ข่าวฉาวกระฉ่อนวงการ

"คุณจะให้ฉันทำอย่างไรคะ ในเมื่อความเงียบของคุณมันฆ่าฉันไปแล้วครึ่งหนึ่ง... แล้วสิ่งที่พวกเขากำลังรุมฉีกทึ้งฉันอยู่นี่ล่ะคะ มันคืออะไร?" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า มือบางที่สั่นเทาเล็กน้อยถือแท็บเล็ตเครื่องบางไว้แน่น หน้าจอนั้นแสดงพาดหัวข่าวบันเทิงธุรกิจที่รุนแรงจนแทบจะกลายเป็นมีดกรีดลงบนหัวใจของเธอ *'เลขาคู่นอน... ฉาวโฉ่! รินรดา หญิงสาวผู้ใช้เต้าไต่ขึ้นสู่ตำแหน่งมือขวาซีอีโอพันล้าน'* ภาพถ่ายที่ถูกนำมาตัดต่อจนดูคลุมเครือถูกเผยแพร่ไปทั่วโซเชียลมีเดีย คอมเมนต์นับหมื่นที่ไหลราวกับเขื่อนแตกกำลังสาปแช่งเธอด้วยถ้อยคำที่ต่ำตมเกินกว่าที่สุภาพสตรีคนหนึ่งจะรับไหว คีรินทร์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ยืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างนั้นดูแข็งแกร่งดั่งภูผา ทว่าในเวลานี้มันกลับดูห่างเหินจนน่าใจหาย เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบทั้งที่ปกติเขาแทบไม่แตะต้องมัน กลิ่นควันจางๆ ลอยมาปะทะจมูกรินรดา มันเย็นเยียบและห่างเหิน "ข่าวพวกนี้เมธาเป็นคนปล่อย" เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์เอ่ยขึ้นในที่สุด ทว่ามันช่างราบเรียบไร้อารมณ์จนรินรดาใจหาย "เขารู้ว่าถ้าเล่นงานหุ้นบริษัทไม่ได้ เขาจะเล่นงานจุดที่อ่อนแอที่สุด... ซึ่งก็คือคุณ" "แล้วคุณจะปล่อยให้เขาทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่คะ?" รินรดาถามเสียงสั่น หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้า "คุณยืนดูฉันถูกสังคมพิพากษาด้วยข้อหาที่ฉันไม่ได้ทำ เพียงเพราะคุณกลัวว่าการปกป้องเลขาอย่างฉันจะทำให้ภาพลักษณ์บริษัทมัวหมองงั้นหรือคะ?" คีรินทร์หันกลับมา แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่รินรดาจะอ่านออก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความกดดันที่เขากำลังแบกรับไว้เพียงลำพัง "โลกธุรกิจไม่ได้สวยงามเหมือนนิยายที่รินเคยอ่านหรอกนะ" เขาเดินเข้ามาใกล้ แต่กลับหยุดเว้นระยะห่างไว้เพียงหนึ่งคืบ "ถ้าผมออกตัวปกป้องคุณตอนนี้ เมธาจะใช้เรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวของเรามาทำลายความน่าเชื่อถือของบริษัทในการประมูลโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังจะถึง คุณต้องอดทน... ให้เรื่องมันซาลงก่อน" "อดทน..." รินรดาทวนคำพร้อมรอยยิ้มสมเพชตัวเอง "คุณให้ฉันอดทน ในขณะที่ชื่อเสียงของฉันพังยับเยิน คุณให้ฉันก้มหน้ายอมรับคำด่าทอ ในขณะที่พวกเขากำลังขุดคุ้ยแม้กระทั่งเรื่องครอบครัวของฉันขึ้นมาเหยียบย่ำ งั้นหรือคะ คุณคีรินทร์" เขานิ่งอึ้ง มือหนาของเขาหมายจะเอื้อมไปแตะไหล่บาง แต่สุดท้ายเขากลับกำหมัดแน่นแล้วปล่อยให้มันตกลงข้างตัว ความอ่อนโยนที่เคยมีให้กันบัดนี้กลับกลายเป็นพันธนาการที่ทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก