ห้ามทำหน้าตาน่ารักตอนหลับ

"ถ้ามึงยังไม่หยุดขยับตัวไปมาเหมือนโดนของเข้าสิง กูจะจับมัดแล้วทิ้งไว้หน้าคณะแล้วนะไอ้กานต์!" เสียงจีโน่แผดลั่นห้องนั่งเล่น ท่ามกลางกองเอกสารโปรเจกต์ที่สุมหัวกันจนแทบจะกลายเป็นป้อมปราการ กานต์ที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างๆ สะดุ้งเฮือกจนเกือบตกโซฟา ดวงตาปรือปรอยกะพริบถี่ๆ ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทด้วยท่าทางที่ดูยังไงก็เหมือนแมวขี้เซามากกว่าจะน่ากลัว "บ่นอะไรนักหนา... ก็คนมันง่วงนี่หว่า งานก็เยอะ แถมไอ้พี่ภีมตัวดีก็นัดจะมาเอาชีทสรุปบ่ายนี้อีก" กานต์บ่นงึมงำ พลางซุกหน้าลงกับหมอนอิงใบโต กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ติดอยู่บนหมอนทำให้เปลือกตาของเขารู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาทันที นี่มันหมอนของพี่ภีมที่ทิ้งไว้คราวที่แล้วนี่นา... กลิ่นสะอาดๆ เหมือนไอแดดกับสบู่เด็กแบบนี้ ทำเอาใจคอก็พลอยจะละลายหลับไปจริงๆ เสียให้ได้ "ก็หลับไปสิ ใครห้าม? เดี๋ยวฉันเฝ้าให้... เฝ้าให้คนอื่นมาถ่ายรูปไปประจานลงเพจคณะไง" จีโน่กระตุกยิ้มมุมปาก มือก็พิมพ์แชตยิกๆ ส่งสัญญาณบอกใครบางคน กานต์ไม่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูดแล้ว ความเหนื่อยล้าสะสมจากงานนิเทศทำให้เขาทิ้งตัวจมลงไปในความฝันโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อจากการนอนในห้องแอร์เย็นฉ่ำกับท่าทางทิ้งตัวอย่างไม่ระมัดระวัง ทำเอาคนเดินเข้ามาใหม่หยุดชะงักที่หน้าประตู ภีมในชุดช็อปวิศวะที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามแขนชัดเจน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบจ้องมองคนตัวเล็กที่หลับปุ๋ยอยู่บนโซฟา มือหนาค่อยๆ ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง *แชะ* ไม่มีเสียงชัตเตอร์ เพราะภีมปิดเสียงไว้ตั้งแต่วันแรกที่แอบถ่ายกานต์รูปแรกแล้ว "แม่งเอ๊ย... น่ารักชิบหาย" ภีมพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเอ็นดูที่ล้นปรี่ เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเงียบเชียบเข้าไปใกล้ ก่อนจะนั่งลงบนพื้นพรมข้างโซฟา สายตาจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับใหลอย่างถือสิทธิ์ เขาจำได้ดี วันที่กานต์ปากจัดใส่เขาตอนปีหนึ่ง วันที่คนตัวเล็กเถียงเขาคอเป็นเอ็นเพื่อแย่งที่นั่งในห้องสมุด ทุกอย่างที่กานต์เป็น... ไม่ว่าจะขี้โวยวาย ปากร้าย หรือใจอ่อนเวลาเขาทำหน้านิ่งใส่ มันคือส่วนผสมที่ทำให้เขาถอนตัวไม่ขึ้น "กานต์ครับ..." ภีมกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู คนหลับขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนรู้สึกตัว แต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา ภีมถือโอกาสนั้นไล้นิ้วผ่านกรอบหน้าเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงกว่านี้ ความฝันตรงหน้าจะสลายไป "ห้ามทำหน้าตาน่ารักตอนหลับแบบนี้สิครับ... ใจคอจะไม่ให้ฉันไปทำมาหากินเลยหรือไง" ภีมยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ถ่ายแค่รูปเดียว