ความหวาดกลัวที่เปลี่ยนเป็นความรัก

“เลือกเอาสิรินรดา... ความตายที่แสนเงียบงัน หรืออ้อมกอดของผมที่จะเปลี่ยนให้ชีวิตคุณมีค่าขึ้นอีกครั้ง” เสียงทุ้มต่ำของเมธาดังแว่วอยู่ในโสตประสาทของรินรดา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอสนใจในวินาทีนี้ สายตาของเธอจับจ้องเพียงร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นไม้เย็นเฉียบ เลือดสีสดที่ไหลซึมจากบาดแผลบริเวณสีข้างช่างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอ ราวกับมันกำลังสูบฉีดเอาลมหายใจของเธอออกไปพร้อมกัน รินรดาไม่ตอบคำถามของเมธา เธอทำเพียงแค่นั่งลงคุกเข่าข้างกายชายหนุ่ม มือสั่นเทาเอื้อมไปกดแผลของเขาด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดในฐานะผู้ดูแลชีวิตของใครคนหนึ่ง ความเย่อหยิ่งของเมธาที่ยืนค้ำหัวเธอนั้นไม่มีความหมายใดๆ เมื่อเทียบกับความเปราะบางของคนตรงหน้า “คุณจะทำอะไร?” เมธาขมวดคิ้วถาม น้ำเสียงเริ่มมีร่องรอยของความหงุดหงิดที่เหยื่อไม่แสดงความหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดหวัง “ถ้าคุณต้องการบริษัทของเขา ก็เอาไปสิ” รินรดาตอบโดยไม่หันไปมอง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดหวั่นกลายเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น “แต่ถ้าเขาตาย คุณก็ไม่มีทางได้เซ็นเอกสารโอนหุ้นนั่นแน่ๆ คุณฉลาดพอที่จะรู้ว่าอะไรควรทำตอนนี้... หรือคุณจะยอมเสียทุกอย่างเพียงเพราะต้องการเอาชนะอารมณ์ชั่ววูบของตัวเอง” เมธานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “เก่งมาก รินรดา... ฉันจะให้โอกาสคุณดูแลเขาจนกว่าเขาจะฟื้น แต่จำไว้ว่าทุกนาทีที่ผ่านไป มูลค่าของหุ้นที่ฉันจะยึดมันจะลดลงเรื่อยๆ” เมื่อเสียงฝีเท้าของเมธาถอยห่างออกไป รินรดาก็แทบหมดแรง เธอรีบคว้าเสื้อเชิ้ตของคีรินทร์มาฉีกออกเป็นแถบเพื่อห้ามเลือด ความอบอุ่นของร่างกายเขาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ทำให้เธอน้ำตาคลอเบ้า มือของเธอสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่แผ่วเบา แต่ก็ยังคงเต้นอยู่ “คีรินทร์... คุณต้องไม่เป็นอะไรนะคะ” เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบาข้างหูเขา พลางเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนใบหน้าคมสันนั้นอย่างทะนุถนอม ผ่านไปนานนับชั่วโมงที่รินรดาจมอยู่กับการพยาบาลเบื้องต้น เธอใช้เพียงอุปกรณ์เท่าที่มีในห้องทำงานลับของเขา ในช่วงเวลาที่ความตายแวะเวียนมาใกล้ ความรู้สึกของเธอเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ อดีตที่เคยเจ็บปวดจากการถูกหักหลังดูพร่าเลือนไปเมื่อเทียบกับความกลัวที่จะสูญเสียผู้ชายที่ดุดันแต่แสนดีคนนี้ไป คีรินทร์ขยับเปลือกตาเล็กน้อย รินรดาแทบหยุดหายใจ เธอเอื้อมมือไปแตะข้างแก้มเขาเบาๆ ผิวสัมผัสที่หยาบกร้านแต่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “ริน...?” เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอของชายหนุ่ม เขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่รินรดากดไหล่เขาไว้แน่น “อย่าขยับค่ะ... คุณบาดเจ็บหนักมาก” รินรดากลั้นเสียงสะอื้น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหน้าอกแกร่งของเขา “ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันจะอยู่ยังไง... คุณมันคนบ้า ที่เอาตัวมาบังกระสุนแทนฉันทำไม” คีรินทร์ยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือด “เพราะถ้าต้องเลือก... ผมยอมให้ชีวิตตัวเองเป็นเดิมพัน ดีกว่าเห็นคุณเป็นรอยร้าวในความทรงจำที่ผมไม่อาจแก้ไขอะไรได้” คำพูดนั้นทำเอารินรดาใจสั่นสะท้าน ความรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เข้มงวดของเขามันช่างเย้ายวนและอบอุ่นจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป เธอโน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นหอมจางๆ ของโคโลญจน์ผสมกับกลิ่นคาวเลือดทำให้บรรยากาศในห้องดูเข้มข้นจนน่าอึดอัด “อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะคะ... ฉันจะดูแลคุณเอง” รินรดาตัดสินใจก้มลงจูบหน้าผากของเขาเบาๆ เป็นการยืนยันถึงความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้น ความหวาดกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความห่วงหาอาทรอย่างลึกซึ้ง ในขณะที่มือของเธอยังคงพรมน้ำหมาดๆ เช็ดตามกรอบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน เธอไม่สนแล้วว่าเมธาจะพังบริษัทนี้อย่างไร หรือเขาจะเอาอะไรมาข่มขู่เธออีก เพราะในวินาทีนี้ ลมหายใจของคีรินทร์คือสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในโลกของเธอ แต่แล้ว ความเงียบสงัดของค่ำคืนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงปลดล็อกประตูอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและผิดปกติ รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองที่หน้าประตูด้วยความหวาดระแวง คาดหวังว่าจะเห็นเมธากลับมาพร้อมกับทางเลือกที่โหดร้ายกว่าเดิม แต่สิ่งที่เห็นกลับกลายเป็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีดำสนิทที่เธอกคุ้นตาเป็นอย่างดี “คุณ... มาที่นี่ได้ยังไง” รินรดาถามด้วยเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า หญิงสาวคนนั้นไม่ได้ตอบ แต่เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือปืนกระบอกเล็กไว้ในมือที่มั่นคง และเล็งไปที่หัวใจของคีรินทร์ที่กำลังหมดสติ “ไม่ต้องห่วงหรอกรินรดา... เมธาไม่ได้ต้องการแค่หุ้น แต่มันต้องการหัวใจของเขา... และฉันเองก็ต้องการมันเช่นกัน” ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจนี้ไปด้วยกันนะคะ