จุมพิตแห่งสัญญา

“วางปืนลงเดี๋ยวนี้ค่ะ ‘ลินดา’... คุณก็รู้ว่ากระสุนนัดนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อความรัก” รินรดาก้าวข้ามความหวาดกลัวที่สั่นไหวอยู่ภายในใจ เธอเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของคีรินทร์ที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาของเขา ลินดา—หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยคมเฉี่ยวแต่ดวงตาว่างเปล่าดั่งตุ๊กตากระเบื้อง—แสยะยิ้มบางๆ มือที่ถือปืนยังคงนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก “ความรักเหรอคะ?” ลินดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ “รินรดา... คุณเป็นคนฉลาด แต่บางครั้งความฉลาดก็ทำให้คุณมองข้ามสัญชาตญาณสัตว์ป่าไป เมธาจ้างให้ฉันมาเพื่อ ‘ทำลาย’ แต่หัวใจของคีรินทร์... มันเป็นของขวัญที่ฉันอยากจะกรีดออกมาดูด้วยตัวเอง” รินรดาไม่รอช้า เธออาศัยจังหวะที่ลินดาหันมาสบตา เบี่ยงตัวพุ่งเข้าหาโต๊ะทำงาน คว้าแจกันคริสตัลหนักอึ้งทุ่มลงพื้นจนเกิดเสียงแตกกระจายดังก้อง เศษแก้วที่แหลมคมกระเด็นไปตามทิศทางต่างๆ ทำให้ลินดาต้องชะงักและเบี่ยงปืนหลบโดยสัญชาตญาณ ในเสี้ยววินาทีนั้น รินรดาปรี่เข้าไปผลักลินดาจนร่างของอีกฝ่ายเซไปกระแทกกับชั้นวางหนังสือ เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดทะลุเพดาน ฝุ่นปูนร่วงหล่นลงมาพร้อมกับเสียงหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ รินรดาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอโถมตัวเข้าใส่หญิงสาวผู้บ้าคลั่ง ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพรมหนานุ่ม ความโกรธเกรี้ยวทำให้รินรดาลืมความอ่อนหวานไปสิ้น เธอใช้ทุกจังหวะที่ร่ำเรียนมาจากการป้องกันตัวขั้นพื้นฐานคว้าข้อมือของลินดาไว้แน่น ก่อนจะกระแทกมันเข้ากับขอบโต๊ะจนปืนหลุดจากมือ “ฉันบอกให้หยุด!” รินรดาตวาด พร้อมกับกดร่างของลินดาไว้กับพื้น ก่อนจะหยิบปืนขึ้นมาเล็งที่หญิงสาวคนนั้นด้วยมือที่สั่นเทา หากแต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ร่างของคีรินทร์บนโซฟา หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ เมื่อเห็นเปลือกตาของชายหนุ่มเริ่มขยับไหวเล็กน้อย คีรินทร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยดุดันบัดนี้ดูพร่าเลือน แต่เมื่อเขาเห็นรินรดาที่ยืนถือปืนอยู่เหนือร่างของศัตรู มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นอย่างอ่อนแรง “ริน... อย่าทำร้าย... ตัวเอง” เสียงของเขาแหบพร่า แต่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ รินรดาละสายตาจากลินดา หันไปมองคีรินทร์ที่พยายามจะยันกายขึ้น ความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้ การดูแลเอาใจใส่ที่ละเอียดอ่อนราวกับเขาพยายามจะทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจเธอตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ภาพความทรงจำเหล่านั้นไหลย้อนกลับมาราวกับน้ำป่า เธอรู้แล้วว่าในนาทีที่ความเป็นความตายอยู่ตรงหน้า หัวใจของเธอไม่ได้เรียกหาความปลอดภัย แต่มันกำลังเรียกหา ‘เขา’ เธอปล่อยปืนให้ตกลงบนพรม ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปทรุดกายลงข้างโซฟา เธอเอื้อมมือไปประคองใบหน้าของเขาไว้ ฝ่ามือของเธอสั่นระริกขณะสัมผัสกับแก้มสากที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อ “คีรินทร์... คุณต้องไม่เป็นไรนะ” เสียงของเธอกลายเป็นเสียงกระซิบที่เปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตา คีรินทร์คว้ามือเธอมากดแนบแก้ม สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนล้าเป็นความลุ่มลึกที่แฝงไปด้วยเพลิงพิศวาส “ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม... ว่าคุณคือคนเดียวที่ผมยอมให้เห็นด้านที่อ่อนแอที่สุด” เขาดึงรั้งท้ายทอยของเธอเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ผสานกัน ในจังหวะที่ความตายเกือบจะพรากทุกอย่างไปจากชีวิต จูบที่เขามอบให้กลับเปี่ยมไปด้วยความหมายเกินกว่าคำพูดใดๆ มันเป็นจูบที่เนิ่นนาน อ่อนหวาน ทว่าหนักแน่นดั่งคำสัญญา รสสัมผัสที่เขามอบให้รินรดานั้นเหมือนกับการปลดปล่อยพันธนาการทุกอย่างที่เธอเคยสร้างไว้ในใจ เธอตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความโหยหา มือเรียวโอบกอดรอบลำคอของเขาแน่น ราวกับจะยืนยันว่าต่อจากนี้ไป เธอจะไม่หนีจากความรักนี้อีกต่อไปแล้ว ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานล้ำและลึกซึ้ง เสียงตบมือเบาๆ จากมุมมืดของห้องก็ดังขึ้น ขัดจังหวะช่วงเวลาที่เป็นดั่งนิรันดร์ของทั้งคู่ “น่าประทับใจจริงๆ... จุมพิตแห่งสัญญาที่แสนหวาน... แต่น่าเสียดายที่มันอาจจะเป็นจูบสุดท้ายของคุณสองคน” รินรดาผละออกจากคีรินทร์ด้วยความตระหนก สายตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเมธายืนพิงกรอบประตู พร้อมกับชายฉกรรจ์ชุดดำอีกสามคนขนาบข้าง เขาถือรีโมทบางอย่างอยู่ในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นขุมนรกในพริบตา “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าลินดาคือแผนสุดท้ายของฉัน? คีรินทร์... หุ้นน่ะมันแค่เรื่องเล็ก แต่ระเบิดที่ติดตั้งอยู่ทั่วตึกนี้... คือความบันเทิงที่ฉันตั้งใจมอบให้คุณ” ละอองดาวเดือนเก้าขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับรินรดานะคะ