อย่าใจดีกับคนอื่นมากกว่าฉัน

"พี่ภีมคะ... น้องรินว่ารอยตรงมุมปากพี่ภีมยังดูไม่ค่อยหายดีเลย ให้รินช่วยทายาให้ไหมคะ?" เสียงหวานเลี่ยนหูของ ‘ริน’ ดาวคณะวิศวะฯ คนดังดังขึ้นท่ามกลางวงสนทนาที่โต๊ะใต้ตึกนิเทศฯ กานต์ที่นั่งถือแก้วกาแฟอยู่ข้างๆ ภีมถึงกับชะงักจนเกือบทำแก้วร่วง มือเล็กกำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเป็นแนว พลางปรายตามองคนที่ถูกรุมล้อมด้วยสายตาที่บอกว่า ‘ตายแน่ๆ’ ภีมยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ ตามฉบับคนกวนประสาท เขาขยับตัวเล็กน้อยจนไหล่แทบจะเกยกับกานต์ ก่อนจะหันไปยิ้มมุมปากให้รุ่นน้องคนสวย "ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่นี้จิ๊บๆ แฟนพี่เขาดุ ถ้าให้คนอื่นมาทาให้ เดี๋ยวพี่ไม่มีชีวิตรอดไปเรียนวิชาต่อไปนะสิ" "แหม พี่ภีมก็... พี่กานต์เขาไม่ใจแคบขนาดนั้นหรอกเนอะ จริงไหมคะพี่กานต์?" รินหันมาโปรยยิ้มหวานให้กานต์ แต่ในสายตานั้นกานต์รู้ดีว่ามันคือการท้าทายชัดๆ กานต์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ จนจีโน่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับสะดุ้งโหยง "ใจแคบเหรอ?" กานต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาดุๆ หันไปจ้องหน้ารินเต็มตา "ก็นะ... ปกติคนเป็น 'แฟน' เขาก็หวงกันเป็นธรรมดา พี่ไม่ได้ใจแคบหรอกค่ะน้องริน แต่พี่แค่คิดว่า... ของใคร ใครก็รัก แล้วคนของพี่ เขาก็ไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายเรื่องรอยแผลเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายหรอก จริงไหมคะ... พี่-ภีม?" คำว่า ‘พี่ภีม’ ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น กานต์ขยับเข้าไปใกล้ภีมมากขึ้นจนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของอีกฝ่ายตีเข้าจมูก ภีมทำหน้าตาตื่นแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งทำเป็นสะดุ้งเล็กน้อยแล้วขยับเข้าหาจนกานต์แทบจะสิงร่างเขา "ครับ... หวงจังเลยนะครับวันนี้" ภีมกระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ใครหวง! ก็แค่ไม่อยากให้เสียเวลากับเรื่องไร้สาระ" กานต์สวนกลับทันควัน ก่อนจะหันไปมองรินด้วยสายตาเรียบเฉย "ขอโทษนะคะน้องริน พอดีพี่มีธุระต้องคุยกับแฟนพี่เป็นการส่วนตัว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญน้องรินไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวรอยแผลที่ปากพี่ภีม พี่ดูแลเอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" รินหน้าเจื่อนไปถนัดตา ก่อนจะรีบขอตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่จีโน่พยายามกั้นขำจนตัวสั่น "โฮ่... พ่อคุณแม่คุณครับ รุนแรงไปหรือเปล่าเนี่ยกานต์ หึงจนน่ากลัวเลยนะนั่น" จีโน่เอ่ยแซวพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง "ใครหึง! ฉันแค่รำคาญ" กานต์ตอบเสียงแข็ง แม้ใบหน้าจะแดงก่ำไปถึงใบหู "แล้วก็นะภีม... วันหลังถ้าใครมาอ่อยแบบนี้อีก ไม่ต้องมาหัวเราะ! ถ้าอยากให้คนอื่นทายาให้มากนัก ก็ไปเป็นแฟนเขาเลยไป ไม่ต้องมาเป็นแฟนฉัน!" ภีมยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาคว้ามือกานต์มาประสานไว้ใต้โต๊ะ บีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "รู้แล้วครับ หึงก็บอกว่าหึง น่ารักจะตายเวลาที่เธอทำหน้านิ่งๆ แบบนี้" "ไปไกลๆ เลย!" กานต์สะบัดมือออกแต่ไม่สำเร็จ ภีมกลับดึงร่างเขาเข้าไปใกล้ขึ้นอีก พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทกลุ่มที่คุยกันค้างไว้ --- **Chat: แก๊งตัวตึงวิศวะ-นิเทศ** **ภีม:** [รูปถ่ายตอนกานต์กำลังจ้องรินตาเขียว] **ภีม:** หึงโหดมากครับทุกคน ใครก็ได้ช่วยบอกเมียผมทีว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ **จีโน่:** หึงแหละดูออก พี่กานต์นี่ของขึ้นของจริง 55555 **กานต์:** ใครให้แกส่งรูป! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ภีม! **ภีม:** ไม่ลบครับ จะเก็บไว้ดูเวลาคิดถึง **กานต์:** คิดถึงก็ไปดูหน้าคนทายาให้สิ! **ภีม:** ก็เขาไม่น่ารักเท่าคนนี้... --- กานต์หน้าแดงจัดจนอยากจะมุดโต๊ะหนี แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะพิมพ์ตอบโต้กลับ จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ของภีมก็สั่นรัวพร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นมาจากเบอร์แปลกๆ ที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ *‘พี่ภีมคะ... รินรู้ว่าพี่ลำบากใจ แต่รินรู้นะว่าพี่คบกับเขาเพราะอะไร อย่าลืมสัญญานะคะว่าพี่ต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบภายในสิ้นเดือน’* ภีมชะงักไปทันที แววตากวนประสาทหายวับไปกลายเป็นความตึงเครียดที่กานต์สัมผัสได้ กานต์ชะโงกหน้ามองข้อความนั้นด้วยความสงสัย ก่อนที่หัวใจจะหล่นวูบไปที่ตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความถัดไปที่ส่งเข้ามา *‘ถ้าพี่ทำไม่ได้... รินจะบอกเรื่องคืนนั้นให้กานต์รู้เอง’* ภีมรีบกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที มือที่กุมมือกานต์อยู่เย็นเฉียบและสั่นเทาเล็กน้อย เขาหันมามองหน้ากานต์ด้วยแววตาที่สับสนและกังวลอย่างที่กานต์ไม่เคยเห็นมาก่อน "กานต์... คือพี่..." ภีมพยายามจะพูด แต่เสียงกลับหายไปในลำคอ "เรื่องคืนนั้น... คือเรื่องอะไรเหรอภีม?" กานต์ถามเสียงสั่น ความรู้สึกไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างรุนแรง ขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับความรักที่ซ่อนปมของกานต์และภีมนะคะ พีชชี่สัญญาว่าจะรีบมาเฉลยให้ทุกคนหายค้างคาในตอนหน้าค่ะ!