แฉความลับเพื่อนสนิท

"เดี๋ยวก่อนนะ... กานต์ แกอธิบายประโยคเมื่อกี้ให้ฉันฟังใหม่อีกรอบซิ" เสียงทุ้มติดจะห้าวของจีโน่ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบของร้านคาเฟ่ต์มินิมอลใต้คณะ นิ้วเรียวที่กำลังไถหน้าจอไอแพดชะงักกึก ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเพื่อนสนิทที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาของจีโน่ไม่ได้มีความขี้เล่นเหมือนทุกที แต่กลับเต็มไปด้วยประกายความสงสัยใคร่รู้ระดับเรดาร์จับผิดที่ทำงานเต็มพิกัด กานต์สะดุ้งสุดตัว หลุดอุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับรีบยกแก้วชาไทยขึ้นมาดูดกลบเกลื่อนอาการพิรุธจนเกือบสำลีสำลัก "อะ...อะไรของแกเล่าจีโน่ พูดบ้าอะไร ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย" "ปากแกขยับพูดว่า *'ก็บอกว่าอย่าสั่งหวานน้อยเพราะพี่มันชอบกินหวาน'* ต่างหากล่ะคุณเพื่อนรัก..." จีโน่หรี่ตามองอย่างจับผิด พร้อมกับท้าวคางลงกับโต๊ะ โน้มตัวเข้าไปใกล้กานต์มากขึ้น "แล้วแกไปรู้ได้ยังไงว่าพี่ภีมวิศวะคนนั้นชอบกินหวานขนาดไหน ทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน (แบบเนียนๆ) ได้ไม่ถึงเดือน หืม?" "ก็...ก็..." กานต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอันชาญฉลาดในการแต่งบทละครนิเทศศาสตร์กลับตีบตันกะทันหัน ดวงตากลมโตลอกแลกไปมา มองหาทางหนีทีไล่ "ก็พี่เขา... เอえ... พี่เขาเคยบอกในกลุ่มรหัสไง! ใช่! ในกรุ๊ปไลน์สายรหัส มั้ง..." "กรุ๊ปไลน์สายรหัสที่แกไม่เคยแม้แต่จะเปิดอ่านเนี่ยนะ?" จีโน่สวนกลับทันควันด้วยหลักฐานภาพแคปหน้าจอจากแชทกลุ่มที่ตัวเองแอบสืบมานาน "อย่ามาเนียนน่ากานต์ แกกับพี่ภีมเนี่ย มีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า ตั้งแต่ไปช่วยงานค่ายคณะวิศวะวันนั้น แกก็แปลกๆ ไปนะ ไหนจะเรื่องที่พี่เขาตามไปรับไปส่งทุกเย็น... ชักจะพิกลแล้วนะเพื่อนรัก" พีชชี่เบอร์รี่ขอแอบกระซิบตรงนี้เลยนะคะว่า รี้ดเดอร์ขา... คนมีความลับเนื้อมันจะสั่นๆ หน่อย ยิ่งเป็นกานต์ที่ปากแข็งเป็นหินแต่ใจเหลวเป็นน้ำด้วยแล้ว ยิ่งโป๊ะแตกง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีกค่ะ! บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ จากลำโพงร้าน แต่เสียงหัวใจของกานต์นี่สิคะเต้นดังจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยิน นายเอกของเราเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง พยายามจะงัดเอาสกิลการแสดงขั้นเทพมากลบเกลื่อน แต่พอเจอสายตาจับผิดระดับศาสตราจารย์ของจีโน่เข้าไป กำแพงที่สร้างไว้ก็แทบจะพังทลายลงมาไม่เป็นท่า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะดังขึ้นราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิต กานต์รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอทันทีด้วยความไวแสง ปรากฏชื่อแจ้งเตือนไลน์จากคนทศวรรษที่กำลังตกเป็นประเด็นสนทนาพอดี **[Pheem_Vรก]:** เลิกเรียนยังเด็กดื้อ? พี่จอดรถรออยู่ใต้คณะนิเทศฯ แล้วนะ ลงมาได้แล้ว เดี๋ยวพาไปเลี้ยงไอติมแก้เครียดที่โดนเพื่อนซัก ให้ตายเถอะ! นี่ผู้ชายคนนี้มีตาทิพย์หรือยังไง ถึงได้รู้จังหวะเวลาเป๊ะขนาดนี้ แถมยังรู้ด้วยว่าเขากำลังโดนจีโน่สอบสวนอยู่! กานต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบคว่ำหน้าจอมือถือลงแทบไม่ทัน แต่ความเร็วนั้นไม่สามารถรอดพ้นเรดาร์ของจีโน่ไปได้หรอกค่ะ "ยิ้มอะไรหน้าบานขนาดนั้น ไหนเอามาดูซิว่าใครทักมา..." จีโน่พยายามจะเอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์มือถือ แต่กานต์ไวกว่าคว้าเครื่องซุกไว้ข้างหลังทันที "ไม่มีอะไร! ยัยจีโน่ แกเลิกเซ้าซี้ฉันได้แล้วน่า!" กานต์โวยวายกลบเกลื่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหู "ฉัน...