รูมเมตตัวซวย

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลสามใบที่สูงเกือบเท่าหัวไหล่ กำลังทำหน้าที่เป็นเครื่องประหารชีวิตทางอ้อม ทับถมความอดทนของกานต์จนแทบไม่เหลือซาก ปลายลิ้นเรียวเล็กดันกระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิด ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอแตกยับเยื้อน อีกข้างก็ลากกระเป๋าเดินทางล้อลากที่ฝืดจนเหมือนลากก้อนหินไปตามพื้นปูนซีเมนต์ของตึกหอพัก ให้ตายเถอะ... นี่มันวันซวยอะไรของเด็กนิเทศปีสองวะคะเนี่ย! ต้นเหตุทั้งหมดมันเริ่มจากเจ้าของหอพักเดิมส่งข้อความมาบอกกระทันหันเมื่อคืนนี้ว่าท่อประปาแตกชั้นล่าง ต้องปิดปรับปรุงด่วนสามเดือน ส่งผลให้กานต์ต้องแบกสังขารและสัมภาระย้ายออกภายในเที่ยงวันนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ โชคดี (หรือโชคร้ายก็ไม่รู้) ที่เพื่อนรักอย่างจีโน่ช่วยหาหอพักสำรองใกล้คณะให้ แถมยังบอกว่าราคาพิเศษและมีรูมเมตอยู่แล้วจะได้ไม่ต้องเหงา เหงาบ้าบออะไรล่ะคะ! ตอนนี้กานต์อยากจะหยิกหัวจีโน่ให้หลุดคามือจริงๆ กานต์ผลักประตูห้อง 404 ออกด้วยสะโพก เพราะสองมือไม่ว่างเอาเสียเลย กลิ่นอับของห้องพักใหม่ผสมกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาถูกลอยเข้าจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้กานต์ต้องชะงักกึก ไม่ใช่สภาพห้องที่แคบกว่าที่คิด—แต่เป็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนถอดเสื้ออยู่ตรงระเบียงต่างหาก แผ่นหลังกว้างมีหยดน้ำเกาะพราว ไล่ลงมาถึงไรผมชื้นเหงื่อและกล้ามเนื้อช่วงไหล่ที่ได้รูปกำลังดี... เดี๋ยวนะคะ ภาพนี้มันคุ้นตาเกินไปไหมคะ "อ้าว นึกว่าใคร..." เสียงทุ้มต่ำที่ติดจะกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับเจ้าของร่างสูงที่หันกลับมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กพาดบ่า ดวงตาคมกริบใต้กรอบขนPพรกดมองสำรวจกานต์ตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์นั่น... มันคือรอยยิ้มที่กานต์อยากจะเอาตีนลูบหน้าสักทีตั้งแต่สมัยมัธยมปลายแล้วค่ะ! "ไอ้...ไอ้ภีม!" กานต์หวีดร้องลั่นจนคอแทบแตก กล่องลังในมือเกือบจะร่วงลงมาฟาดพื้น "ทำไมถึงเป็นแกวะ! ไหนจีโน่มันบอกว่ารูมเมตเป็นเด็กคณะบริหารปีหนึ่งไงเล่า!" ภีมหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างน่าหมั่นไส้ ขายาวๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวกานต์ที่กำลังยืนอ้าปากค้างอย่างถือวิสาสะ มือหนายื่นมารับกล่องลังหนักอึ้งจากมือกานต์ไปถือไว้เองหน้าตาเฉย โดยที่เจ้าตัวยังไม่ยอมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยดีด้วยซ้ำ "ก็บริหารปีหนึ่งจริงๆ นี่ครับ... หมายถึง ฉันซิ่วมาจากบริหารไง จำไม่ได้เหรอ หรือว่าสมองฝ่อไปตั้งแต่ตอนโดนฉันแกล้งตอนม.