แต่เขาถ่ายมุมที่เห็นทั้งตัวเขาและกานต์ในเฟรมเดียวกัน รูปที่ดูเหมือนเขากำลังปกป้องคนตัวเล็กจากโลกทั้งใบ ก่อนจะตัดสินใจกดส่งเข้ากลุ่มแชตที่มีแค่เขากับจีโน่ **ภีม:** (ส่งรูปภาพ) **ภีม:** *‘มันหลับคาตักกูเลยเนี่ย ไม่รู้ตัวเลยว่าโดนขโมยไปกี่รูปแล้ว’* จีโน่ที่นั่งอ่านนิยายอยู่ฝั่งตรงข้ามแอบเหลือบมองแชตแล้วแทบจะหลุดขำ ความกวนประสาทของภีมระดับสิบกะโหลก มันไม่ได้นั่งอยู่บนโซฟาสักหน่อย มันนั่งพื้นข้างๆ แล้วเนียนเอามือไปรองหัวกานต์ไว้ต่างหาก! แต่จังหวะนรกก็เกิดขึ้น... มือถือของกานต์ที่วางอยู่ข้างตัวสั่นรัวเพราะแจ้งเตือนจากจีโน่ที่เผลอกดส่งสติกเกอร์เสียงดังในกลุ่มกานต์-จีโน่ จนคนหลับปุ๋ยสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตเปิดกว้างขึ้นมาปะทะกับสายตาคมดุของภีมที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ กานต์ชะงักค้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอกเมื่อรู้ตัวว่าใบหน้าตัวเองเกือบจะเกยอยู่บนตักของคนตรงหน้า "พี่... พี่ภีม!" กานต์ผลักอีกฝ่ายออกอย่างลืมตัว หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู "เข้ามาตอนไหน! แล้ว... แล้วนั่นทำอะไรน่ะ!" ภีมไม่ได้หลบสายตา แถมยังยกโทรศัพท์ขึ้นโชว์หน้าจอที่ยังไม่ได้กดล็อกหน้าจอค้างไว้ รูปที่ถ่ายเมื่อกี้ยังคงชัดเจนอยู่ตรงนั้น "ก็เห็นว่าหลับน่ารักดี เลยเก็บหลักฐานไว้ขู่ไงครับ" ภีมเลิกคิ้วกวนประสาท "ถ้าไม่อยากให้รูปนี้หลุดไปถึงรุ่นพี่ในคณะ... เย็นนี้ต้องไปกินข้าวกับผม" กานต์อ้าปากค้าง เตรียมจะด่าสวนกลับตามนิสัย แต่สายตาของภีมกลับเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตากวนๆ แบบทุกที แต่เป็นแววตาที่ลึกซึ้งและจริงจังจนน่าประหลาดใจ "ทำไมต้องเป็นผม..." กานต์ถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติ ภีมขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน กลิ่นสบู่ของเขาห้อมล้อมกานต์ไว้จนคนตัวเล็กแทบหายใจไม่ออก "เพราะแฟนผมหวง... ก็เลยต้องรีบตีตราจองไว้ก่อนไงครับ" กานต์นิ่งค้างไปสนิท ภีมเพิ่งพูดคำว่า 'แฟน' ออกมาหน้าตาเฉย! ในขณะที่กานต์กำลังจะอ้าปากโวยวาย จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนมือถือของภีมก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับเครื่องจะระเบิด ก่อนที่เจ้าตัวจะหยิบขึ้นมาดูแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที "ไอ้ภีม! ไอ้เวร! มึงเผลอกดส่งรูปคู่มึงกับกานต์เข้ากลุ่มโปรเจกต์รวมของคณะไปแล้วว่ะ!" จีโน่ร้องตะโกนออกมาจากมุมห้องด้วยความตื่นตระหนก กานต์เบิกตากว้าง คว้ามือถือของภีมมาดูทันที แล้ววินาทีนั้นเอง... เขาก็เห็นข้อความนับร้อยที่เด้งขึ้นมาในกลุ่มโปรเจกต์ พร้อมกับคำถามจากอาจารย์ที่ปรึกษาที่เพิ่งทักเข้ามาในแชตส่วนตัวว่า... *‘กานต์... นี่สรุปว่าที่ลาป่วยเมื่อวาน คือไปซุ่มเงียบกับภีมที่บ้านจีโน่เหรอ?’* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความคลั่งรักและลุ้นไปกับกานต์ในตอนนี้ด้วยนะคะ เลิฟยูว์ที่สุดค่ะ!