ของขวัญที่คาดไม่ถึง

เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สั่นติดกันสามครั้งรวด ไม่ได้ทำให้กานต์ละสายตาจากกองกระดาษสตอรี่บอร์ดบนโต๊ะทำงานได้เลยสักนิด เด็กหนุ่มคณะนิเทศศาสตร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พรางใช้ด้ามปากกาเคาะหน้าผากตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความมึนงงจากการนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์มานานร่วมสี่ชั่วโมงเต็ม ข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวที่ยังคงค้างอยู่บนหน้าจอล็อกสกรีนเมื่อคืน... ภาพประโยคที่ว่า *“ยอมรับซะดีๆ นะคะ... ว่าเธอเองก็คลั่งรักเราเหมือนกัน”* ยังคงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวสมองจนแทบจะแต่งเป็นเพลงมาร์ชปลุกใจได้อยู่แล้ว ให้ตายสิ! คนอะไร หน้ามึนเป็นบ้า... “นี่ นายกานต์! เลิกทำหน้าเหมือนอมขี้ไก่คาไว้แบบนั้นสักทีได้ไหมยะ แกกำลังทำให้พลังงานรอบตัวฉันหม่นหมองนะรู้ป่าว” เสียงแหลมสูงของจีโน่ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารที่ถูกวางกระแทกabsลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปัง!* จนกานต์สะดุ้งเฮือก หลุดออกจากภวังค์ความคิด “อะไรของแกเนี่ยจีโน่ ตกใจหมด! แล้วนี่เอาอะไรมาวาง เสียงดังชะมัด เดี๋ยวแม่ก็เดินมาเฉ่งหรอก” กานต์หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทที่ยืนเท้าสะเอวทำหน้าหมั่นไส้อยู่ “ฉันต่างหากที่ต้องถามแก ว่านั่งเหม่อคิดถึงใครอยู่ หน้าแดงเป็นตูดลิงขนาดนี้... หรือว่ากำลังคิดถึงประโยคเด็ดของคุณวิศวะสุดกวนเมื่อคืนที่ส่งมาบอกว่า *‘คลั่งรักเราเหมือนกัน’* อייהยยย เขินล่ะสิ ชีปากแข็งแต่ใจสั่นระรัวเป็นเจ้าเข้าทรงเลยใช่ป่ะล่ะ” จีโน่ไม่พูดเปล่า แต่ยังทำท่าทางบิดตัวไปมาล้อเลียนอย่างน่าหมั่นไส้ จนกานต์ต้องคว้าก้อนกระดาษทิชชี่ขยำปาใส่หน้าเพื่อนรักทันที “ปากดีนักนะแก! ใครเขิน ไม่มี๊! ฉันแค่... ง่วงนอนเว้ย งานสตอรี่บอร์ดตัวนี้มันจะฆ่าฉันอยู่แล้วเนี่ย เห็นไหมว่าอาจารย์คอมplainมาตั้งสามรอบแล้ว” กานต์รีบปฏิเสธเสียงสูง กลบเกลื่อนรอยยิ้มที่เผลอระบายออกมาบนใบหน้าโดยอัตโนมัติเมื่อนึกถึงข้อความนั้น จริงอย่างที่จีโน่ว่า... เมื่อคืนหลังจากที่เห็นประโยคบ้าๆ นั่น กานต์แทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะ หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นโครมครามจนนอนไม่หลับ ทั้งๆ ที่อยากจะพิมพ์ด่ากลับไปยาวๆ สักแปดหน้ากระดาษ แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันทรยศ กดพิมพ์คำว่า *‘เพ้อเจ้อ!’* ส่งไปแทน แล้วก็โดนอีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยสติกเกอร์หมาโกลเดนทำหน้าอ้อนน่ารักน่าชังจนเผลอหลุดยิ้มออกมาคนเดียว ให้ตายเถอะ ภีมมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขาเกินไปแล้วนะ! กานต์สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ก่อนจะก้มหน้าก้มตาแก้สคริปต์ในกระดาษต่อ แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่ลอยมาแตะจมูก ก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมของจีโน่แน่ๆ... “เอ่อ... น้องกานต์ครับ มีคนฝากนี่มาให้” เสียงทุ้มของรุ่นพี่ปีสามคณะวิศวะคนหนึ่งดังขึ้น กานต์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง ก่อนจะพบว่ารุ่นพี่คนดังกล่าวไม่ได้ถือแค่พัสดุกล่องใหญ่มาด้วย แต่ยังมีถุงกระดาษแบรนด์ดังที่อัดแน่นไปด้วยขนมขบเคี้ยวสารพัดชนิด รวมถึง ‘ช็อกโกแลตมัทฉะลาเต้’ แก้วโปรดที่กานต์ชอบสั่งกินเวลาอ่านหนังสือสอบหนักๆ “คะ... 2แก้วนี้ และกล่องนี้... ใครฝากมาเหรอครับพี่?” กานต์ขมวดคิ้วมุ่น ชี้ไปยังกองเสบียงตรงหน้าด้วยความแปลกใจ รุ่นพี่คนนั้นหัวเราะแห้งๆ ออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเกาหัวแกรกๆ “ก็ไอ้ภีมมันฝากมาน่ะสิครับ มันบอกว่ากลัวน้องกานต์ทำโปรเจกต์จนสมองฝ่อ เลยวานให้พี่เดินเอามาส่งให้ถึงที่ เพราะตัวมันติดเรียนเลคเชอร์ลับกับอาจารย์หัวหน้าภาค ออกมาไม่ได้... มันฝากบอกมาด้วยนะว่า *‘กินให้อิ่ม อย่าเพิ่งโมโหหิวใส่พี่ เดี๋ยวหน้าแก่เร็วนะคะคนดี’*... อือ ฝากมาประมาณนี้แหละ พี่ขอตัวก่อนนะ น้องกานต์สู้ๆ ครับ” พูดจบ รุ่นพี่คนนั้นก็วิ่งแน่บหายลับไปจากห้องสตูดิโอทันที ทิ้งให้กานต์ยืนอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น ภีมซื้อของที่เขาชอบ... โดยไม่บอกล่วงหน้าเนี่ยนะ? แถมยังเป็นของโปรดทุกอย่างที่เขาเคยบ่นให้ฟังผ่านแชตเมื่อสามวันก่อน แบบที่เรียกว่าต่อให้พลิกแผ่นดินหาก็ต้องใช้เวลาครึ่งวัน แต่พ่อคุณกลับหามาเสิร์ฟให้ถึงที่ได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง! “อูยยยยยยยยยยยยยยย!” จีโน่ลากเสียงยาวเป็นกิโลเมตร สายตาพราวระยับมองสำรวจกองขนมและเครื่องดื่มตรงหน้า “นี่มันเซตปลอบใจคนปากแข็งระดับพรีเมียมเลยนะแกรรร! ไหนบอกว่าเขาแค่เพ้อเจ้อไงคะคุณกานต์ ดูซิเนี่ย มีทั้งมัทฉะลาเต้ร้านโปรดที่ต้องต่อคิวซื้อฝั่งโน้น แล้วก็ขนมปังไส้สังขยาเจ้าดังที่คิวยาวเป็นหางว่าว... โอ๊ย อิจฉาเว้ย อยากมีแฟนวิศวะสายเปย์แบบนี้บ้างจังโว้ย!” กานต์ไม่ได้เถียงเพื่อนสักคำ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งรอบสนามฟุตบอล มือเรียวยื่นไปหยิบแก้วมัทฉะลาเต้ขึ้นมาสัมผัส ความเย็นยังคงส่งผ่านความใส่ใจเข้ามาจนรู้สึกได้ ที่ก้นแก้วมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ แปะอยู่ด้วยลายมือหวัดๆ แต่คุ้นตา *‘ตั้งใจทำงานนะคะเด็กดื้อ... เย็นนี้เลิกเรียน เดี๋ยวพี่ไปรับไปกินชาบูกู้ร่าง’* อ่านจบคำนั้น กานต์ก็รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง รอยยิ้มที่พยายามกักเก็บไว้หลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอายจนแทบจะระเบิด ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้ขยันทำให้เขาใจสั่นอยู่เรื่อยเลย! กานต์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติที่กระเจิดกระเจิง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยความตั้งใจว่าจะส่งข้อความไปต่อว่าสักหน่อยว่าทำไมต้องทำตัวน่ารักขนาดนี้ให้ใจมันพังเล่น แต่พอนิ้วเรียวปลดล็อกหน้าจอและกดเข้าไปในแชตของภีม ข้อความล่าสุดที่อีกฝ่ายส่งมาก่อนหน้านี้ไม่ถึงสองนาทีก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน *‘ภีม: ถึงที่คณะยังครับคนดี... อ้อ ลืมบอกไปอย่าง’* กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย รีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว *‘Karn: อะไรของนายอีก ห-ยะ เลิกส่งของพวกนี้มาได้แล้ว ฉันกินไม่หมดหรอกนะ!’* ส่งข้อความไปได้ไม่ถึงวิ ภีมก็พิมพ์ตอบกลับมาแทบจะทันทีราวกับนั่งเฝ้าหน้าจออยู่ตลอดเวลา *‘ภีม: เปล่าหรอก แค่จะบอกว่า... ตอนนี้พี่ไม่ได้อยู่คณะแล้วนะ’* กานต์ชะงัก นิ้วที่กำลังจะพิมพ์ต่อหยุดค้างกลางอากาศ หัวใจกระตุกวูบด้วยความสงสัย *‘Karn: แล้วนายไปไหน?’* *‘ภีม: ยืนอยู่หลังเสาต้นที่สาม หน้าห้องสตูดิโอของเธอนี่แหละ... หันหลังไปดูสิคะ’* สิ้นสุดประโยคข้อความนั้น กานต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สมองสั่งการให้หันขวับไปมองยังบานประตูห้องกระจกด้านหลังทันที! ผ่านกระจกใสบานใหญ่ ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาปีสามกางเกงสแลคเข้ารูป กำลังยืนพิงเสาพร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือแนบหู ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบสายตาคู่นั้นมองตรงมาที่โต๊ะของเขาพอดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงความอบอุ่นถูกส่งตรงมาให้ พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับพูดไร้เสียงแต่เดาคำได้ไม่ยากว่า... *“คิดถึงนะ... ครับ”* (โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันนะคะ หวังว่าจะหลงรักความคลั่งรักแบบเนียนๆ ของพี่ภีมกับน้องกานต์เหมือนที่พี่ชี่เบอร์รี่รักนะคะ! ❤️