ปลายแล้วล่ะ หื้ม?" ภีมยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งแทบจะชนกับปลายจมูกรั้นของกานต์ กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนกานต์ต้องผถ่าหน้าหนีแทบไม่ทัน หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล—ไม่ใช่เพราะเขินนะคะ! แต่เพราะโกรธจนความดันขึ้นต่างหากเล่ะ! "ถอยไปไกลๆ เลยนะไอ้คนฉวยโอกาส! ใครอนุญาตให้เข้ามาใกล้ขนาดนี้วะ" กานต์ผลอกอกแกร่งเต็มแรง แต่คนตัวสูงกลับทำตัวเหมือนเสาหลักปักไว้ ไม่ขยับเขยื้อนแถมยังหัวเราะชอบใจหนักกว่าเดิม "อุ๊ย มือหนักจัง... แฟนใครเนี่ยดุชะมัด" "แฟนบ้าแฟนบໍอะไรของแก! ฉันเป็นผู้ชายโว้ย! แล้วก็ไม่ได้เป็นแฟนแกด้วย!" กานต์แว้ดใส่หน้าสวยๆ ของอีกฝ่ายจนแก้มแดงแจ๋ด้วยความโมโห ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดใจ "แล้วนี่สรุปคือแกจงใจใช่ไหม? แกกับไอ้จีโน่วางแผนอะไรกันอยู่ห๊ะ ถึงได้ส่งฉันมาตายรังเดียวกับปีศาจอย่างแกเนี่ย!" ภีมวางกล่องลังลงบนเตียงนอนฝั่งติดหน้าต่างอย่างเบามือ ก่อนจะหันกลับมามองกานต์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปวูบหนึ่ง... เป็นประกายความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนๆ นั้นอย่างแนบเนียน ซึ่งกานต์ไม่มีทางสังเกตเห็นแน่ๆ เพราะมัวแต่ยืนกอดอกฮึดฮัดอยู่ปลายเตียง "เปล่าสักหน่อย... ฉันแคบกระซิบถามไอ้จีโน่ว่าใครกำลังเดือดร้อนเรื่องที่พัก แล้วบังเอิญว่าพ่อพระอย่างฉันมันว่างพอดี ก็เลยบอกให้มันจัดสรรให้..." ภีมยักไหล่กวนๆ เดินไปหยิบเสื้อยืดสีดำมาสวมทับอย่างไม่รีบร้อน "อีกอย่าง... ค่าหอที่นี่ฉันจ่ายคนละครึ่งกับแกนะ อย่าลืมล่ะคุณชายกานต์" "ใครจะไปลืมเล่า! แต่ฉันไม่อยู่ห้องเดียวกับแกแน่ๆ คอยดูเดี๋ยวนี้ฉันจะโทรตามไอ้จีโน่ให้มารับกลับ..." กานต์คว,าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมกดโทรหาตัวต้นเรื่องทันที แต่ทว่า หน้าจอกลับสว่างวาบขึ้นมาเสียก่อนพร้อมกับข้อความแชทจากแอปพลิเคชันสีเขียวที่เด้งขึ้นมารัวๆ *จีโน่ตัวชงระดับโลก: มึง กูขอโทษ พอดีกูติดธุระด่วนต้องบินไปต่างจังหวัดกับครอบครัวสามเดือนเต็ม! ฝากดูแลไอ้ภีม เอ้ย! ฝากให้ไอ้ภีมดูแลด้วยนะมึง ห้ามหนีเด็ดขาดเพราะมึงจ่ายค่ามัดจำล่วงหน้าไปแล้ว ห้ามคืนเงินด้วยนะ 55555* อ่านจบ... กานต์ก็แทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นให้มันพังคามือไปเลยจริงๆ ไอ้เพื่อนทรยศ! แกขายเพื่อนกินแบบไม่เนียนเลยสักนิด! ในขณะที่กานต์กำลังยืนกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทอีกอันก็ดังขึ้นจากคนตัวสูงที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าว *Peem.P: "ดื้อนัก ระวังจะโดนจูบทำโทษนะครับตัวเล็ก"* กานต์สะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขวับไปมองภีมทันที ทว่าอีกฝ่ายกลับก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือในมือ นิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นน้อยๆ นั้นส่งตรงมาที่กานต์อย่างจงใจ บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ เริ่มอึดอัดขึ้นมาอย่างประหลาด หัวใจดวงน้อยของกานต์เต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว เมื่อตระหนักได้ว่า... สามเดือนต่อจากนี้ ชีวิตในหอพักของเขาคงไม่สงบสุขอีกต่อไปแล้ว และที่แย่ที่สุดคือ เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังตกลหลุมพรางบางอย่างที่ผู้ชายคนนี้จงใจขุดดักรอไว้ตั้งแต่แรกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น... ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ พีชชี่เบอร์รี่ใจละลายกับความกวนของพี่ภีมแล้วค่ะ!