ความลับที่กดยกเลิกไม่ทัน

เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ที่ดังขึ้นติด ๆ กันสามครั้งบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุด ไม่ได้ทำให้กานต์รู้สึกหงุดหงิดเท่ากับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก นิ้วเรียวที่กำลังไถหน้าฟีดโซเชียลมีเดียหยุดชะงักทันที ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่ปรากฏหราอยู่บนแถบแจ้งเตือน *‘P’heem: กานต์’* *‘P’heem: ส่งรูปภาพ’* *‘P’heem: คิดถึงวะ’* ติ๊ง! ข้อความสุดท้ายถูกส่งตามมาติด ๆ ก่อนที่สถานะด้านล่างจะเปลี่ยนเป็นข้อความสั้น ๆ ว่า *‘คุณได้ยกเลิกข้อความแล้ว’* ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย! กานต์อ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เพิ่งปรากฏบนหน้าจอเมื่อก้าวที่แล้ว ภาพของข้อความสามคำนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในเรตินา *‘คิดถึงวะ’* ประโยคสั้น ๆ ห้วน ๆ ตามสไตล์ของนายภีม วิศวะปากหมาที่ชอบกวนประสาทเขาตั้งแต่สมัยมัธยมจนถึงปีสามในปัจจุบัน แต่นี่มัน... นี่มันคือการส่งมาผิดแชทหรือเปล่า? หรือว่าสมองของนายคนนั้นเกิดช็อตชั่วขณะจากการกินเหล้ากับเพื่อนในกลุ่มวิศวะจนเพ้อพกพิมพ์อะไรบ้า ๆ ออกมา "ไอ้กานต์! หน้าแกตอนนี้เหมือนคนกำลังจะท้องเสียแต่เข้าห้องน้ำไม่ได้ว่ะ เป็นอะไรวะ มองจอโทรศัพท์จนตาจะทะลุออกมาอยู่แล้ว" เสียงของจีโน่เพื่อนสนิทสายชงตัวแม่ดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัว and ข้าง ๆ ในห้องนั่งเล่นของหอพัก กานต์สะดุ้งสุดตัวรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์มือถือลงกับตักทันที ราวกับว่ามันเป็นวัตถุอันตรายที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าได้ทุกเมื่อ "เปล่า... ใครเป็นอะไร ไม่มีอะไรสักหน่อย" กานต์ปฏิเสธเสียงสูง กลบเกลื่อนด้วยการหยิบแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูดจนหมดแก้ว ทั้งที่ในปากมีแต่หลอดเปล่า ๆ "ไม่มีอะไรที่ไหน หน้าแกแดงซะขนาดนั้น นึกว่ากินพริกไปไร่10ไร่" จีโน่หรี่ตามองอย่างจับผิด มือเรียวเอื้อมจะมาคว้ามือถือบนตักของกานต์ แต่กานต์ไวishกว่า รีบคว้ามันยัดใส่กระเป๋าเสื้อฮู้ดทันที "ยุ่งน่า! ว่าแต่แกเถอะ การบ้านวิชาโปรดักซ์ดีไซน์เสร็จยัง มานั่งลอยชายอยู่ได้" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะคุณกานต์ ฉันเห็นนะว่าเมื่อกี้แกทำหน้าเหมือนเจอผีผสมกับเจอคนสารภาพรัก... เดี๋ยวนะ หรือว่า..." จีโน่ทำตาโต รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที "ไอ้ภีมมันทักมาใช่ไหม! มันส่งอะไรมา ยอมรับมาซะดี ๆ" "บ้า! ใครจะไปทักฉัน นายภีมออกจะเกลียดขี้หน้าฉันจะตาย