แผนชงจากกลุ่มเพื่อน

“บอกแล้วไงวะ ว่ากูไม่นั่งตรงนี้!” เสียงโวยวายของกานต์ดังลั่นทะลุห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของร้านอาหารริมน้ำท่ามกลางเสียงเพลงคลอเบาๆ แต่กลับเรียกสายตาจากเพื่อนๆ ในกลุ่มให้หันมามองเป็นตาเดียว โดยเฉพาะตัวต้นเรื่องอย่างจีโน่ที่กำลังทำลอยหน้าลอยตา แสร้งทำเป็นจิ้มหลอดดูดน้ำอัดลมราวกับว่าเสียงบ่นเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน “โหย, กานต์ เพื่อนรัก มึงจะอะไรนักหนากับเก้าอี้ตัวนี้วะ” จีโน่ลากเสียงยาว ยักคิ้วกวนๆ ส่งสัญญาณมือยิกๆ ให้คนอื่นๆ ช่วยสมทบ “ก็ตรงนี้มันมุมสวย วิวดี แอร์เย็นฉ่ำ เหมาะแก่การรับลมชมบรรยากาศสุดๆ แล้วอีกอย่าง... ที่นั่งอื่นเขาจับจองกันหมดแล้วนะ ดูสิ เหลือว่างแค่นี้จริงๆ” กานต์ตวัดสายตาพิฆาตใส่เพื่อนสนิททันที พลางกวาดตามองรอบโต๊ะยาวที่มีเพื่อนร่วมแก๊สนั่งเบียดเสียดกันจนแน่นขนัด ชนิดที่เรียกว่าเอาเข็มสอดก็ไม่น่าจะเข้า แต่แปลก... ทำไมไอ้เก้าอี้ตัวริมสุดฝั่งติดหน้ากระจกใส ถึงได้มีที่ว่างเว้นไว้พอดิบพอดีราวกับจับวางแถมยังมีกระเป๋าเป้สีดำคุ้นตา วางจองพื้นที่ไว้เรียบร้อย แถมเจ้าของกระเป๋าใบนั้น... ก็เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำพอดี ภีมก้าวเข้ามาด้วยขายาวๆ ในชุดเสื้อฮู้ดสีพื้นสบายๆ เรือนผมหยักศกเล็กน้อยดูยุ่งเหยิงอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทว่าพอมารวมกับใบคมคายและรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์แล้ว มันกลับทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าแวบเดียวก็น่าจะรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พ่อคุณกลับเลือกที่จะตีหน้ามึนแล้วเดินเข้ามาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ เก้าอี้ตัวที่ว่างนั้นหน้าตาเฉย “อ้าว, ทำไมมายืนค้างอยู่ตรงนั้นล่ะกานต์ นั่งสิ” ภีมเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบชวนหมั่นไส้ พร้อมกับตบเบาๆ ลงบนเบาะนเก้าอี้ข้างกาย “ตรงนี้วิวดีนะ เชื่อกูสิ... เพราะกูจองไว้ให้” ประโยคหลังเจ้าตัวจงใจลดระดับเสียงลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่คนฟังกลับหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ซะอย่างนั้น “ใครจะไปอยากนั่งใกล้…” กานต์พึมพำงุบงิบในลำคอ เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความขัดใจ อยากจะหันหลังเดินหนีออกจากร้านไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดที่ว่าสายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะนับสิบชีวิตกำลังจ้องมองมาลุ้นระทึกราวกับกำลังดูละครหลังข่าว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น กานต์ชำเลืองมองหน้าจอแวบหนึ่งก่อนจะหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด **[Jino the Mastermind]:** *ถ้านายกล้าเดินหนีออกไปจากโต๊ะนี้ กูจะแฉประวัติศาสตร์แชทลับสมัย ม.ปลาย ของมึงให้ทุกคนฟังในกลุ่มไลน์รวมทันที สาม สอง…* “ไอ้เพื่อนเวร!” กานต์เผลอสบัดเสียงด่าลอดไรฟันเบาๆ จนจีโน่ส่งยิ้มหวานหยดย้อยกลับมาให้ เป็นรอยยิ้มที่น่าเอามือไปหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริงๆ ในเมื่อไม่มีทางเลือก และไม่อยากเอาความลับดำมืดสมัยเด็กมาประจานกลางวงเหล้า กานต์จึงจำใจต้องทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวนั้นอย่างกระแทกกระทั้นเล็กน้อยเพื่อระบายอารมณ์ ทว่าทันทีที่สะโพกสัมผัสลงไป ความใกล้ชิดระหว่างเขากับคนข้างกายก็ทำเอาบรรยากาศรอบตัวแคบลงถนัดตา ไหล่กว้างของภีมเบียดชิดเข้ามาจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า “เบาๆ หน่อยสิครับที่รัก เก้าอี้มันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ” ภีมเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาพราวระยับหันมามองคนข้างๆ ที่ตอนนี้แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด “ใครที่รักของนาย หุบปากไปเลยนะภีม!” กานต์หันไปแยกเขี้ยวใส่ ทำท่าจะยกศอกขึ้นศอกกลับ แต่ติดที่ว่าพื้นที่มันจำกัดเกินไป จนกลายเป็นว่าศอกเจ้ากรรมดันไปกระแทกเข้ากับซี่โครงของอีกฝ่ายเต็มแรง ภีมสูดปากซี๊ดเบาๆ แกล้งทำเป็นหน้าเหเกร็งด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย… โหดจังวะ แบบนี้ต้องโดนทำโทษนะรู้ตัวป่ะ” “สมน้ำหน้า อยากกวนประสาทก่อนทำไมเล่า” กานต์เชิดหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจท่าทางออเซาะนั้น แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้วก็ตาม บ้าเอ๊ย... ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาได้ขนาดนี้วะเนี่ย บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยจอแจของกลุ่มเพื่อน จีโน่ทำหน้าที่เป็นตัวชงมือหนึ่ง คอยสลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนแก้วเครื่องดื่มและหาหัวข้อสนทนามาปั่นประสาทให้กานต์ต้องหันไปโวยวายใส่เป็นระยะๆ โดยมีภีมคอยฉวยโอกาสเนียนๆ ช่วยตักโน่นตักนี่ใส่จานให้ แถมยังคอยส่งสายตาแพรวพราวมาขโมยรอยยิ้มจากคนปากแข็งอยู่เรื่อยๆ บรรยากาศฟีลกู๊ดอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความวุ่นวายแบบฉบับแก๊งเพื่อนสนิท จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น “เห้ย ทุกคน กูว่าเราย้ายไปต่อร้านนั่งชิลฝั่งโน้นกันดีกว่า แถวนี้เพลงเริ่มเบละ” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยชวนขึ้นมา ทุกคนต่างพยักหน้ารับและเริ่มทยอยลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าของตัวเอง กานต์รีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เป็นคนแรก หมายจะเดินหนีห่างจากรัศมีอันตรายของภีมให้เร็วที่สุด แต่ทว่า... จังหวะที่ก้าวขาออกไปนั้น ข้อเท้าเจ้ากรรมที่เคยแพลงจากอุบัติเหตุเมื่อสัปดาห์ก่อนดันเกิดอาการแปล๊บขึ้นมาอย่างกะทันหัน! “โอ๊ะ!” ร่างบางเซถลาไปด้านข้างอย่างไร้การทรงตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ คิดว่างานนี้คงได้ล้มพับไปกองกับพื้นร้านให้อายเพื่อนแน่ๆ แต่ทว่า... สัมผัสอุ่นวาบจากวงแขนแข็งแกร่งกลับคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันท่วงที ภีมดึงรั้งร่างของกานต์เข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและมั่นคง จนแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวลอยเข้ามาแตะจมูกชัดเจน เวลาเหมือนจะหยุดเดินไปชั่วขณะ เสียงเพลงรอบข้างพลانเงียบหายไปในโสทประสาท เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ภีมก้มลงมองคนในอ้อมแขน สายตาที่มักจะกวนประสาทอยู่เสมอกลับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งอ่อนโยนอย่างที่กานต์ไม่เคยเห็นมาก่อน นิ้วเรียวยาวของอีกฝ่ายไล่เกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกให้อย่างเบามือ “ซุ่มซ่ามจริงนะเรา... ถ้าไม่มีฉันคอยรับไว้ จะทำยังไงหหือ?” เสียงทุบต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นๆเป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ กานต์สมองตื้อตันไปหมด พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินมันชัดเจน มือเรียวพยายามจะดันอกอีกฝ่ายออกเบาๆ แต่กลับถูกวงแขนแกร่งกระชับกอดให้แนบแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม “ปล่อยได้แล้ว ทุกคนมองอยู่…” กานต์กระซิบเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย “ไม่ปล่อยหรอก…” ภีมยิ้มมุมปาก ดวงตาสวาทพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้มานาน “ก็คนมันหวง... ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งไม่อยากให้ใครมองนอกจากฉันคนเดียวเข้าใจไหมครับ?” คำพูดนั้นทำเอาความอดทนเส้นสุดท้ายของกานต์ขาดผึ่ง ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมจนแทบจะระเบิด และในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำจนควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่นั้น... หน้าจอมือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของภีมที่ถือค้างไว้ก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนแชทกลุ่มที่เด้งขึ้นมาโชว์หราต่อหน้าต่อตากานต์พอดี **[Jino the Mastermind]:** *แผนล็อกตัวสำเร็จ! ไหนวะไอ้ภีม มึงบอกว่าจะสารภาพรักคืนนี้ไง กล้าๆ หน่อยดิเว้ย รอมาสามปีแล้วนะ!* ข้อความนั้นสะท้อนเข้าตาเต็มๆ พร้อมกับความจริงที่ว่า... ทุกอย่างในคืนนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด! พีชชี่เบอร์รี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูไปกับความซึนของน้องกานต์ในตอนนี้ด้วยนะคะ!