ฉันต้องรีบไปเคลียร์งานที่คณะอื่นแล้ว ไว้เจอกัน!" พูดจบ นายเอกตัวแสบก็ไม่รอช้า คว้ากระเป๋าเป้สะพายพาดบ่าแล้ววิ่งสี่คูณร้อยหนีหายออกไปจากร้านคาเฟ่ทันที ทิ้งให้จีโน่นั่งมองตามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ นะแก... หึๆ แบบนี้มันต้องมีอะไรในกอไผ่ชัวร์" จีโน่พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแชทกลุ่มลับที่มีสมาชิกสามคน (ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีกานต์อยู่ด้วย) แล้วจัดการพิมพ์ข้อความบางอย่างส่งไปหาใครบางคนอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ทางด้านของภีมที่นั่งรออยู่ในรถกระบะคันโปรด กำลังฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี นิ้วแกร่งเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะเพลงรักหวานๆ สายตาก็มองตรงไปยังทางเดินตึกคณะนิเทศศาสตร์ด้วยความใจจดใจจ่อ และไม่นานเกินรอ ร่างบางของคนที่เขากำลังรอคอยก็วิ่งกระหืดกระหอบมาเคาะกระจกฝั่งข้างคนขับด้วยท่าทางเลิกลั่ก ภีมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู รีบกดปลดล็อกประตูรถให้กานต์เปิดเข้ามานั่งหลบมุมความวุ่นวายได้ทันเวลา *แกร๊ก...* กานต์ทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะข้างคนขับอย่างแรง หอบหายใจเบาๆ หน้าตาตื่นตระหนกจนภีมอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำดื่มยื่นให้ "รีบวิ่งหนีใครมาหกคะเมนตีลังกาขนาดนั้นหึเรา หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกเลย" ภีมเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแกมหยอกล้อ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์นั้นทำเอากานต์อยากจะเอาหัวโขกคอนโซลรถหนีความเขิน "ก็...ก็เพื่อนตัวแสบของผมน่ะสิครับ เริ่มสงสัยอะไรแปลกๆ แล้ว..." กานต์เผลอหลุดปากบ่นออกมาด้วยความลืมตัว โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าสรรพนามที่ใช้เรียกตัวเองมันเปลี่ยนไปจากเดิมมากแค่ไหน ภีมชะงักไปนิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ดวงตาคู่คมหันมามองคนข้างๆ ที่กำลังก้มหน้าก้มตาบิดขวดน้ำแก้เขิน "หืม? เพื่อนสงสัยเรื่องอะไรเหรอครับ... หรือว่าสงสัยว่าทำไม 'แฟน' คนนี้ถึงดูแลเด็กดื้อดีเป็นพิเศษ?" ภีมจงใจเน้นเสียงคำว่าแฟนชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มใส กานต์หันขวับมามองค้อนแทบไม่ทัน ใบหน้าร้อนผ่าวราวจับไข้ "ใครแฟนพี่! อย่ามามั่วซั่วแถวนี้เลยนะ! ขับรถออกไปเลย ผมหิวข้าว!" "ครับๆ ยอมแล้วครับคุณแฟน..." ภีมหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเข้าเกียร์เตรียมออกรถ แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของภีมดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ชายหนุ่มเหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่ง กะว่าจะเมินมันแล้วขับรถต่อ แต่ทว่าชื่อคนที่ส่งข้อความเข้ามาใหม่บนหน้าจอกลับทำให้เขาต้องเบรกกะทันหัน เป็นชื่อของ 'จีโน่' เพื่อนสนิทตัวชงของกานต์นั่นเอง ข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาภีมถึงกับหรี่ตามองด้วยความแปลกใจ และทำให้หัวใจของกานต์ที่นั่งอยู่ข้างๆ แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นข้อความนั้นสะท้อนผ่านกระจกหน้าจอ **[Gino_Prompt]:** "พี่ภีมคะ... สนใจมาร่วมมือกับแผนการ 'เปิดโปงความปากแข็ง' ของเพื่อนหนูหน่อยไหมล่ะคะ? รับรองว่างานนี้... น้องกานต์หนีไม่พ้นเงื้อมมือพี่แน่นอนค่ะ!" รี้ดเดอร์ขา... งานนี้บอกเลยว่าเรือหลวงกำลังจะติดเทอร์โบพุ่งทะยานแบบฉุดไม่อยู่แล้วค่ะ! แล้วพี่ภีมของเราจะเลือกเล่นตามแผนของตัวชงเบอร์หนึ่งนี้หรือไม่? ติดตามลุ้นระทึกไปพร้อมๆ กันในตอนหน้าได้เลยนะคะ! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและโดเนทกำลังใจให้ "พีชชี่เบอร์รี่" เสมอมานะคะ เลิฟยูว์ที่สุดค่ะ!