ชาตินี้ไม่แคล้วมันคงอยากเอาทุเรียนมาปาหัวฉันมากกว่าจะส่งข้อความหวาน ๆ มาหรอก" กานต์เถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่หัวใจดวงน้อย ๆ กำลังเต้นรัวระรัวจนแทบจะทะลุซี่โครงออกมาข้างนอก ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ นึกถึงคำว่า *‘คิดถึงวะ’* ที่แม้จะถูกกดยกเลิกไปอย่างรวดเร็ว แต่ความเร็วนั้นก็ยังช้ากว่าสายตาซอกแซกของกานต์อยู่ดี *แกตาฝาดไปเองหรือเปล่าวะไอ้กานต์...* กานต์เถียงกับตัวเองในใจ สมองพยายามหาเหตุผลร้อยแปดมาหักล้าง ภีมอาจจะตั้งใจส่งให้สาวคณะบริหารคนนั้น ดาวคณะที่ชอบตามตื๊อเขาอยู่หรือเปล่า? หรือไม่ก็ส่งผิดกลุ่มเพื่อนในคณะวิศวะที่มีแต่พวกผู้ชายดิบเถื่อน? ใช่... มันต้องส่งผิดกลุ่มแน่ ๆ คนอย่างภีมไม่มีทางมาพิมพ์อะไรแบบนี้กับคู่อริตลอดกาลอย่างเขาหรอก แต่กระนั้น มือเจ้ากรรมก็ยังสั่นระริก ตอนที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกหน้าจออีกครั้ง นิ้วเรียวกดเข้าไปที่แชทสีเขียวของคนตัวสูงที่ชื่อว่า *‘P’heem’* อย่างไม่เชื่อฟังคำสั่งของสมอง หน้าจอแชทปรากฏข้อความรูปภาพที่ถูกส่งมาก่อนหน้านี้ เป็นรูปกระป๋องเบียร์ยี่ห้อดังบนโต๊ะไม้ที่มีบรรยากาศร้านนั่งชิลล์สลัว ๆ และมีข้อความที่ถูกยกเลิกไปแล้วอยู่ด้านล่างสุด ไม่มีข้อความอื่นใดอีก... ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอนที่กานต์จินตนาการขึ้นมาเอง "ฮึ่ย!" กานต์พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด "หงุดหงิดอะไรคุณชาย หรือว่ามันส่งมาจริงแล้วดันกดยกเลิกไม่ทัน ฮ่า ๆ ๆ" จีโน่หัวroวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน เพราะเห็นเพื่อนสนิททำหน้ามุ่ยจนแก้มป่อง "ยกเลิกบ้าบออะไรเล่า ไม่มีอะไรสักหน่อย!" กานต์แหวใส่เพื่อนเสียงดัง กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นแชทกลุ่ม ‘แก๊งนี้มีแต่คนสวย (และกานต์)’ ที่จีโน่เป็นคนตั้งขึ้นมา *‘P’heem: นอนยัง’* กานต์ชะงัก ตาโตค้างมองข้อความที่เด้งขึ้นมาในกลุ่มเพื่อนรวมหกคน ภีมไม่ได้ทักมาส่วนตัว (หรืออาจจะทักมาแล้วลบ) แต่ตอนนี้มันโผล่มาทักในกลุ่มรวมที่มีทั้งจีโน่และเพื่อนคนอื่น ๆ ด้วย *‘จีนี่จ๋า: อุ๊ย! ใครทักมาดึกดื่นค่ะเนี่ย พ่อหนุ่มวิศวะคนนั้นหรือเปล่าเอ่ย’* จีโน่ไม่รอช้า พิมพ์ตอบกลับทันทีโดยไม่ให้เสียจังหวะ พร้อมใส่อโมจิแซวรัว ๆ *‘แบงค์เอง: ตกใจหมด นึกว่าผีหลอก ไอ้ภีมทักกลุ่ม แปลกว่ะ ปกติมันสิงอยู่ในดงเหล้าไม่ก็สนามบอล’* *‘P’heem: เปล่า แค่จะถามว่าการบ้านวิชาอ.