ไอ้บ้านี่มันเป็นแฟนฉัน (มโน)

"มึงจะบ้าเหรอจีโน่! ใครจะไปเป็นแฟนไอ้พี่ภีมมัน! ฝันไปเถอะว่าคนอย่างกานต์จะยอมก้มหัวให้วิศวะกวนประสาทนั่นน่ะ แค่เห็นหน้าก็อยากจะเอาพู่กันจิ้มตาแล้ว นี่ขนาดเมื่อกี้ตอนมันทักแชทมาถามว่า ‘กินข้าวหรือยัง’ ฉันยังเกือบพิมพ์ด่าไปว่า ‘เสือก’ เลยนะ!" กานต์ฟาดมือลงบนโต๊ะไม้ในโรงอาหารเสียงดังสนั่นจนคนโต๊ะข้างๆ หันมามอง แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจ สนใจเพียงแค่จีโน่ที่กำลังทำหน้าเอือมระอาพร้อมกับจิบชานมไข่มุกอย่างใจเย็นเหมือนกำลังดูละครสัตว์ "โอ้โห... ร้อนตัวนะคะเพื่อนรัก" จีโน่ลากเสียงยาว สายตาจ้องมองเพื่อนตัวดีที่หน้าแดงแปร๊ดไปถึงใบหู "กูยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะว่ามึงเป็นแฟนกัน หรือว่าที่มึงโวยวายเนี่ย เพราะมึงกำลังมโนไปไกลถึงขั้นมีทะเบียนสมรสในหัวแล้วคะ?" "จีโน่! หยุดพูดจาพล่อยๆ นะ!" กานต์คว้าแก้วน้ำขึ้นมาดูดแก้เขินเพื่อปิดบังอาการที่เริ่มคุมไม่อยู่ "เอ้า ก็เห็นเมื่อเช้าใครน้า... ที่เดินลงมาจากตึกวิศวะสภาพเหมือนโดนพายุลง แต่หน้าตาดันฟินเหมือนเพิ่งไปเดตมา" จีโน่ยังคงไม่เลิกรา มือก็ไถหน้าจอโทรศัพท์สลับกับแซวเพื่อน "แล้วเนี่ย ดูซิ๊... เพิ่งพิมพ์ในกลุ่มว่า ‘ไอ้บ้านี่มันเป็นแฟนฉัน (มโน)’ ในแชทที่คุยกับกูเนี่ย มือลั่นหรือว่าจดบันทึกจากใจจริงคะคุณกานต์?" กานต์ชะงักกึก แก้วน้ำในมือเกือบร่วงลงพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเผลอพิมพ์อะไรลงไปในแชทกลุ่มเพื่อนเมื่อครู่นี้เพราะความโมโหที่จีโน่แกล้งปั่นประสาทเรื่องภีมไม่หยุด "มึง... มึงแคปไว้เหรอ" "ไม่ได้แคปค่ะ แต่คนในกลุ่มเขารู้กันหมดแล้วว่ามึงอาการหนัก" จีโน่หัวเราะร่า ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นเงาดำทาบทับลงมาบนโต๊ะ "เอ่อ... กานต์ กูว่ามึงรีบหันไปข้างหลังเถอะ" กานต์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อพบกับร่างสูงในเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่คุ้นตา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของภีมลอยมาแตะจมูก ภีมยืนพิงเสาอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ใบหน้าคมเข้มนั้นนิ่งเฉย ทว่าแววตากลับพราวระยับเหมือนกำลังจับผิดแมวที่เพิ่งขโมยปลาทูไปกิน "เมื่อกี้ใครมโนว่าเป็นแฟนใครนะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ภีมก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับกานต์เหลือเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว กานต์อ้าปากค้าง สมองหมุนติ้วเหมือนคอมพิวเตอร์ค้าง "พี่... พี่ภีม! มาตั้งแต่เมื่อไหร่!" "มาทันตอนที่น้องกานต์กำลังประกาศกร้าวว่าจะเอาพู่กันจิ้มตาพี่พอดีเลยครับ" ภีมก้มลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มจนคนฟังใจสั่น "แล้วไอ้ที่พิมพ์ในแชทเมื่อกี้... พี่ต้องรับผิดชอบสถานะ ‘แฟน(มโน)’ ของเราด้วยหรือเปล่าครับ หรือต้องให้พี่แสดงตัวเป็น ‘แฟน(จริง)’ ให้หายมโนเลยดี?" บรรยากาศรอบข้างที่เคยเสียงดังกลับเงียบกริบในความรู้สึกของกานต์ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก จีโน่ที่นั่งข้างๆ รีบเก็บของลุกขึ้นหนีอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้เขากับภีมเผชิญหน้ากันในระยะอันตราย "พี่ภีม! พี่มัน... พี่มันคนบ้า!" กานต์พยายามจะลุกหนี แต่ภีมกลับขยับตัวมาบล็อกทางเดินไว้ได้ทัน เขายันแขนลงบนโต๊ะกักขังคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน "ถ้าพี่บ้า แล้วใครกันที่ทำให้พี่บ้าเพราะความน่ารักของน้องล่ะ?" ภีมเลิกคิ้วมอง ก้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน "ตอบมาสิครับ... ถ้าเป็นแฟน(มโน) แล้วมันทรมานใจขนาดนั้น จะเปลี่ยนมาเป็นแฟน(จริง) ให้พี่ดูแลเลยมั้ย?" มือหนาเอื้อมมาเชยคางกานต์ขึ้น สายตาที่เขามองมามันช่างลึกซึ้งและจริงจังจนกานต์ไม่อาจปฏิเสธได้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของกานต์ก็ดังขึ้นรัวๆ จนเขาสะดุ้ง เป็นข้อความจากกลุ่มเพื่อนที่ส่งรูป ‘ตอนที่เขากำลังพิมพ์คำว่าแฟน’ เข้าไปในกลุ่มใหญ่ของคณะ... โดยที่เขาลืมกดส่งในแชทส่วนตัว แต่ดันไปกดส่งใน ‘กลุ่มใหญ่ที่มีอาจารย์และพี่รหัสอยู่ด้วย!’ "พี่ภีม... ฉัน... ฉันตายแน่ๆ" กานต์หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชื่ออาจารย์เด้งขึ้นมาในหน้าจอแชท ภีมก้มลงอ่านหน้าจอแชท ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบโทรศัพท์ของกานต์ไปถือไว้แล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วแสง ก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้วส่งคืนให้ "ไม่ต้องห่วงครับ... พี่บอกอาจารย์เขาไปแล้วว่า ‘ขอบคุณที่สนับสนุนความสัมพันธ์ของเราครับอาจารย์’" กานต์ตาโต "พี่พิมพ์อะไรลงไปนะ!!!" ภีมยิ้มกว้าง ก่อนจะคว้ามือของกานต์แล้วออกแรงดึงให้ลุกขึ้นเดินตามเขาไปท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ในโรงอาหาร "ก็ไปประกาศให้คนทั้งคณะรู้ไงครับ ว่าจากนี้ไปไม่ต้องมโนแล้ว... เพราะพี่จะทำให้มันเป็นเรื่องจริงเอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมหมอนไว้จิกเยอะๆ ในตอนหน้านะคะ พีชชี่เบอร์รี่รักทุกคนค่ะ!