คีรินทร์ประกาศชัด

“ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้... อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง” น้ำเสียงของคีรินทร์ไม่ได้ตะโกนก้อง แต่มันกลับทรงพลังและเย็นเยียบจนคนในห้องต้องชะงัก รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู มือที่เคยสั่นเทาเปลี่ยนเป็นกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความจริงที่อยู่ตรงหน้าคือภาพของ ‘ศิรินทร์’ ลูกสาวนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังโน้มตัวซุกใบหน้าลงกับแผงอกของเขา ในขณะที่คีรินทร์เองก็ไม่ได้ผลักไส ทว่าเขากลับทำเพียงมองมาที่เธอด้วยสายตาที่รินรดาอ่านไม่ออก “คีร์คะ... รินแค่มาเพื่อจะบอกว่า...” ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แสร้งทำเป็นไม่เห็นเลขาสาวที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงนั้น คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อปลดพันธนาการจากอ้อมกอดของผู้หญิงที่พยายามจะฉวยโอกาส ความอบอุ่นที่เขาเคยปรนเปรอให้รินรดาบัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่เขาเลือกใช้เป็นเกราะกำบัง เขาเดินตรงมาหารินรดาด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ “มาทำไมดึกป่านนี้ รินรดา” เขาถามเสียงเรียบ ทว่านัยน์ตาคมกริบนั้นกลับไหวระริกไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นคราบน้ำตาที่รื้นขึ้นในดวงตากลมโตของหญิงสาว “ฉัน... ฉันคงเข้าใจผิดไปเอง” รินรดาพยายามเค้นคำพูดออกมาโดยไม่ให้เสียงสั่น แม้หัวใจของเธอจะแตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี “ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวของคุณค่ะ ท่านประธาน” เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีจากภาพบาดตานี้ แต่ทว่ามือหนาของคีรินทร์กลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ใช่ความรุนแรง แต่เป็นการยึดเหนี่ยวที่มั่นคงเสียจนเธอไม่อาจก้าวไปไหนได้ “ไปไหน” เขาถามสั้นๆ ก่อนจะหันไปทางศิรินทร์ที่ยังคงยืนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่กลางห้อง “ศิรินทร์ กลับไปซะ ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและคุกคามความเป็นส่วนตัว” “คีร์! คุณกล้าไล่ฉันเพราะผู้หญิงคนนี้งั้นเหรอ?” หญิงสาวผู้สูงศักดิ์กรีดร้องด้วยความไม่พอใจ คีรินทร์ไม่ได้สนใจคำท้าทายนั้นอีกต่อไป เขาดึงร่างของรินรดาเข้ามาในห้องแล้วใช้เท้าปิดประตูเสียงดังสนั่น ก่อนจะผลักเธอจนหลังชิดกับผนังห้องเย็นเยียบ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวจนรินรดาสัมผัสได้ถึงความโกรธขึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ “มองหน้าผม รินรดา” เขาสั่ง เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่า “มองดูให้ชัดว่าในตาผมมีใครอยู่กันแน่” “คุณก็มีเธออยู่แล้วนี่คะ... ในเมื่อคุณเลือกที่จะให้โอกาสเธอเข้ามาใกล้ชิดถึงที่นี่ จะต้องการคำอธิบายอะไรจากเลขาสาวคนนี้อีก” รินรดาตอกกลับ สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เต็มไปด้วยความร้าวราน คีรินทร์นิ่งไป ครู่หนึ่งที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของทั้งคู่ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้รินรดาแทบจะละลายหากไม่ใช่เพราะภาพผู้หญิงอีกคนเมื่อครู่ “เมธากำลังเล่นเกมสกปรกกับบริษัทของเรา” เขากระซิบชิดใบหูของเธอ “เขาใช้ศิรินทร์เป็นเหยื่อล่อให้ผมเผยไต๋เรื่องเอกสารโครงการใหม่ และถ้าผมไม่ยอมให้เธอเข้ามาใกล้... แผนการของผมที่วางไว้เพื่อปกป้องคุณจากการถูกเมธาเล่นงานก็คงล้มเหลวไม่เป็นท่า” รินรดาเบิกตากว้าง ความเข้าใจเริ่มถาโถมเข้ามาแทนที่ความหึงหวง “หมายความว่า... คุณแสร้งทำเป็น...” “ผมต้องทำให้ศิรินทร์ตายใจว่าผมกำลังจะหันมาหาเธอ เพื่อดึงตัวเธอออกมาจากแผนร้ายที่เมธาวางไว้” คีรินทร์กดเสียงต่ำลง “แต่ผมไม่ได้คาดคิดว่าคุณจะมาเห็น... ผมไม่ได้อยากให้คุณต้องเจ็บปวดกับภาพที่ไม่ได้เป็นความจริง รินรดา” เขาสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มเธอ คีรินทร์เลื่อนมือไปเช็ดมันออกอย่างแผ่วเบา ความรักที่เขาเก็บซ่อนไว้ใต้ความสุขุมเริ่มจะพังทลายลงด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาโน้มตัวลงไปหมายจะประทับจูบเพื่อปลอบประโลม แต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ หน้าจอแสดงชื่อ ‘เมธา’ พร้อมกับข้อความที่ส่งมาหลังจากนั้นเพียงเสี้ยววินาที *‘สนุกดีนะคีรินทร์... แต่เสียใจด้วยที่เธอน่าจะเห็นแล้วว่า เลขาคนเก่งของนายกำลังถือเอกสารลับที่ฉันส่งไปให้เมื่อสักครู่... ดูเหมือนเธอจะไม่ได้เชื่อใจนายอย่างที่นายคิดนะ’* คีรินทร์ชะงักกึก เขาก้มมองรินรดาที่ตอนนี้มีสีหน้าเปลี่ยนไปจากความเสียใจเป็นความตื่นตระหนก มือเล็กๆ ของเธอสั่นเทาขณะที่พยายามเปิดกระเป๋าถือของตัวเองเพื่อหยิบซองเอกสารที่เธอได้รับจากพนักงานส่งของที่คอนโดฯ ก่อนหน้าจะเข้ามาที่ห้องนี้ รินรดาดึงซองเอกสารออกมา แสงจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบเอกสารในมือจนเห็นตราประทับสีแดงฉานที่ระบุชัดเจนว่ามันคือสัญญาซื้อขายหุ้นบริษัทของคีรินทร์ที่ถูกโอนย้ายไปยังบริษัทของเมธา... โดยที่มีลายเซ็นของ ‘รินรดา’ กำกับอยู่ด้านล่างอย่างชัดเจน! คีรินทร์ผละออกจากเธอทันที แววตาที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งที่แทงทะลุหัวใจของหญิงสาวตรงหน้า “รินรดา... อธิบายมาว่าทำไมลายเซ็นของเธอถึงไปปรากฏอยู่ในเอกสารโอนหุ้นฉบับนี้!” ขอบคุณที่ติดตามรอยจูบของหัวใจในทุกตอนนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจที่สุดค่ะ