สมชายส่งวันไหน ลืมเอาสมุดไว้ที่หอ’* ข้อความของภีมถูกพิมพ์ตอบกลับมาอย่างหน้าตาเฉย แต่กานต์ที่นั่งจ้องหน้าจออยู่กลับรู้สึกว่ามันมีพิรุธชอบกล คนอย่างภีมน่ะเหรอจะสนใจเรื่องส่งการบ้าน ปกติมีแต่จะลอกงานเขาตลอด แล้วนี่จู่ ๆ ก็ทักมาถามดึกดื่นเที่ยงคืนแบบนี้เนี่ยนะ? *‘กานต์เองที่สวยที่สุด: ถามการบ้านทำไมไม่ไปถามไอ้คิมหันต์เพื่อนรักแกนู่น มาถามในกลุ่มนี้ทำไม’* กานต์ตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปบ้าง ด้วยความหมั่นไส้ล้วน ๆ และเพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนในอก *‘P’heem: ก็คิมมันหลับไปแล้ว... ส่วนคนแถวนี้ยังไม่นอนไม่ใช่เหรอ เห็นออนไลน์อยู่’* ประโยคสั้น ๆ นั้นทำเอาคนอ่านถึงกับสะอึก กานต์รีบเงยหน้าขึ้นมองรอบตัวราวกับคิดว่าภีมแอบติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องนอนของเขาหรือเปล่า ทำไมไอ้บ้านี่ถึงรู้ว่าเขายังไม่นอนวะ! *‘จีนี่จ๋า: อุ๊ยตายว้ายปัง! เขารู้ได้ไงว่าแกยังไม่นอนอ่ะกานต์ เหมือนมีกล้องวงจรปิดติดไว้ที่ห้องนอนแกเลยเนอะว่าไหม’* จีโน่ส่งข้อความพร้อมสติ๊กเกอร์รูปแมวยิ้มเจ้าเล่ห์รัว ๆ จนหน้าจอแทบจะล้น *‘กานต์เองที่สวยที่สุด: ยุ่งน่าไอ้จิ! ไปนอนไป๊!’* กานต์พิมพ์ตอบเพื่อนสนิทด้วยความเขินอายปนหงุดหงิด *‘P’heem: เปิดระเบียงห้องดิ’* อยู่ ๆ ข้อความจากภีมก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาทั้งห้องเงียบกริบ จีโน่หันขวับมามองหน้ากานต์ทันทีด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเจอสมบัติล้ำค่า "มันบอกให้เปิดระเบียง... แก รีบไปดูเร็ว!" จีโน่กระซิบบอกเสียงตื่นเต้น พร้อมกับดันหลังกานต์ให้ลุกขึ้นจากโซฟา กานต์ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง แต่ขากลับก้าวเดินไปที่ระเบียงห้องนอนของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว ผ้าม่านสีครีมถูกมือเรียวแหวกออกช้า ๆ แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมถนนด้านล่างหอพักส่องกระทบกับร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งที่ยืนกอดอกพิงรถจักรยานยนต์คันคุ้นตาอยู่ตรงนั้น ภีมเงยหน้าขึ้นมองมาที่ระเบียงชั้นสามอย่างแม่นยำ ราวกับรู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้ ดวงตาคมกริบภายใต้ความมืดสลัวส่งประกายบางอย่างที่ทำให้กานต์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก โทรศัพท์ในมือสั่นอีกครั้งพร้อมข้อความใหม่ *‘P’heem: ลงมาข้างล่างหน่อย... มีเรื่องจะเคลียร์เรื่องที่กดยกเลิกข้อความเมื่อกี้’* กานต์ยืนนิ่งค้างอยู่หลังกระจกใส หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับที่ภีมกดยกเลิกไม่ทันเมื่อครู่ มันกำลังจะถูกเฉลยต่อหน้าเขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้แล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความคลั่งรักและลุ้นไปกับกานต์ในตอนนี้ด้วยนะคะ เลิฟยูว์ที่สุดค่ะ!