระดาษ A4 ห้าแผ่นวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะกินข้าวตัวเดียวที่มีในห้อง โดยมีร่างสูงโปร่งของภีมยืนเท้าสะเอวทำหน้าตายสนิทอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างสูงขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนกระดาษใบแรกมาตรงหน้ากานต์ด้วยท่วงท่าที่ดูจงใจกวนประสาทที่สุดในโลก "รูมเมทที่ดีเขาต้องมีการทำข้อตกลงร่วมกันสิครับ กานต์ไม่รู้เหรอ" ภีมเอ่ยเสียงนุ่ม แต่แววตาพราวระยับเหมือนคนกำลังสนุกที่ได้เห็นกานต์หัวฟัดหัวเหวี่ยง "กฎ 5 ข้อ? นายเพิ่งย้ายเข้ามาได้ไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ จะเอากฎบ้าบออะไรมาบังคับกัน!" กานต์คว้ากระดาษแผ่นบนสุดขึ้นมาอ่าน สายตาไล่ไปตามตัวอักษรที่พิมพ์มาอย่างดี—ดูท่าทางไอ้บ้านี่คงเตรียมการมาตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้วแน่ๆ *กฎข้อที่ 1: ห้ามเข้าใกล้ระยะ 50 เซนติเมตรเวลาผมทำหน้าดุ เพราะเดี๋ยวผมจะเผลอจูบเข้าให้* กานต์แทบจะพ่นลมหายใจออกทางจมูก "นี่มันกฎบ้าอะไรกัน! ข้อที่สองล่ะ?!" ภีมยิ้มมุมปาก ก่อนจะชี้ไปที่กระดาษใบถัดไป *กฎข้อที่ 2: ถ้าผมซื้อขนมมาฝาก ห้ามปฏิเสธ และต้องชมว่าอร่อยเกินหน้าเกินตาคนทำด้วย* "ไอ้คนหลงตัวเอง! ข้อสาม... ข้อสาม!" กานต์กระแทกเสียงพลางพลิกอ่านต่อด้วยความเร็วสูงจนเกือบจะขยำกระดาษทิ้ง แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับบรรทัดถัดไปจนชะงัก *กฎข้อที่ 3: ห้ามแอบเปิดดูมือถือผม แต่ถ้าผมเปิดให้ดู... ต้องห้ามทำหน้าหึงเด็ดขาด* กานต์หน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู "ฉันจะไปหึงนายทำไม! นายเป็นใคร ฉันเป็นใคร! ข้อสี่... ไหนดูซิ" *กฎข้อที่ 4: ห้ามกลับหอหลังสี่ทุ่ม ถ้าจะกลับต้องส่งโลเคชั่นให้ผมตามไปรับ หรือไม่ก็ต้องให้ผมไปรับเท่านั้น* "อันนี้มันกักขังหน่วงเหนี่ยวชัดๆ!" กานต์เขวี้ยงกระดาษลงบนโต๊ะ "นายเป็นรูมเมทนะ ไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่แฟน จะมาจู้จี้อะไรนักหนา!" ภีมโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่กานต์เคยแอบมองสมัยมัธยมขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมสะอาดแบบน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ทำให้สมองของกานต์ประมวลผลอะไรไม่ถูก "ก็ถ้าไม่ทำตามกฎ... ก็ลองดูสิครับ ว่าผมจะทำอะไรกานต์ได้บ้าง" เสียงกระซิบพร่าต่ำที่ข้างหูทำเอากานต์ขนลุกชัน กานต์ถอยกรูดจนหลังชนกำแพง หัวใจเต้นโครมครามเหมือนกลองรบ เขารู้ดีว่ากำลังตกหลุมพรางที่ไอ้คนหน้าตายคนนี้ขุดล่อไว้ แต่ความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ที่แล่นพล่านในอกกลับทำให้เขาปฏิเสธไม่ออกเสียที ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทในมือถือของภีมก็ดังขึ้น 'ตึ๊ง!' ภีมเหลือบมองหน้าจอเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้ว มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วรัวนิ้วตอบกลับอย่างรวดเร็ว กานต์ที่แอบชะเง้อมองพยายามจะเดาข้อความ แต่ภีมกลับพลิกหน้าจอหนีทันทีด้วยท่าทีที่กานต์รู้สึกว่า 'มันมีพิรุธ' "ใครทักมา?" กานต์ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ "เรื่องของผมครับ กานต์ทำตามกฎข้อที่ 3 หรือยังล่ะ?" ภีมตอบสั้นๆ แล้วหันกลับไปสนใจหน้าจอต่อ กานต์เม้มปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้พุ่งขึ้นมาจุกที่คอหอย เขาคว้ากระเป๋าจะเดินหนีเข้าห้องนอน แต่จังหวะที่เดินผ่านหลังภีม จอโทรศัพท์ที่ภีมลืมล็อกทิ้งไว้บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความจากแชทที่เด้งค้างอยู่ [จีโน่: ไอ้ภีม แผนกฎ 5 ข้อนั่นมันเวิร์กไหมวะ? ถ้ากานต์ยังไม่ยอมหวั่นไหว เดี๋ยวคืนนี้กูส่ง 'ของขวัญ' ไปช่วยกระตุ้นให้ถึงหอเลยดีมั้ย?] กานต์ชะงักกึก มือที่จับลูกบิดประตูสั่นระริก ไม่ใช่แค่ภีมที่วางแผน... แต่เพื่อนสนิทตัวดีของเขาอย่าง 'จีโน่' ก็เป็นคนจัดฉากเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยงั้นเหรอ? แล้วที่เขารู้สึกใจสั่นมาตลอดสามเดือน... มันเป็นเพียงแค่การแสดงละครตบตาที่ถูกวางหมากไว้อย่างสมบูรณ์แบบโดยคนสองคนนี้ใช่ไหม? เขากำลังจะหันกลับไปอาละวาด แต่จู่ๆ ประตูห้องพักก็ถูกเคาะรัวๆ จากด้านนอก พร้อมกับเสียงของจีโน่ที่ตะโกนเข้ามาว่า "เฮ้ย! ภีม! กานต์! เปิดประตูเร็ว! กูเอา 'ตัวช่วย' มาให้แล้ว!" กานต์หันไปมองภีมที่ตอนนี้มีสีหน้าเปลี่ยนไปจากความกวนประสาทเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด—ภีมไม่ได้ตั้งใจให้จีโน่มาตอนนี้! ประตูเปิดผางออกโดยไม่ได้รับอนุญาต และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า... คือสิ่งที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับกานต์และภีมนะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าจะจัดเต็มความฟินให้ในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!