เธอไม่ใช่แค่ถูกโจมตีจากโลกภายนอก แต่เธอกำลังถูกหักหลังโดย 'ความเงียบ' ของคนที่เธอเคยเชื่อมั่นว่าจะเป็นเกราะป้องกันให้เธอได้ดีที่สุด ตลอดช่วงบ่ายนั้น บรรยากาศในออฟฟิศเหมือนตกอยู่ในนรกบนดิน สายตาดูถูกเหยียดหยามของพนักงานคนอื่นที่เคยนับถือเธอเปลี่ยนเป็นความสมเพชและรังเกียจ รินรดานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน พยายามพิมพ์เอกสารสำคัญทั้งที่หัวใจแตกสลาย ทุกครั้งที่มีเสียงแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียดังขึ้น มันคือเสียงก่นด่าที่บาดลึกเข้าไปถึงกระดูก จนกระทั่งเวลาห้าโมงเย็น... รินรดาตัดสินใจลุกขึ้นเก็บของ เธอจะไม่ทนอยู่ให้ใครเอาเศษอาหารหรือคำถากถางมาปาใส่หน้าอีกแล้ว ในขณะที่เธอกำลังก้าวเดินผ่านประตูโถงใหญ่ ร่างสูงของเมธาก้าวเข้ามาขวางหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังพอจะให้พนักงานทุกคนในชั้นนั้นได้ยิน "ไงครับ คนดังในโซเชียลวันนี้" เมธาเดินวนรอบตัวรินรดาเหมือนเสือที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "เสียดายจริงๆ นะครับที่คุณเป็นคนเก่ง แต่กลับเลือกฝากชีวิตไว้กับผู้ชายที่เห็นผลประโยชน์ของบริษัทสำคัญกว่าศักดิ์ศรีของผู้หญิงของตัวเอง" "ถอยไปค่ะคุณเมธา" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยความโกรธ "ถ้าคุณยอมลาออก แล้วมาทำงานกับผม ผมอาจจะช่วยปิดข่าวพวกนี้ให้ และที่สำคัญ... ผมจะไม่ทำให้คุณต้องรู้สึกเหมือนเป็น 'ส่วนเกิน' ในบริษัทเหมือนที่คีรินทร์กำลังทำกับคุณอยู่ตอนนี้" รินรดาชะงัก เธอไม่ได้หวั่นไหวกับคำชวน แต่สิ่งที่เขาทิ้งท้ายไว้ต่างหากที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ลืมบอกไป... ผมมีรูปเด็ดๆ อีกชุดที่ยังไม่ได้ปล่อย" เมธากระซิบชิดใบหูของเธอ "รูปที่คีรินทร์เป็นคนส่งเอกสารความลับของบริษัทให้คุณกับมือ... เพื่อสร้างเรื่องฉาวให้คนเข้าใจผิดว่าคุณเป็นหนอนบ่อนไส้ ถ้าคุณไม่เชื่อ คืนนี้ลองไปที่คอนโดฯ ของเขาดูสิครับ แล้วคุณจะเห็นว่าเขากำลังรอ 'ใคร' อีกคนอยู่" รินรดายืนนิ่งงันดั่งรูปปั้น หัวใจที่ถูกบีบคั้นมาทั้งวันเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เธอหันกลับไปมองประตูห้องทำงานของคีรินทร์ที่ปิดสนิท ก่อนจะตัดสินใจวิ่งออกไปจากตึกนั้นโดยไม่สนใจสายตาใคร ท่ามกลางหยาดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาดุจฟ้าพิโรธ เธอขับรถไปที่คอนโดฯ ของเขาด้วยความรู้สึกที่พร่าเลือน แต่เมื่อไปถึงหน้าห้องและกดรหัสที่เธอรู้ดีกว่าใคร ประตูถูกเปิดออกโดยอัตโนมัติ ทว่าภาพที่เห็นภายในห้องกลับทำให้ร่างของเธอสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่... คีรินทร์ไม่ได้อยู่คนเดียว และเขากำลังกอดหญิงสาวอีกคนที่เธอนึกไม่ถึงว่าจะเป็นไปได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดามาถึงตอนนี้นะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจเสมอค่ะ