การตัดสินใจที่ยากลำบาก

"รินรดา... อธิบายมาว่าทำไมลายเซ็นของเธอถึงไปปรากฏอยู่ในเอกสารโอนหุ้นฉบับนี้!" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์ไม่ได้ตวาดก้อง แต่มันกลับสั่นสะท้านไปด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบคู่ที่เคยทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยนเสมอมา บัดนี้กลับฉายแววตัดพ้อและปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด เขาโยนแฟ้มเอกสารหนาปึกลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียงกระดาษปะทะพื้นผิวโต๊ะดังสนั่นราวกับเสียงหัวใจที่แตกสลายของหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า รินรดาก้มมองลายเซ็นของตนเองที่ปรากฏหราอยู่บนหน้ากระดาษ เอกสารลับที่เธอไม่เคยแม้แต่จะเปิดอ่าน แต่มันกลับมีตัวตนขึ้นมาได้ด้วยฝีมือของคนใกล้ตัว... คนที่เธอเคยไว้ใจที่สุด "ดิฉัน... ดิฉันอธิบายไม่ได้ค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว หัวใจบีบคั้นจนแทบหยุดเต้น คีรินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ใกล้ปลายจมูก กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ที่เธอเคยหลงใหลบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความกดดัน "ไม่รู้? หรือไม่กล้าบอกว่าได้ค่าตอบแทนมาเท่าไหร่ถึงยอมขายวิญญาณให้คนอย่างเมธา" คำว่า 'ขายวิญญาณ' กระแทกเข้ากลางใจจนรินรดาต้องหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้คลออยู่ที่หน่วยตา เธอรู้ดีว่าหากอธิบายไปตอนนี้ คีรินทร์ไม่มีวันเชื่อ เพราะเมธาวางหมากไว้รัดกุมเกินไป ร่องรอยการแอบอ้างสิทธิ์ในระบบคอมพิวเตอร์ที่เธอทำได้เพียงแค่ตั้งข้อสังเกต แต่ไม่มีหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง "ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นอย่างนั้น... ก็ถือเสียว่าดิฉันทำพลาดเองค่ะ" รินรดาลืมตาขึ้น สบประสานสายตาที่เปี่ยมไปด้วยไฟแค้นของเขาอย่างแน่วแน่ "ดิฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้จบภายในวันนี้ และดิฉันจะยื่นใบลาออก... เพื่อให้บริษัทไม่ต้องมัวหมองเพราะคนอย่างดิฉันอีกต่อไป" คีรินทร์ชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาไหววูบคล้ายจะโกรธจัดแต่ก็มีความสับสนแทรกซึม "ลาออกงั้นเหรอ? นี่คือวิธีแก้ปัญหาของเธอรินรดา? หนีความผิดไปให้พ้นหน้าฉัน เพื่อไปเสวยสุขกับเงินใต้โต๊ะงั้นสินะ!" "ดิฉันไม่ได้หนีค่ะ แต่ดิฉันไม่อยากให้ชื่อของคีรินทร์กรุ๊ปต้องมาแปดเปื้อนเพราะผู้หญิงที่ไม่มีใครไว้วางใจได้" รินรดาแค่นยิ้มขมขื่น ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องทำงาน แต่ฝ่ามือหนาของชายหนุ่มกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น สัมผัสนั้นไม่ได้รุนแรงทว่าหนักแน่นและเต็มไปด้วยความโหยหาที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัว รินรดาหยุดกึก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของเขาทำเอาความแข็งกร้าวที่เธอก่อไว้พังทลายลงในชั่วพริบตา "อย่าไป..." เสียงของเขากลายเป็นเสียงกระซิบพร่า "ถ้าเธอก้าวเท้าออกจากห้องนี้ไปโดยไม่บอกความจริงทั้งหมด... ฉันสาบานเลยว่าฉันจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ รินรดา ต่อให้ต้องตามล่าเธอไปสุดขอบโลกก็ตาม" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างใหญ่ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเชื่องช้า รินรดายืนนิ่ง สายตามองไปที่มือของเขาที่ยังกำข้อมือเธอไว้แน่น เธออยากจะหันไปบอกความจริงทั้งหมด อยากจะซบหน้าลงกับอกแกร่งแล้วร้องไห้บอกว่าเธอถูกเมธาข่มขู่ด้วยเรื่องของครอบครัว แต่เธอก็ทำไม่ได้ เพราะถ้าเธอพูดไป คีรินทร์ก็จะตกอยู่ในอันตราย "คุณคีรินทร์คะ..." รินรดาเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ก่อนจะแกะมือของเขาออกอย่างช้าๆ "ดิฉันเคยถูกคนรักหักหลังเพราะความเชื่อใจมาครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้... ดิฉันจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดของตัวเองไปทำลายอนาคตของคุณ ลาก่อนค่ะ" เธอเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่แหลกสลาย รินรดาตรงไปยังโต๊ะทำงานของเธอ หยิบปากกาขึ้นมาเขียนใบลาออกด้วยลายมือที่สั่นไหว น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนกระดาษ แต่อยู่ๆ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับเงาดำที่ทาบทับลงมาเหนือร่างของเธอ "เขียนใบลาออกงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มแหบพร่าของผู้มาเยือนไม่ใช่คีรินทร์ แต่เป็นเมธาที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ที่มุมโต๊ะ "คิดว่าลาออกแล้วจะรอดพ้นจากเงื้อมมือฉันได้จริงๆ หรือรินรดา? เธอยังไม่รู้เลยสินะว่า... คีรินทร์เขารู้อะไรมาบ้างแล้ว ก่อนที่เธอจะก้าวเข้ามาทำงานที่นี่" เมธายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองวางทับลงบนใบลาออกของเธอ "เปิดดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่า ทำไมเธอถึงไม่เคยมีสิทธิ์ที่จะลาออกจากชีวิตของพวกเราสองคนตั้งแต่วันแรกที่พบกัน" รินรดามือสั่นเทาขณะเอื้อมไปเปิดซองนั้น ภาพถ่ายชุดหนึ่งและบันทึกข้อความเก่าเก็บที่เธอแทบจะลืมเลือนไปแล้วปรากฏแก่สายตา มันคือภาพของเธอในอดีตกับคนรักเก่า... คนที่คีรินทร์เกลียดชังเข้าไส้ และเขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ไม่ใช่แค่ความแค้นอีกต่อไป แต่เป็นความเย็นชาที่พร้อมจะทำลายเธอให้จมดิน หากเธอเดินจากไปตอนนี้ คีรินทร์จะมองเธอเป็นเพียงจอมลวงโลกที่สมคบคิดกับเมธา แต่ถ้าเธออยู่ต่อ... เธออาจต้องกลายเป็นเครื่องมือที่ทำลายคีรินทร์จนย่อยยับด้วยมือของเธอเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในชีวิตของรินรดาไปด้วยกันนะคะ